فرهنگ لغت من کلمه «دوست» را به روش‌های زیر تعریف می‌کند: «کسی که با محبت یا احترام به دیگری وابسته است؛ آشنا؛ کسی که خصمانه نیست؛ کسی که از چیزی (مانند خیریه) حمایت یا ترویج می‌کند.» عیسی در مورد دوستی این را گفت: «هیچ کس محبتی بزرگتر از این ندارد که جان خود را برای دوستانش فدا کند. شما دوستان من هستید اگر هر آنچه را که به شما فرمان می‌دهم انجام دهید. دیگر شما را خادمان نمی‌نامم، زیرا خادم نمی‌داند اربابش چه می‌کند؛ اما شما را دوستان نامیده‌ام، زیرا هر آنچه را که از پدرم شنیدم، به شما آشکار ساختم» (یوحنا ۱۵:۱۳-۱۵ NKJV). فرهنگ لغت به ما معنای (تعریف) کلمه «دوست» را می‌دهد در حالی که عیسی به ما مفهوم (کاربرد) آن را می‌دهد.
عیسی خود را به عنوان بهترین دوست برای ما که دشمنان او بودیم، ثابت کرده است. چگونه؟ او مرد تا ما زندگی کنیم (رومیان ۵:۸). اگر بخواهیم لیستی از ویژگی‌های یک دوست واقعی را طوفان فکری کنیم، می‌توانیم گزینه‌های زیادی ارائه دهیم، اما همه ما بر این ویژگی‌های اساسی توافق خواهیم کرد: عشق، وفاداری، صداقت، تعهد و در دسترس بودن.
در عهد عتیق، یوناتان و داوود نمونه‌هایی از دوستان واقعی هستند (۱ سموئیل ۱۸:۱-۴؛ ۲ سموئیل ۱:۲۵-۲۶). در عهد جدید، خداوند عیسی نمونه واقعی‌ترین دوست است. بسیاری از ما دوستان خوبی داریم و خدا آنها را به ما داده است. اما اگر دوستی واقعی و دوستی حقیقی می‌خواهیم، مسیح بهترین دوست است. او «دوستی است که از برادر نزدیک‌تر است» (امثال ۱۸:۲۴).
دوستی‌های عهد عتیق
خداوند دوستی را به عنوان هدیه‌ای به ما داده است. او در حکمت بی‌نهایت خود می‌دانست که ما به دوستانی برای راز و نیاز نیاز خواهیم داشت. بله، ما او را داریم، اما او همچنین دوستانی به ما داده است که می‌تواند از آنها برای تسلی ما استفاده کند. کتاب مقدس نمونه‌های بسیاری از دوستی‌های شگفت‌انگیز را به ما می‌دهد.
در خروج ۳۳:۱۱ می‌خوانیم که «خداوند با موسی رو در رو سخن می‌گفت، چنانکه مردی با دوست خود سخن می‌گوید.» دوستان صمیمی هستند؛ آنها اغلب با ما وقت می‌گذرانند و رو در رو صحبت می‌کنند. موسی این امتیاز را داشت که دوست خداوند نامیده شود. آیا رابطه ما با خدا به گونه‌ای است که او بتواند ما را دوست خود بنامد؟
هنگامی که پادشاه داوود توسط ابشالوم سرنگون شد، حوشای برای حمایت از او آمد: «و چنین شد که وقتی داوود به بالای کوه رسید، جایی که خدا را پرستش می‌کرد – حوشای ارکی با لباس پاره و خاک بر سرش به ملاقات او آمد» (۲ سموئیل ۱۵:۳۲). دوستان واقعی یکدیگر را تسلی و حمایت می‌کنند. آنها وقتی ما عزاداریم، عزاداری می‌کنند. داوود او را متقاعد کرد که در اورشلیم مفیدتر است، «پس حوشای، دوست داوود، وارد شهر شد. و ابشالوم وارد اورشلیم شد» (۲ سموئیل ۱۵:۳۷).
در ۱ پادشاهان ۴:۵ می‌خوانیم از «زابود پسر ناتان، کاهن و دوست پادشاه.» دوستی رتبه ندارد. سلیمان پادشاه قدرتمند، زابود کاهن روحانی را به عنوان دوست خود داشت. حتی افراد قدرتمند نیز به دوستان نیاز دارند. ما به دوستان روحانی بالغ نیاز داریم.
امثال ۱۷:۱۷ به ما می‌گوید که «دوست در همه حال محبت می‌کند.» ما بسیاری از ویژگی‌های دوستی واقعی را در رابطه بین یوناتان و داوود می‌بینیم. در ۱ سموئیل ۱۸:۱-۴، روح آنها «به هم پیوسته» بود؛ این نشان از نزدیکی دارد. عشق واقعی وجود داشت؛ یوناتان «او را مانند جان خود دوست داشت.» فداکاری وجود داشت؛ یوناتان «جامه‌ای را که بر تن داشت از خود کند و به داوود داد.» علاوه بر این، می‌خوانیم که چگونه یوناتان شجاعت دفاع از داوود را در برابر ادعاهای ناعادلانه شائول، پدر و پادشاهش، داشت (۱ سموئیل ۱۹:۱-۶). دوستی کاری را انجام می‌دهد که درست است. کاش دوستی‌های بیشتری مانند داوود و یوناتان وجود داشت.
امثال ۲۷:۶ می‌گوید: «زخم‌های دوست وفادارند، اما بوسه‌های دشمن فریبنده.» یک دوست حقیقت را برای خیر ما به ما خواهد گفت، حتی اگر به ما و او آسیب برساند. دوستان واقعی ما را زخمی می‌کنند تا ما را شفا دهند. آیا ما چنین دوستانی داریم؟ ما به آنها نیاز داریم.
هشدار در برابر دوستان بی‌خدا
خداوند نمی‌خواهد ما تحت تأثیر دوستان بی‌خدا قرار بگیریم. اگر دوستانی داریم که مسیح را به عنوان نجات‌دهنده خود نمی‌شناسند، باید آنها را برای او تحت تأثیر قرار دهیم. در ۲ سموئیل ۱۳:۱-۲۲ در مورد تجاوز به تامار می‌خوانیم. کتاب مقدس روشن است که امنون، برادر ناتنی تامار، تحت تأثیر دوستش یوناداب قرار گرفت (۱۳:۳-۵). یوناداب بسیار حیله‌گر بود و طرحی را ارائه داد که میل امنون را برآورده کرد اما منجر به شرمساری تامار شد. امنون بهتر می‌دانست اما به دوستش گوش داد و به هر حال به او تجاوز کرد. ما هرگز نباید به مشورت‌های بی‌خدایان گوش دهیم. مزمور ۱:۱-۲ می‌گوید: «خوشا به حال مردی که در مشورت بدکاران راه نمی‌رود، و در راه گناهکاران نمی‌ایستد، و در جای تمسخرکنندگان نمی‌نشیند، بلکه لذت او در شریعت خداوند است، و در شریعت او شب و روز تفکر می‌کند.»
خداوند همچنین در کتاب یعقوب به ما هشدار می‌دهد که با دنیا دوست نشویم: «پس هر که بخواهد دوست دنیا باشد، خود را دشمن خدا می‌سازد» (یعقوب ۴:۴). خدا نمی‌خواهد ما با این دنیا دوست باشیم زیرا این یک سیستم فاسد است. ما نباید از اصول دنیوی پیروی کنیم، حتی اگر دوستان دنیوی ما را به این کار وسوسه کنند. سیستم دنیا توسط شیطان هدایت می‌شود.
دوستی‌های عهد جدید
نمونه‌های بسیاری از دوستی‌ها در عهد جدید وجود دارد، اما به یادماندنی‌ترین دوستی‌ها آنهایی بودند که شامل خداوند عیسی مسیح و کسانی که او با آنها دوست شد. به عنوان مثال، او دوست مریم، مارتا و لازاروس بود (یوحنا ۱۲:۱-۳؛ لوقا ۱۰:۳۸-۴۲). او در خانه آنها وقت می‌گذراند و آنها از دوستی او بسیار بهره‌مند شدند. او به آنها آموزش داد و آنها را دوست داشت. او در زمان‌های دشوار آنها را تسلی داد.
او با باجگیران و گناهکاران دوست شد تا آنها را به خدا نزدیک کند (متی ۱۱:۱۹). او دوستی خود را به شاگردانش اعلام کرد: «شما دوستان من هستید اگر هر آنچه را که به شما فرمان می‌دهم انجام دهید. دیگر شما را خادمان نمی‌نامم، زیرا خادم نمی‌داند اربابش چه می‌کند، اما شما را دوستان نامیده‌ام، زیرا هر آنچه را که از پدرم شنیدم، به شما آشکار ساختم» (یوحنا ۱۵:۱۴-۱۵). به عنوان شاگردان امروز نیز ما فراخوانده شده‌ایم که فرمان‌های او را حفظ کنیم. باید شادی ما باشد که آنها را حفظ کنیم به خاطر تمام کارهایی که او برای ما انجام داده است!
دوستان رازها را به اشتراک می‌گذارند، و خداوند رازهای خانه پدر را با ما به اشتراک گذاشته است. در کلام خود نیز رازهای رویدادهای آینده را به ما آشکار می‌کند. او حتی به ما می‌گوید که چه زندگی خاصی را می‌خواهد هر یک از ما برای او زندگی کنیم.
جوزف ام. اسکریبن حق داشت وقتی سرود «چه دوستی در عیسی داریم» را نوشت – یکی از بزرگترین سرودهای تمام دوران. عیسی در طول خدمت زمینی خود دوست دلسوزی برای انبوه مردم بود (متی ۹:۳۵). او به آنها آموزش داد، به آنها غذا داد، آنها را شفا داد، آنها را تسلی داد و بسیاری را از مردگان برخیزاند.
عیسی دوست-نجات‌دهنده‌ای است که مرد تا ما زندگی کنیم. او گفت: «هیچ کس محبتی بزرگتر از این ندارد که جان خود را برای دوستانش فدا کند.» در نیروهای مسلح این را فداکاری نهایی می‌نامند. در حالی که سربازان در چنین شرایطی خارج از کنترل خود قرار می‌گیرند، خداوند عیسی با کمال میل جان خود را نه تنها برای دوستانش، بلکه برای دشمنانش نیز فدا کرد. چه دوستی در عیسی داریم! «مردی که دوستانی دارد باید خودش دوستانه باشد، اما دوستی هست که از برادر نزدیک‌تر است» (امثال ۱۸:۲۴). عیسی آن دوست است!
