در میان افتخارات بسیاری که خداوند جلال‌یافته ما در آسمان‌ها دارد، همانطور که در رساله به عبرانیان بیان شده است، یکی از آنها کمتر از اهمیت خود در میان مسیحیان به طور کلی مورد توجه قرار می‌گیرد. در فصل ۸ می‌خوانیم:
اکنون از چیزهایی که ما صحبت کرده‌ایم—آنهایی که در فصل‌های ۱-۷ ذکر شده‌اند—این خلاصه است—نکته اصلی. ما چنین کاهن اعظمی داریم که بر دست راست جلال در آسمان‌ها نشسته است، یک خادم مقدس و خیمه واقعی، که خداوند آن را برپا کرد، نه انسان.
در نشست کنونی خود در دست راست خدا، خداوند الهی ما مقام کاهن اعظم و همچنین مقام «خادم مقدس» را پر می‌کند، که این مقدس خانه‌ای ساخته دست بشر نیست، مانند خیمه در بیابان، که فقط «نمونه و سایه‌ای از چیزهای آسمانی» بود، بلکه یک «خیمه واقعی» است که توسط خود خداوند در آسمان‌ها برپا شده است—که در آن او در دو نقش «کاهن اعظم بر خانه خدا» (عبرانیان ۱۰:۲۱) و به عنوان «خادم مقدس» خدمت می‌کند.
و او این وظایف را برای و نسبت به مردم خود، با تمام وقار و قدرت شخص بی‌نظیر خود، و ارزش کار کامل خود انجام می‌دهد. در این مقدس، همه ایمانداران کاهن و پرستش‌کننده هستند، و در «یک روح» همه دسترسی برابر به پدر «از طریق مسیح» دارند (افسسیان ۲:۱۸). تمام جماعت نجات‌یافتگان آن «کهانت مقدس» را تشکیل می‌دهند، که همه آنها به خدا نزدیک شده‌اند تا در مقدس او بایستند، که در آن او به عنوان پدر به دنبال پرستش است (یوحنا ۴:۲۳). اکنون هیچ «مکان پرستش» زمینی وجود ندارد. و هیچ کهانت روحانی نیز وجود ندارد، که در آن تعداد کمی از افراد منتخب جایگاه‌های نزدیکی ترجیحی به خدا داشته باشند. تنها یک «کاهن اعظم» بر خانه خدا وجود دارد. و افتخار انحصاری این مقام به خداوند جلال‌یافته، پسر خوانده شده و مسح شده خدا تعلق دارد. و همین خداوند متعال و پرجلال، «خادم» مقدس واقعی در آسمان است، که در آن او «برای ما» در برابر روی خدا ظاهر می‌شود. در آنجا نیز (عبرانیان ۹:۲۴) او به ما از خدا آن فیض را که «همیشه، در همه چیز» است، خدمت می‌کند؛ برای هر نوع نیاز از آسمان به طور مداوم از پری خود به مردم خود، که در اینجا بر روی زمین هستند. «از طریق او» دعاهای آنها به خدا بالا می‌رود، «از طریق او» و از خدا تمام نیازهای آنها پایین می‌آید، هم به ایماندار فردی و هم به «کلیساهای مقدسین» (اول قرنتیان ۱۴:۳۳).
اما این کار دشمن بوده و همیشه هست، که مانع این تعامل مستقیم و خداپسندانه با خداوند زنده نسبت به مردم خود شود. او به دنبال این است که بین روح‌های آنها و کاهن اعظم آنها در آسمان‌ها، مردانی را که وظایف روحانی را انجام می‌دهند، قرار دهد، که عملاً آزادی‌هایی را که به همه مقدسین به عنوان پرستش‌کنندگان اعطا شده است (عبرانیان ۱۰:۲۰-۲۲)، از کهانت آسمانی انکار می‌کنند، و به دنبال این هستند که تمام هدایای خدمت به مقدسین را در خود جذب کنند، مانند آنچه که توسط خداوند زنده در آسمان (افسسیان ۴:۱۱-۱۲) برای بنای کلیسا داده شده است. در مجامع مقدسین، این حقیقت که خداوند «خادم مقدس» است، و سرچشمه‌ای که تمام خدمت واقعی از آن می‌آید، از طریق هر کسی که او مایل باشد آن را بفرستد، باید همیشه در یاد باشد، و فرصت کامل برای انجام آن داده شود، اگر خداوند قرار است جایگاه و افتخار شایسته خود را در میان مردم خود داشته باشد.
و جایی که مسیح جلال‌یافته واقعاً به عنوان «خادم مقدس» شناخته شود، در انتصاب خدای خود، جایی برای یک مرد، هر چقدر هم با استعداد باشد، برای به عهده گرفتن عنوان «خادم» در هر مجمع یا جماعت نجات‌یافتگان وجود نخواهد داشت. زیرا در حالی که کسانی هستند که هدایای خدمت را دریافت کرده‌اند، و از آنها برای بنای برادران خود استفاده می‌کنند، هیچ کس حق انحصاری برای عنوان «خادم» ندارد، گویی هیچ کس دیگری توانایی و حق خدمت از «فیض متنوع خدا» (اول پطرس ۵:۱۰) به مقدسین، یا اعلام انجیل فیض خدا (اعمال رسولان ۲۰:۲۴) به گناهکاران را ندارد. همه کسانی که توسط خدا با انجیل او «امانت داده شده‌اند» (اول تسالونیکیان ۲:۴) به عنوان خادمان او مسئول گسترش آن هستند، تا آنجا که در توان آنهاست (رومیان ۱:۱۵)، و همه کسانی که «هدیه» خدمت کلام به مقدسین را دریافت کرده‌اند، باید آن را به عنوان «کلام خدا» (اول پطرس ۴:۱۱) بدون انتظار تأیید انسان، و بدون ترس از اخم هیچ انسانی، بیان کنند. بلکه به عنوان خادمان خدا، تنها به دنبال خشنود کردن او، و خدمت در دید کامل کرسی داوری مسیح (دوم قرنتیان ۵:۱۰)، جایی که تمام خدمت آشکار، بررسی و پاداش داده خواهد شد، مطابق با برآورد او از آنچه که بوده است.
