دعوت ایمانداران به حضور خدا: نزدیکی از طریق ایمان

دعوت شده‌ایم تا به او نزدیک باشیم

«راه حیات را به من خواهی آموخت: در حضور تو کمال شادی است؛ در دست راست تو لذت‌های جاودانی است.» —مزمور ۱۶:۱۱ JND

خداوند در رحمت خود شما را به عنوان یک ایماندار دعوت می‌کند تا به او نزدیک باشید. «پس دیگر غریبه و بیگانه نیستید، بلکه هموطن مقدسین و از اهل خانه خدا هستید» (افسسیان ۲:۱۹). این جایگاه شماست. چه برکتی است وقتی روحی با ایمان به این حقیقت عمل می‌کند و در واقعیت به خدا نزدیک می‌شود. این نزدیکی عملی نتیجه سادگی ایمان است. ما از اینکه در حضور او، کسی که محبت است (اول یوحنا ۴:۸)، یافت شویم، لذت می‌بریم.

نزدیکی نتیجه قدوسیت عملی است. این به معنای جدا شدن یا اختصاص یافتن برای اوست. آرزو و محبت او نسبت به ماست، و او از اینکه پاسخی در ما ببیند که به او آن جایگاه را در زندگی ما می‌دهد، لذت می‌برد.

آیه ما در مزامیر به ما می‌گوید که لذت‌ها برای ایماندار کجا یافت می‌شود: «در دست راست او.» دست قدرتمند او محافظت می‌کند و شما را حتی زمانی که مسیرتان از آب‌های عمیق می‌گذرد، نگه می‌دارد. «بلی، اگرچه از وادی سایه موت نیز بگذرم، از بدی نخواهم ترسید» (مزمور ۲۳:۴). در کلام خدا به دنبال جاهایی بگردید که مردم در نزدیکی او یافت شدند. یوحنا محبت را در نزدیکی قلب نجات‌دهنده خود تجربه کرد. مریم می‌توانست در پای او از او لذت ببرد. دیگران فقط با بودن در جایی که او بود، آرامش و صلح یافتند، و پطرس آنقدر به او وابسته بود که می‌توانست روی آب راه برود تا زمانی که چشمانش از او برگشت و شروع به غرق شدن کرد. حتی در آن زمان، خداوند مبارک ما با محبت دست دراز کرد و او را به جایی بازگرداند که بتوانست دوباره از رفاقت او لذت ببرد.

تو سهم ابدی من، بیش از دوست زندگی برای من، در تمام سفر زائرانه من، ای نجات‌دهنده، بگذار با تو راه بروم.

نزدیک تو، نزدیک تو، نزدیک تو، نزدیک تو؛ در تمام سفر زائرانه من، ای نجات‌دهنده، بگذار با تو راه بروم. — فانی کراسبی (۱۸۲۰–۱۹۱۵)