در فیض بی‌نهایت، خدا هدیه پسر محبوب خود را به بشریت داده است. بیشتر از این نمی‌توانست بدهد. کمتر از این نیاز ما را برآورده نمی‌کرد. به عنوان گناهکاران در سال‌های بازتولید نشده، ما به یک ضامن، یک قربانی، یک نجات‌دهنده، یک رهایی‌بخش نیاز داشتیم. به عنوان مقدسین، آماده برای گمراهی، مستعد لغزش، واقعاً شکست خورده و سقوط کرده، ما به یک شبان برای هدایت، یک کاهن اعظم برای کمک، و یک وکیل برای بازگرداندن و کمک نیاز داریم.
همه اینها در مسیح خدا جمع شده‌اند، که به ما به عنوان از آن ما داده شده است. تمام برتری و تمام کمال در اوست. او تمام خواسته‌های الهی را در برتری شخصیت خود برآورده می‌کند. او تمام نیازهای انسانی را با فضایل کار خود برآورده می‌کند. مسیح برای خدا همه چیز است، و برای ما همه چیز. در دریافت مسیح (یوحنا ۱:۱)، ما او را در تمام کمال او دریافت می‌کنیم، در تمام فضایل او پذیرفته می‌شویم، در برابر خدا در ارزش کامل کار او می‌ایستیم، و به طور حیاتی و روحانی «به خداوند پیوسته» می‌شویم، از این پس «در مسیح عیسی» (افسسیان ۱:۱) محسوب می‌شویم.
هیچ کس نمی‌تواند بالاتر از این برود. هیچ کس نمی‌تواند نزدیک‌تر از این باشد. عزیزتر از این برای خدا، که با همان محبتی که پسر خود را دوست دارد، او را دوست داشته باشد (یوحنا ۱۷:۲۳)، غیرممکن است. و همه اینها همیشه در مورد همه کسانی که به مسیح تعلق دارند، که از آن مسیح هستند، و در آنها مسیح است، همیشه و در همه جا صادق است. و هیچ تمایز، هیچ تفاوتی وجود ندارد.
اما این فیض شگفت‌انگیز، این هدیه شگفت‌انگیز، باید با تمام اطمینان دریافت شود، با تمام لذت درک شود، و در تمام شرایط استفاده شود. همه چیز در مسیح است، و «مسیح همه چیز است،» برای مردم مؤمن او. اما او باید در تمام برتری‌هایی که دارد دریافت شود، و در تمام مقاماتی که دارد استفاده شود. این امتیاز ایمان است. او را به عنوان نجات‌دهنده دریافت می‌کند. خود را کاملاً به او به عنوان حافظ و نگهبان می‌سپارد (دوم تیموتائوس ۱:۱۲). به او به عنوان کاهن اعظم اعتماد می‌کند، و با شادی اعتراف می‌کند «ما چنین کاهن اعظمی داریم» (عبرانیان ۸:۱). از «کمال» که در اوست (کولسیان ۲:۹) می‌گیرد و استفاده می‌کند. خداوندگاری او را می‌آموزد و با شادی اعتراف می‌کند، و با وفاداری و اطاعت محبت‌آمیز به کلام او سر فرود می‌آورد. همه چیز خود را در مسیح می‌یابد. هیچ چیز بیشتری نمی‌خواهد، و به دنبال هیچ چیز متفاوتی نیست، زیرا شادی خود را در مسیح می‌یابد، و هیچ سهم دیگری نمی‌شناسد.
خدا همه چیز خود را در دادن مسیح داده است. و کمال یک ایمان زنده در طول تمام زندگی زمینی این است که کشف کند چه چیزی در مسیح برای استفاده فعلی ذخیره شده است و از آن در روح، با کمال فزاینده، لذت ببرد. کار مبارک ابدیت این خواهد بود که هنوز به طور کامل‌تر کشف کند چه چیزی در مسیح از آن ماست. نه آنقدر در هدایای تازه و منابع جدید بی‌وقفه، بلکه در کشف خدا به و آشکار کردن در پسران و مقدسین جلال یافته خود، تمام آنچه که در مسیحی که او مدت‌ها پیش داده است، از آن آنهاست، که آنها با ایمان ساده از او استقبال کردند، و حتی اکنون از او به عنوان «کاملاً دوست‌داشتنی» اعتراف می‌کنند، که به خاطر او با خوشحالی تمام دستاوردهای زمینی را رها می‌کنند، آنها را «زباله» می‌دانند، «به خاطر برتری شناخت مسیح عیسی» (فیلیپیان ۳:۸)، خداوندشان. چقدر باید زندگی‌های کسانی که همه چیز خود را در مسیح می‌یابند، که مسیح برای آنها همه چیز و همه جا و همیشه است، شاد، آرام و آزاد باشد، و چقدر باید مسیر و شهادت آنها ثابت، کامل و روشن باشد.
این تغذیه از مسیح، زندگی با مسیح، و زندگی برای مسیح است که زندگی مسیحی را مانند بهشت بر روی زمین می‌سازد.
