«اما خدا را شکر که همیشه ما را در پیروزی خود در مسیح رهبری می‌کند، و از طریق ما عطر شیرین شناخت او را در هر مکان آشکار می‌سازد.» (۲ قرنتیان ۲:۱۴ NASB) عموماً چنین فهمیده می‌شود که پولس در اینجا از یک تمثیل از رژه پیروزی یک رهبر نظامی که تازه از یک فتح خارجی بازگشته است، استفاده می‌کند. ژنرال در رأس رژه است و از رضایت شیرین پیروزی لذت می‌برد.
پشت سر او سربازان شادمانش هستند. سپس پشت سر آنها اسیران جنگی هستند که برای مجازات، شاید مرگ، در نظر گرفته شده‌اند. در طول مسیر رژه، بخوردان‌هایی قرار دارند که هوا را با عطر پر می‌کنند.
اما این عطر برای افراد مختلف، بسته به اینکه در کدام طرف هستند، معانی متفاوتی دارد. برای کسانی که به فرمانده کل وفادار هستند، این عطر پیروزی است.
اما برای اسیران، این نشانه شکست و انتقام است.
مسیر یک خادم خداوند از چندین جهت با این تصویر موازی است. خداوند همیشه او را در پیروزی رهبری می‌کند.
اگرچه ممکن است همیشه به نظر پیروزی نرسد، اما واقعیت این است که او در طرف برنده است و هدف خدا هرگز شکست نمی‌خورد.
هر کجا که می‌رود، عطر مسیح را با خود حمل می‌کند. اما این عطر برای افراد مختلف معانی متفاوتی دارد.
برای کسانی که در برابر خداوند عیسی سر تعظیم فرود می‌آورند، این بوی زندگی جاودانی است.
از سوی دیگر، برای کسانی که انجیل را رد می‌کنند، این بوی مرگ و نابودی است.
اما در هر دو مورد خدا جلال می‌یابد. او در نجات توبه‌کنندگان جلال می‌یابد، و همچنین در رد کسانی که در حال هلاکت هستند، تبرئه می‌شود. هنگامی که دومی‌ها در برابر مسیح، در داوری تخت سفید بزرگ، می‌ایستند، نمی‌توانند خدا را به خاطر وضعیت خود سرزنش کنند. آنها فرصت نجات یافتن را داشتند اما آن را رد کردند.
ما عموماً اثربخشی خدمت مسیحی را با تعداد افرادی که نجات می‌یابند، قضاوت می‌کنیم.
شاید در این بخش پیشنهادی وجود دارد که به همان اندازه معتبر باشد که آن را با تعداد افرادی که پس از دریافت یک ارائه واضح از انجیل، آن را رد می‌کنند و به جهنم سقوط می‌کنند، قضاوت کنیم.
خدا در هر دو مورد جلال می‌یابد. برای او در مورد اول عطر شیرین فیض و در مورد دوم عطر شیرین عدالت وجود دارد.
مسائل جدی! جای تعجب نیست که رسول در پایان می‌پرسد: «چه کسی برای این چیزها کافی است؟»
