با بهبود فناوری، هواشناسان در پیش‌بینی آب و هوا ماهر شده‌اند. پیش‌بینی‌های کوتاه‌مدت آنها به ندرت از واقعیت دور است. و پیش‌بینی‌های طوفان بسیار قابل اعتمادتر هستند. همانطور که پسر خدا تأیید کرد، آب و هوا معمولاً از وضعیت آسمان‌ها تشخیص داده می‌شود (متی ۱۶:۲-۳). اما در مقابل، هیچ کس نمی‌تواند روز و ساعت یک زلزله را پیش‌بینی کند، زیرا زلزله از زیر می‌آید و توسط حرکت آنچه دانشمندان «صفحات تکتونیکی» می‌نامند، تعیین می‌شود. هنگامی که اینها ناگهان از هم جدا می‌شوند، شهرهای بزرگ فرو می‌ریزند، همانطور که پورتو پرنس، هائیتی در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۰ فرو ریخت و تخمین زده می‌شود ۲۰۰,۰۰۰ نفر کشته شدند.
زلزله حتی بدتر است اگر زمین شکافته شود و سپس بر روی کسانی که توسط آن بلعیده شده‌اند، بسته شود. جهان هنوز در حال بهبودی از زلزله ۲۶ دسامبر ۲۰۰۴ در زیر اقیانوس هند است که بخشی از دریا را بلعید. از آنجایی که فشرده‌سازی آب غیرممکن است، هنگامی که زمین دوباره بسته شد، یک سونامی عظیم به سمت اندونزی، سریلانکا، هند و تایلند سرازیر شد. این زلزله با بزرگی ۹.۰ مرگبارترین موج جزر و مد را در تاریخ غیر کتاب مقدس ایجاد کرد. تعداد کشته‌شدگان حدود ۲۵۰,۰۰۰ نفر تخمین زده شده است.
با این حال، این رقم ممکن است در سال ۱۹۷۶، زمانی که تخمین زده می‌شود ۲۵۰,۰۰۰ تا ۵۰۰,۰۰۰ نفر در زلزله‌ای که تانگشان، چین را ویران کرد، جان باختند، فراتر رفته باشد. زلزله‌ها قادر به تخریب گسترده هستند. چند دقیقه ویرانگر می‌تواند هزاران زندگی و کار قرن‌ها را از بین ببرد.
پیش‌بینی‌های بلندمدت
هیچ چیز تجربه شده تا کنون با قدرتمندترین زلزله تمام دوران قابل مقایسه نیست؛ فقط خدایی که جهان را آفرید، دقیقاً می‌داند کجا، کی و چرا رخ خواهد داد. کتاب مکاشفه پیش‌بینی می‌کند که قبل از بازگشت مسیح به زمین، «یک زلزله بزرگ، چنان که از زمان وجود انسان بر زمین نبوده، چنان زلزله‌ای قدرتمند و چنان بزرگ» (مکاشفه ۱۶:۱۸ KJV) رخ خواهد داد. ویژگی شگفت‌انگیز این زلزله این است که «شهرهای ملت‌ها» (مکاشفه ۱۶:۱۹) را فرو خواهد ریخت. این آشفتگی مناطقی را تحت تأثیر قرار خواهد داد که هرگز زلزله را تجربه نکرده‌اند. ما نمی‌توانیم ویرانی بین‌المللی را تصور کنیم که شهرهای بزرگ جهان فرو می‌ریزند (مکاشفه ۱۶:۱۹). این اتفاق در همان زمان بدون توجه به مناطق زمانی رخ خواهد داد. این «خارج از مقیاس» ثبت استاندارد خواهد بود.
خداوند آشکار می‌سازد که این اتفاق پس از معجزه دیگری رخ خواهد داد – زمانی که رود فرات خشک می‌شود تا راه را برای ارتش‌هایی که به سمت آرماگدون در اسرائیل پیشروی می‌کنند، باز کند (مکاشفه ۱۶:۱۲). به عبارت دیگر، خداوند با مهربانی گناهکارانی را که کتب مقدس را برای یافتن حقیقت جستجو می‌کنند، از قبل هشدار خواهد داد. نه تنها داوری الهی از زلزله‌ای از زیر خواهد آمد، بلکه «تگرگ بزرگی از آسمان بر مردم بارید، هر سنگ به وزن یک قنطار» – یا ۷۵ پوند (مکاشفه ۱۶:۲۱). آن متخلفانی که از لرزش جان سالم به در می‌برند، سپس با وحشت سقوط آسمان بر سرشان روبرو خواهند شد. این بدان معناست که پرستندگان ضد مسیح خود را بین خشم الهی از پایین و بالا گرفتار خواهند یافت.
با وجود اینکه زلزله و تگرگ به عنوان مجازات فرستاده خواهند شد، کسانی که نشان وحش (ضد مسیح) را دریافت کرده‌اند، به توبه وادار نخواهند شد. در عوض، می‌خوانیم که «مردم به دلیل بلای تگرگ، خدا را کفر گفتند؛ زیرا بلا بسیار بزرگ بود» (مکاشفه ۱۶:۲۱). در مقابل، قوم خدا خواهند گفت: «خدا پناهگاه و قوت ماست، کمکی بسیار حاضر در سختی. بنابراین ما نخواهیم ترسید، اگرچه زمین برداشته شود، و اگرچه کوه‌ها به میان دریا برده شوند؛ اگرچه آب‌های آن غرش کنند و مضطرب شوند، اگرچه کوه‌ها با تلاطم بلرزند» (مزمور ۴۶:۲-۳). در پرتو چنین رویدادهایی، می‌توانیم کلمات خداوند را بهتر درک کنیم که به ما می‌گوید «دل‌های مردم از ترس و از انتظار چیزهایی که بر زمین می‌آید، از کار می‌افتد؛ زیرا قدرت‌های آسمان به لرزه در خواهند آمد» (لوقا ۲۱:۲۶).
ایمان از طریق ترس
با وجود مرگ و ویرانی ناشی از زلزله‌ها، درس دیگری نیز باید آموخت، زیرا کتاب مقدس نشان می‌دهد که آشفتگی‌های لرزه‌ای قادر به آوردن برکت و همچنین بلا هستند. این یکی از اسرار بزرگ خداست. برای مثالی از نبوت می‌خوانیم: «یک زلزله بزرگ رخ داد... در زلزله هفت هزار نفر کشته شدند؛ و باقیمانده وحشت‌زده شدند و خدای آسمان را جلال دادند» (مکاشفه ۱۱:۱۳). این پیش‌درآمد قدرتمندترین زلزله، زندگی را از مرگ برای کسانی که توبه می‌کنند، به ارمغان خواهد آورد. لرزش‌هایی وجود داشته که دل‌های انسان‌ها را به ترس و ایمان واداشته است. در حالی که برخی از آنها در عهد عتیق نیز هستند، در این مقاله ما نگاه خود را به عهد جدید محدود می‌کنیم.
خدای جلجتا
در عهد جدید، سه زلزله برکت را به جهان آورد. اولین زلزله در زمان مصلوب شدن بود، زمانی که نجات‌دهنده روح خود را در مرگ تسلیم کرد. بلافاصله «پرده معبد از بالا تا پایین دو پاره شد؛ و زمین لرزید و سنگ‌ها شکافته شدند؛ و قبرها باز شدند؛ و بسیاری از اجساد مقدسین که خوابیده بودند، برخاستند... و به بسیاری ظاهر شدند» (متی ۲۷:۵۱-۵۳). این معجزه باعث شد که فرمانده و سربازان این را در مورد عیسی اعتراف کنند: «به راستی، این پسر خدا بود» (متی ۲۷:۵۴).
معبدی که پرده آن پاره شد، بر روی یک خط گسل ساخته شده بود و مستعد زلزله بود. در واقع، در ۲۷ مه ۳۶۳، هنگامی که یهودیان سعی کردند معبد را به فرمان ژولیان مرتد بازسازی کنند، کار آنها توسط زلزله دیگری که اورشلیم را لرزاند، از بین رفت و باعث آتش‌سوزی شد که گازهای موجود در طاق‌های زیرزمینی کوه معبد را منفجر کرد. کارگران کار را رها کردند و چند هفته بعد ژولیان در نبرد با ایرانیان درگذشت. مردی که اعتراف ایمان خود به مسیح را انکار کرد و متعهد شد که آیین‌های باستانی را بازگرداند، قربانی نبوت دروغین شد. رؤیاهای بت‌پرستانه او در شکست وحشتناک او در آن سوی رود دجله به پایان رسید.
با این حال، هیچ کس نباید شک کند که معبد دوباره برپا خواهد شد. پس از بازگشت مسیح برای انتقال مقدسین خود، ملت اسرائیل از خواب طولانی خود بیدار خواهد شد. کهانت و قربانی‌ها بازگردانده خواهند شد و مرد گناهکار قادر خواهد بود وارد معبد بازسازی شده شود و خود را خدای اسرائیل اعلام کند (۲ تسالونیکیان ۲:۴). در این میان، مسجد قبة الصخره محل معبد آینده را مهر و موم کرده و از بازسازی آن جلوگیری می‌کند. با این حال، اگر بازگشت خداوند با یک زلزله همراه باشد، مسجدی که در اواخر قرن هفتم ساخته شده است، می‌تواند در یک لحظه فرو بریزد.
آخرین زلزله در انجیل‌ها در زمان رستاخیز رخ داد. مانند زلزله در صلیب، هیچ آسیبی به زندگی وارد نشد. با این حال، رومیانی که از مقبره محافظت می‌کردند، به شدت لرزیدند: «ببینید، یک زلزله بزرگ رخ داد؛ زیرا فرشته‌ای از خداوند از آسمان فرود آمد و آمد و سنگ را از در غلتاند و بر آن نشست... و از ترس او نگهبانان لرزیدند و مانند مردگان شدند» (متی ۲۸:۲-۴). همه اینها ثابت کرد که کسی که مرده بود، اکنون زنده است! بنابراین سربازان با گزارش یک مقبره خالی به شهر فرار کردند (متی ۲۸:۱۱).
«لرزش روح» در فیلیپی
در اعمال رسولان ۱۶، آخرین زلزله ثبت شده قبل از مکاشفه نیز بدون آسیب به انسان‌ها بود. لرزشی که زندان فیلیپی را لرزاند، هیچ کس را نکشت، اما بندهای هر مرد را آزاد کرد و زندانبان را به زانو درآورد تا توبه و ایمان آورد. در اینجا دوباره حضور مشترک سربازان یا نگهبانان را داریم. در صلیب، فرمانده و گروهش از ترس خدا پر شدند. در باغ مقبره، سربازان رومی که از قبر محافظت می‌کردند، از ترس مرگ فرار کردند. و در فیلیپی، یک زندانبان وحشت‌زده در برابر پولس و سیلاس افتاد و التماس کرد: «آقایان، چه باید بکنم تا نجات یابم؟» (اعمال ۱۶:۲۹). که رسولان پاسخ دادند: «به خداوند عیسی مسیح ایمان آور، و نجات خواهی یافت» (اعمال ۱۶:۳۱).
این کلمات حتی امروز نیز هیچ یک از قدرت یا وعده خود را از دست نداده‌اند. زیرا روزی فرا می‌رسد که خدا جهان را از نظر جسمی و روحانی به لرزه درخواهد آورد. نویسنده عبرانیان از ساعتی سخن می‌گوید که خدا هم آسمان و هم زمین را به لرزه درخواهد آورد (عبرانیان ۱۲:۲۶-۲۷). این ترکیب زلزله و لرزش آسمان، این خلقت کنونی را همانطور که می‌شناسیم، به پایان خواهد رساند. یوحنا به این بیان نهایی روز خداوند اشاره می‌کند، زمانی که می‌نویسد: «من یک تخت بزرگ سفید و کسی را که بر آن نشسته بود دیدم، که از روی او زمین و آسمان فرار کردند؛ و هیچ جایی برای آنها یافت نشد» (مکاشفه ۲۰:۱۱).
با این حال، کسانی که خداوند را به عنوان نجات‌دهنده می‌شناسند، از این رعد و برق‌های کیهانی چیزی برای ترسیدن ندارند. این پایان جهان برای کسانی نخواهد بود که میراثشان در «آسمان‌های جدید و زمینی جدید» (۲ پطرس ۳:۱۳) مطمئن است. زیرا گوسفندان مسیح هرگز نمی‌توانند هلاک شوند، زمانی که شبان آنها، که به آنها زندگی ابدی می‌دهد، از آنها نیز محافظت می‌کند (یوحنا ۱۰:۲۸).
