...در حالی که در کارهای دیگران به طور بیاندازه فخر نمیکنیم، اما امید داریم که با رشد ایمان شما، در میان شما بر اساس حوزه نفوذ ما بزرگ شویم، تا انجیل را حتی بیشتر از شما فراتر اعلام کنیم، بدون اینکه در حوزه نفوذ دیگران به آنچه از قبل آماده است فخر کنیم.» (۲ قرنتیان ۱۰:۱۵،۱۶)
به چه شکلی آمادهایم که انجیل را فراتر از حوزه نفوذ فعلی خود اعلام کنیم؟ این سؤال به جاست و ما باید آن را برای منفعت خودمان از خود بپرسیم. من متقاعد هستم که یک مسیحی که «روح بشارت» را منتشر نمیکند، یک مسیحی قابل ترحم است، همانطور که یک جماعت که نسبت به انجیل بیتفاوت است، در وضعیت مردهای قرار دارد. یکی از معتبرترین ویژگیهای رشد روحانی و وضعیت درونی خوب – چه شخصی و چه در یک جماعت – این است که ما به تغییر دین افراد بیباور اهمیت میدهیم. دشوار است باور کنیم که یک مسیحی که کلام مسیح به وفور در او ساکن است، تلاشی برای شهادت دادن این کلام به گناهکاران نمیکند.
میتوان این سؤال را مطرح کرد که آیا بسیاری از خادمان مسیح اشتباه نکردهاند که بیش از حد در یک مکان ماندهاند. آنها خود را به یک روال خاص تسلیم کردهاند و در بسیاری از موارد به همین دلیل فلج شدهاند، همانند شنوندگانشان. من در اینجا از خدمت شبان، پیر یا معلم که در میان کسانی که قبلاً به انجیل ایمان آوردهاند انجام میشود، صحبت نمیکنم. بلکه به بشارتدهنده اشاره میکنم که به سختی میتواند همیشه در یک مکان بماند. میدان عمل او جهان است. شعار او رفتن به سوی کسانی است که انجیل را نمیشناسند. هدف او جمعآوری افرادی است که خدا فرا میخواند. قاعده رفتار او وابستگی به روحالقدس است. پولس با دیدن پیشرفت قرنتیان، که به آنها انجیل را اعلام کرده بود، اکنون امیدوار بود که انجیل را «فراتر از شما» اعلام کند.
در نهایت، آرزو میکنم که هر خواننده، چه بشارتدهنده باشد و چه نباشد، به طور جدی در دعا در مورد پیشرفتی که در گسترش انجیل مسیح میکند، تأمل کند. ما نمیتوانیم بیکار بمانیم. زمان در حال اتمام است! ابدیت به سرعت فرا میرسد. استاد بینهایت شایسته است. انسانها بینهایت ارزشمند هستند. زمان کار به زودی به پایان خواهد رسید. و وقتی آنچه را که میتوانستیم انجام دادیم، میتوانیم به مناطق همسایه برویم و انجیل را به کسانی برسانیم که تاکنون آن را نشنیدهاند – حتی به مناطق دورتر.
سی. اچ. ام. }





