ویژگی ۳– جنوری ۲۰۱۶ –مجله فیض و حقیقت
چگونه برای همیشه چون ستارگان بدرخشیم
کتاب مقدس با هیچ کتاب دیگری فرق دارد. علاوه بر تشویق‌ها، مثال‌های عملی در زندگی افرادی که در صفحات آن با آن‌ها روبرو می‌شویم، ارائه شده است. این صرفاً یک کتابچه راهنمای مذهبی حاوی آموزه‌های اخلاقی نیست که مردم باید آن را تمرین کنند؛ بلکه آینه‌ای از خود زندگی است. به عنوان مثال، دستور «از خدا بترس و احکام او را نگاه دار» (جامعه ۱۲:۱۳ KJV ) قابل درک است، اما ممکن است تعجب کنیم که چگونه می‌توان از خدا به روش‌های عملی ترسید و اطاعت کرد. ما تنها گذاشته نشده‌ایم تا خودمان مسائل را حل کنیم و تلاش کنیم به مجموعه‌ای از دستورالعمل‌های اخلاقی پایبند باشیم. شخصیت‌های خداترس که زندگی‌شان با ایمان و اطاعت مشخص شده بود، به عنوان نمونه‌هایی برای کمک به ما در راه رفتن با خداوند ارائه شده‌اند. آشنایی با کسانی که خداوند را خشنود کردند و به خوبی به پایان رساندند، می‌تواند ما را با کمک روح‌القدس الهام بخشد تا مانند آن‌ها باشیم.
در کتاب مقدس، بسیاری از مطالب را می‌توان در چند کلمه فشرده کرد. یک جمله بسیار مهم در پایان فصل اول دانیال یافت می‌شود، جایی که می‌خوانیم «دانیال ادامه داد» (دانیال ۱:۲۱). چه شهادت خوبی است! او مانند ستاره دنباله‌داری نبود که در آسمان بدرخشد و سپس در تاریکی ناپدید شود. نوری که در اوایل زندگی دانیال می‌درخشید، همچنان به روشنی می‌سوخت. بسیاری در روزگار ما خوب شروع می‌کنند و با شور و شوق فراوان به خدمت می‌پردازند. آن‌ها وعده‌های زیادی می‌دهند و پتانسیل آن‌ها شناخته می‌شود. اما به زودی، درخشش شروع به محو شدن می‌کند، احتمالاً به دلیل ناامیدی یا یک هدف محقق نشده. برتری با متوسط بودن جایگزین می‌شود و کارهای بزرگ دیگر انجام نمی‌شود. درخشش از بین رفته است و دیگران به «آنچه می‌توانست باشد» در زندگی‌شان فکر می‌کنند.
دانیال اینگونه نبود. برخلاف «ستارگانی» که صحنه جهان را اشغال می‌کنند و سپس محو می‌شوند، مردان و زنانی که خدا را دوست دارند و از او می‌ترسند، می‌توانند جاودانه بدرخشند. «و حکیمان مثل روشنایی فلک درخشنده خواهند بود و آنانی که بسیاری را به عدالت رهبری می‌نمایند، مانند ستارگان تا ابدالآباد» (۱۲:۳). حقیقت این جمله در زندگی دانیال نشان داده شده است. او به عنوان کسی که حکیم بود و بسیاری را به عدالت رهبری کرد، درخشش زندگی‌اش محو نشد. او مانند ستارگان آسمان تا ابدالآباد در حضور خدای خود می‌درخشد (دانیال ۱۲:۳). زندگی با ارزش زمینی ممکن است برای مدتی چشمگیر باشد، اما وقتی در ترازوی الهی سنجیده شود، ارزش کمی دارد. خداوند می‌خواهد کسانی که به او تعلق دارند به چیزهای بهتری دست یابند. او می‌خواهد ما زندگی خود را به او تسلیم کنیم، تا ادامه دهیم همانطور که دانیال انجام داد، و تا به خوبی به پایان برسانیم.
دانیال با امیدی آغاز کرد، زمانی که از آلوده کردن خود با غذایی که به بت‌ها تقدیم شده بود خودداری کرد و «در دل خود قصد کرد» که خدا را خشنود سازد (۱:۸). چه بیانیه چالش‌برانگیزی! این در واقع اولین بیانیه‌ای است که در مورد خود دانیال در کتابی که نام او را دارد، آمده است و کلید درک شخصیت نمونه او را فراهم می‌کند. ما باید پیش‌زمینه را با جزئیات بیشتری بررسی کنیم تا کشف کنیم چه چیزی دانیال را چنین مرد برجسته‌ای از خدا ساخت.
به بابل منتقل شد
دانیال در مواجهه با آینده‌ای نامعلوم در سرزمینی بیگانه و فرهنگی بت‌پرست، تصمیم گرفت که به خدای خود وفادار بماند. دانیال (شاید در آن زمان فقط ۱۶ یا ۱۷ ساله) به همراه دیگر جوانان اسرائیلی باهوش، به بابل منتقل شده بود. یک آموزش درجه یک برنامه‌ریزی شده بود و بهترین غذا در دسترس قرار گرفته بود. دانیال تمام فرصت‌هایی را که جهان می‌توانست برای یک دانشجوی موفق در دانشگاه بابل ارائه دهد، داشت. نام او تغییر داده شده بود تا او را از گذشته‌اش جدا کند و به او در ملت پیشرو زمان خود پذیرش دهد. با این حال، ما این جوان را مصمم یا با اراده می‌یابیم که به خدای خود وفادار بماند.
مانند تیموتائوس سال‌ها بعد، دانیال باید از کودکی کتب مقدس را می‌شناخته است (۲ تیموتائوس ۳:۱۵). او می‌دانست که خدا از او چه انتظاری دارد و از همان ابتدا تصمیم گرفت که به اصول خود پایبند باشد و او را گرامی بدارد – حتی اگر به معنای پایان چشم‌اندازهای او در بابل باشد. دانیال با دانستن اینکه جنبه‌های خاصی از آن فرهنگ بیگانه او را «آلوده» خواهد کرد، «در دل خود قصد کرد» که به خداوند و کلام او وفادار بماند.
همانطور که به موضع جسورانه این جوان فکر می‌کنیم، واضح است که والدین او باید در تربیت او برای تشخیص تفاوت بین درست و غلط کار خوبی انجام داده باشند. بدون حضور و حمایت آن‌ها در بابل، او همچنان توانست روی پای خود بایستد و به اعتقادات خود، که از عشق به خداوندش نشأت گرفته بود، وفادار بماند. این همان جوانی است که در زندگی بعدی به عنوان «مردی بسیار محبوب» خدا خطاب شد (دانیال ۱۰:۱۱).
بخش اولیه زندگی دانیال بسیار چالش‌برانگیز بود. امروز رسانه‌ها و مسیحیانی که با جریان جهان حرکت می‌کنند، ما را ترغیب می‌کنند که «از نظر سیاسی صحیح» و نسبت به دیدگاه‌های دیگر مدارا کنیم. «مدارا» بخشی از واژگان دانیال نبود! قلب او بر خشنود ساختن خ داوند متمرکز بود – و قلب ما نیز باید چنین باشد. دانیال بدون تعصب یا بی‌ادبی، با ادب و قاطعیت اعتقادات خود را اعلام کرد و بدون توجه به عواقب آن، به آن‌ها پایبند ماند. بسیار آسان است که در شکل محبوب و آسان‌گیر مسیحیت که سبک زندگی و جاه‌طلبی‌ها – حتی موسیقی و پرستش – آینه جهان ناایمان اطراف است، غرق شویم. مطمئناً زمان آن فرا رسیده است که ایمانداران، مانند دانیال، در دل خود قصد کنند که از چیزهایی که با تعلیم صریح کلام خدا مغایر است، جدا باشند.
خ داوند موضع دانیال را گرامی داشت و او و سه دوستش را با حکمت و فهمی فراتر از هم‌عصرانشان (۱:۲۰) عطا کرد. پس از پایان آموزش دانشگاهی‌اش، دانیال در تعهد خود برای زندگی برای خداوند «ادامه داد».
عدم رضایت
خوب شروع کردن یک چیز است، اما خوب به پایان رساندن چیز دیگری است. دور از خانه، یک مسیحی جوان در کالج یا دانشگاه ممکن است به طرز ستایش‌آمیزی خداوند را گرامی بدارد. اما بعداً، پس از فارغ‌التحصیلی و زمانی که زندگی از نظر مادی راحت‌تر می‌شود، ممکن است از نظر روحانی کند شود. دانیال اینگونه نبود! او «ادامه داد» تا زمانی که کوروش پارسی به سلطنت رسید – و حتی فراتر از آن نقطه نیز ادامه داد. این مرد خدا برای بیش از ۷۰ سال «ادامه داد» تا زمانی که تقریباً ۹۰ ساله شد – کیفیت زندگی او چنین بود!
خداوند از او برای توضیح معنای رویاهای نبوکدنصر و تفسیر نوشته روی دیوار برای بلشصر استفاده کرد. خداوند همچنین به او مکاشفات شخصی از وقایع مهم آینده داد. دانیال، که همیشه به خدای خود وفادار بود، در نهایت وفاداری خدا را ثابت کرد، زمانی که از چاه شیران نجات یافت. در پایان یک زندگی طولانی، او به آرامش وارد شد، مطمئن بود که «در آخرالزمان» در جایگاه تعیین شده خود خواهد ایستاد (۱۲:۱۳).
میراث دانیال
چگونه می‌توانیم مانند دانیال باشیم؟ پولس، در نامه‌ای به تیموتائوس، پاسخ را به ما داد: «اما تو در چیزهایی که آموخته‌ای و از آن‌ها مطمئن شده‌ای، ثابت قدم باش» (۲ تیموتائوس ۳:۱۴). این راز است. بسیاری امروز، چه با میل و چه از روی جهل، به ایده‌ها و اعمال جدیدی روی می‌آورند که آشکارا با آموزه‌های کلام تغییرناپذیر خدا در تضاد است. خدا ذهن خود را در کتب مقدس آشکار کرده است، و ما باید در آن‌ها «ثابت قدم باشیم» اگر خودمان می‌خواهیم به خدا وفادار باشیم. برنابا ایمانداران انطاکیه را تشویق کرد «که با قصد قلبی به خداوند بچسبند» (اعمال ۱۱:۲۳). دانیال این قصد را داشت.
فیلیپ پی. بلیس، سرودنویس، این کلمات چالش‌برانگیز را نوشت:
جرأت کن دانیال باشی! جرأت کن تنها بایستی! جرأت کن هدفی محکم داشته باشی! جرأت کن آن را اعلام کنی!
آیا جرأت می‌کنیم متفاوت باشیم؟
خداوند ما را فرا می‌خواند تا مردمی با هدف باشیم – مردمی که به فیض، «ادامه خواهند داد» تا زمانی که او بیاید یا فرا بخواند. «ترس از خداوند آغاز حکمت است» (امثال ۹:۱۰). کسانی که حکیم هستند از او خواهند ترسید، و آن‌ها کسانی هستند که «مانند روشنایی فلک خواهند درخشید» (دانیال ۱۲:۳). شهادت چنین افرادی قدرتمند است. با هدایت بسیاری دیگر به عدالت و به سوی خداوند، آن‌ها برای همیشه مانند ستارگان خواهند درخشید. به دنبال «ستاره» بودن در صحنه این جهان نباشید! جلال این جهان گذرا است، اما «کسی که اراده خدا را به جا می‌آورد تا ابد باقی می‌ماند» (۱ یوحنا ۲:۱۷). کسانی که زندگی‌شان برای خدا ارزش یافته است، جاودانه خواهند درخشید.
توسط مارتین ژیرارد؛ با اجازه از پیام‌های آسمانی اقتباس شده است.
خورشید منبع بزرگ و عالی نور برای تمام زمین است. ستارگان زمانی لازم هستند که خورشید نیست، و نور کمتری که از خود ساطع می‌کنند، همان شخصیت و ماهیت نور خورشید را دارد. در غیاب شخصی مسیح، کمال شهادت کلیسا این خواهد بود که همان شخصیت نور مسیح را در جلال آسمانی ساطع کند – همان کیفیت، هرچند از نظر حجم بسیار متفاوت.—همیلتون اسمیت، «خطابه‌ها به هفت کلیسا»
