ما امیدواریم
فکر می‌کنم «امید» یکی از موضوعات مورد علاقه ایمانداران است. بخشی از امیدی که ما ابراز می‌کنیم، به رها کردن مسائل این دنیا مربوط می‌شود. لازم نیست زیاد از کتاب مقدس بخوانیم تا متوجه شویم که این دنیا در نظر خدا واقعاً اسفناک است. اوضاع با قوم برگزیده زمینی‌اش، اسرائیل، آنقدر بد شد که او دیگر به روشی که قبلاً با آنها صحبت می‌کرد، با آنها صحبت نکرد. در آینده‌ای نزدیک، خدا با آنها از طریق فرآیندی کار خواهد کرد که شامل زمانی از خشم و مصیبت بی‌سابقه خواهد بود. با این حال، ما که مسیحی هستیم «منتظر پسر او هستیم... که ما را از خشم آینده نجات می‌دهد» (اول تسالونیکیان ۱:۱۰ NASB).
جنبه بزرگتر امید ما این است که او را ببینیم و با او باشیم. ممکن است تعجب کنیم که برای شاگردان وقتی خداوند را پس از رستاخیزش دیدند، چگونه بود. می‌گوید که آنها «شاد شدند وقتی او را دیدند» (یوحنا ۲۰:۲۰). وقتی ما خداوند عیسی مسیح را ببینیم، حتی بهتر خواهد بود، زیرا آرزوهای او را برای داشتن ما با او در جایی که او هست (یوحنا ۱۴:۳) و اجازه دادن به ما برای دیدن جلال او (یوحنا ۱۷:۲۴) برآورده خواهد کرد!
بخش سوم امید ما به عنوان مسیحیان این است که او به زودی جایگاه شایسته خود را، حتی در این دنیا، خواهد داشت. این یکی از موضوعات اصلی انبیا است: روزی که اسرائیل و هر ملتی که باقی می‌ماند، خداوند را پرستش خواهند کرد در حالی که او بر روی زمین حکومت می‌کند. همه ایمانداران در آنجا با او حکومت خواهند کرد (دوم تیموتائوس ۲:۱۲؛ مکاشفه ۲۰:۶). آیا می‌توانید این را تصور کنید؟
ممکن است کسی بپرسد: «چگونه می‌توانید اینقدر امیدوار باشید؟» ادوارد موت در سال ۱۸۳۴ به این سوال پاسخ داد وقتی نوشت:
امید من بر هیچ چیز کمتر از خون و عدالت عیسی بنا نشده است؛ جرأت نمی‌کنم به شیرین‌ترین چارچوب اعتماد کنم، بلکه کاملاً بر نام عیسی تکیه می‌کنم. بر مسیح، صخره محکم، ایستاده‌ام؛ تمام زمین‌های دیگر شن‌های روان هستند.
شما چطور؟ آیا امید واقعی دارید؟ اگر چنین است، چگونه در زندگی شما نشان داده می‌شود؟ اگر چنین امیدی ندارید، چرا؟ ایمانداران «امید خود را بر خدای زنده، که نجات‌دهنده است، قرار داده‌اند» (اول تیموتائوس ۴:۱۰). آیا شما نیز امید خود را بر او قرار خواهید داد، قبل از اینکه همه امید از دست برود؟ امیدواریم مقالات این ماه برای شما برکت باشد.
