«از من بیاموزید، زیرا من حلیم و فروتن هستم.» (متی ۱۱:۲۹)خداوند شاگردانش — و بنابراین ما را نیز — به یادگیری فروتنی از خود دعوت می‌کند. برای اینکه بتوانیم این کار را انجام دهیم، ابتدا باید به این سؤال بپردازیم که این کیفیت شامل چه چیزهایی است. پس از آن، انجیل‌ها را بررسی خواهیم کرد تا کشف کنیم که استاد ما در چه موقعیت‌هایی با فروتنی رفتار کرده است.
فروتنی، از جمله، با پذیرش مشکلات، مسائل، ناامیدی‌ها یا حملات و توهین‌های شخصی بدون دفاع از خود یا شکایت نشان داده می‌شود. علاوه بر این، روحی فروتن اجازه نمی‌دهد که نارضایتی، تلخی یا احساسات انتقام در قلب ایجاد شود.
فروتنی قدرت است! به معنای قوی بودن در مسیح و وسوسه نشدن به شر و عمل کردن به صورت جسمانی به دلیل تحریک دیگران است. این چیزها سپس از من دفع می‌شوند زیرا من مسیح را پوشیده‌ام.
فروتنی ضعف نیست، بلکه قدرت تحت کنترل است. یک فرد فروتن می‌تواند به دلیل قدرت درونی، با ملایمت و نرمی عمل کند. او کاملاً تحت حاکمیت خداست.
ما سه فرمان بزرگ فروتنی را در یک آیه خلاصه شده می‌یابیم:
«این را بدانید، ای برادران محبوب من: هر کس باید در شنیدن سریع، در سخن گفتن کند، و در خشم کند باشد» (یعقوب ۱:۱۹).
فروتنی عظمت واقعی را نشان می‌دهد. سلیمان می‌گوید:
«هر که در خشم کند باشد، از قدرتمند بهتر است، و هر که روح خود را کنترل کند، از کسی که شهری را می‌گیرد» (امثال ۱۶:۳۲).
چقدر نام‌های بزرگ فاتحان مشهور در تاریخ ثبت شده است. چقدر رفتار، شجاعت و موفقیت آنها ستایش و جشن گرفته می‌شود! اما کلام خدا می‌گوید: کسی که با فروتنی روح خود را کنترل می‌کند، از اسکندر کبیر یا ویلیام فاتح بزرگتر است.
