پس از نجات، کلیدهای رشد روحانی
چه لحظه بزرگی است زمانی که یک گناهکار گمراه توبه می‌کند و با فیض خدا از طریق اعتماد به خداوند عیسی مسیح نجات می‌یابد. در آسمان و در حضور فرشتگان خدا بر سر یک چنین گناهکاری که تماماً به مسیح و کار تکمیل شده او در صلیب برای رستگاری اعتماد کرده است، شادی وجود دارد (لوقا ۱۵:۷،۱۰). تنها مسیح می‌تواند نجات دهد (اعمال ۴:۱۲)، و هنگامی که این در قلب و روح یک گناهکار اتفاق می‌افتد، لحظه‌ای فوق‌العاده برای آن شخص است.
خداوند برای چنین افرادی پس از نجات از داوری جهنم و در راه بهشت چه می‌خواهد؟ چگونه ایمانداران واقعی می‌توانند در زندگی ایمانی خود از آن نقطه به بعد پیشرفت کنند؟ آیا آنها آزادند که هر طور که می‌خواهند زندگی کنند، یا خدا می‌خواهد که ایمانداران از نظر روحانی رشد کنند و برای مسیح زندگی کنند؟
پاسخ نسبتاً ساده است! قصد خدا این است که ما را برای ابدیت نجات دهد و ما را وادارد که هر چه بیشتر ویژگی‌های پسرش را در طول زندگی خود نشان دهیم. پولس رسول، در رومیان ۸:۲۹ (NKJV)، این را چنین بیان کرد: «زیرا کسانی را که از پیش می‌شناخت، از پیش نیز مقدر فرمود تا به شکل پسرش درآیند، تا او نخست‌زاده در میان برادران بسیار باشد.» پولس همچنین نوشت: «نه اینکه من از پیش به آن رسیده باشم یا از پیش کامل شده باشم؛ بلکه به پیش می‌روم تا آنچه را که مسیح عیسی نیز برای آن مرا گرفته است، به دست آورم. ای برادران، من خود را به آن رسیده نمی‌دانم؛ اما یک کار می‌کنم، آنچه را که در پشت سر است فراموش می‌کنم و به سوی آنچه در پیش رو است می‌رسم، به سوی هدف برای جایزه دعوت آسمانی خدا در مسیح عیسی می‌روم» (فیلیپیان ۳:۱۲-۱۴).
بیایید با هم به برخی از چیزهای مثبتی نگاه کنیم که به هر یک از ما کمک می‌کند تا از نظر روحانی در زندگی مسیحی پیشرفت کنیم. ما می‌خواهیم این جنبه‌های زندگی خود را بررسی کنیم تا بتوانیم تشخیص دهیم که چه کارهایی را از قبل به خوبی انجام می‌دهیم و چه چیزهایی را باید تغییر دهیم در جایی که کمبود داریم. باشد که خداوند هر یک از ما را در تفکر بر این چیزها برکت دهد.
تعهد و تسلیم
در همان آغاز زندگی مسیحی خود باید اذعان کنیم که عیسی مسیح خداوند است و او خداوند زندگی ماست. اگر سال‌هاست مسیحی هستیم اما برای او زندگی نکرده‌ایم، هنوز زمان برای توبه و اذعان به سروری او وجود دارد. با این درک، ما می‌دانیم که از آن خود نیستیم، بلکه «به قیمتی خریده شده‌ایم» و بنابراین باید «خدا را در بدن‌های خود جلال دهیم» (اول قرنتیان ۶:۲۰). خداوند کسی است که به ما جهت می‌دهد و ما را در زندگی هدایت می‌کند. این بسیار متفاوت از زمانی است که ما بی‌باور بودیم. در گذشته ما تمام انتخاب‌ها و تصمیمات خود را بدون هیچ ملاحظه یا پاسخگویی به خدا می‌گرفتیم. اکنون که ما از آن خداوند هستیم، او باید کسی باشد که ما را هدایت کند. تعهد ما به زندگی برای او باید تمرکز و فداکاری روزانه ما باشد. هنگامی که از مسیر او برای خود منحرف می‌شویم، باید به او بازگردیم و بی‌وفایی خود را اعتراف کنیم تا مشارکت از دست رفته را بازگردانیم و در زندگی‌ای که او را خشنود می‌کند، به جلو حرکت کنیم.
همانطور که در تجربیات روزانه خود پیش می‌رویم، باید به سروری او اذعان کنیم، و انتخاب‌ها و تصمیمات ما باید با این درک باشد که روزی باید در مورد نحوه زندگی خود به او پاسخ دهیم (رومیان ۱۴:۱۰ را ببینید). این تسلیم به سروری او چیزی است که در روزی که در برابر مسیح ظاهر می‌شویم و از زندگی خود به عنوان مسیحیان حساب پس می‌دهیم، باید پاسخگو باشیم. این مسئله این نیست که آیا ما به بهشت می‌رویم یا نه. بلکه، به عنوان کسانی که به بهشت می‌روند، برای آنچه پاداش خواهیم گرفت و برای آنچه ضرر خواهیم دید، مورد بررسی قرار می‌گیریم (اول قرنتیان ۳:۱۲-۱۵). باشد که خداوند به ما کمک کند تا به مسیح متعهد باشیم و به سروری او تسلیم شویم! این اساسی‌ترین گام برای پیشرفت روحانی در زندگی مسیحی است.
قدوسیت
رشد روحانی نیازمند زندگی مقدس است. ما فراخوانده شده‌ایم که مقدس باشیم. اول پطرس ۱:۱۴-۱۶ می‌گوید: «چون فرزندان مطیع، خود را با شهوات پیشین، که در جهالت خود داشتید، همرنگ نسازید؛ بلکه همانطور که او که شما را خوانده است مقدس است، شما نیز در تمام رفتار خود مقدس باشید، زیرا نوشته شده است: 'مقدس باشید، زیرا من مقدس هستم.'» همچنین به ما دستور داده شده است که چیزهایی را که مانع پیشرفت ما می‌شوند، از جمله هر گناهی که به آسانی ما را درگیر می‌کند، «کنار بگذاریم» (عبرانیان ۱۲:۱).
چه غم‌انگیز است وقتی می‌بینیم ایمانداران واقعی مانند بی‌باوران زندگی می‌کنند. انسان تعجب می‌کند که آیا آنها حتی می‌دانند که باید با کسانی که گمراه هستند و خداوند را نمی‌شناسند، متفاوت باشند. برای اینکه ما به عنوان پیروان مسیح بدرخشیم، باید نشان دهیم که دیگر مانند دنیا زندگی نمی‌کنیم. ما باید نسبت به گناه حساس‌تر شویم و هنگامی که وسوسه می‌شویم کار اشتباهی انجام دهیم، از آن روی برگردانیم. گناه در زندگی ایمانداران منجر به شکست می‌شود و ما را از هرگونه پیشرفت روحانی باز می‌دارد. ما باید چیزهایی را در زندگی خود که باعث گناه ما می‌شوند، حذف کنیم (کولسیان ۳:۵-۱۱). این ممکن است شامل چیزهای خوبی باشد که برای ما بت می‌شوند و وقت ما را مصرف می‌کنند.
شاید ما با گناه خاصی در زندگی خود دست و پنجه نرم می‌کنیم. ما باید هنگام وسوسه شدن به خداوند روی آوریم و سپس به «راه فرار» او اعتماد کنیم (اول قرنتیان ۱۰:۱۳). خداوند نمی‌خواهد ما در بند چیزی باشیم. ما اکنون ملک او هستیم. او می‌خواهد که ما از گناه رهایی یابیم و با نحوه زندگی خود نشان دهیم که فرزندان او هستیم. زندگی مقدس خداوند را خشنود می‌کند، و ما باید آرزو کنیم که به این شیوه برای او زندگی کنیم.
روابط خوب
به عنوان ایمانداران، ما بخشی از خانواده خدا شده‌ایم. به عنوان اعضای خانواده او، باید روابط خوبی با دیگر ایمانداران واقعی برقرار کنیم. باید دوستی‌های جدیدی را با کسانی که مسیح را به عنوان نجات‌دهنده خود می‌شناسند، تجربه کنیم. این شادی را به زندگی ما می‌آورد (اول یوحنا ۱:۳-۴). همچنین، باید هر هفته با گروهی از ایمانداران مشارکت داشته باشیم و به نام خداوند عیسی گرد هم آییم (متی ۱۸:۲۰ را ببینید) تا از نمونه ایمان آنها بهره‌مند شویم.
ایمان تازه یافته ما باید نحوه ارتباط ما با بی‌باوران را در آینده تغییر دهد، نه اینکه از جمعیت بی‌باور در هر کاری که می‌کنند پیروی کنیم. ما آن راه پهن را که به جهنم و هلاکت می‌انجامد ترک کرده‌ایم؛ اکنون در راه باریکی که به بهشت می‌انجامد سفر می‌کنیم! ما باید ایمان خود را با بی‌باوران به اشتراک بگذاریم تا آنها نیز مانند ما نجات یابند. اگر ایمان خود را از بی‌باوران پنهان کنیم و نحوه ارتباط خود را با آنها تغییر ندهیم، آنگاه آنچه در اول قرنتیان ۱۵:۳۳ به ما هشدار داده شده است – «فریب نخورید، معاشرت بد عادات خوب را فاسد می‌کند» – ممکن است در زندگی ما به حقیقت بپیوندد. ما دیگر نمی‌توانیم در اطراف بی‌باوران زندگی کنیم انگار که هیچ تفاوتی با آنها نداریم. دیر یا زود تأثیرات گناه‌آلود بی‌باوران باعث لغزش ما می‌شود و ما را از رشد روحانی باز می‌دارد. در عوض، ما باید نمونه‌هایی از نحوه زندگی واقعی یک شخص برای احترام به مسیح در آنچه انجام می‌دهیم و می‌گوییم، باشیم.
یک هشدار دیگر در مورد این موضوع روابط را در نظر بگیرید. لذت بردن از وقت با ایمانداران واقعی لزوماً برای رشد روحانی ما مفید نیست. شاید ما با ایماندارانی ملاقات کرده‌ایم که برای خداوند زندگی نمی‌کنند. برخی از مسیحیان می‌توانند در مورد موضوعات خاصی مانند ورزش یا سرگرمی‌ها صحبت کنند، اما کمتر در مورد چیزهای مسیح صحبت می‌کنند. ما باید از خود بپرسیم که آیا مشارکتی که با چنین مسیحیانی داریم، فایده روحانی دارد یا خیر. حتی مسیحیان واقعی نیز می‌توانند خود را با دنیا و هر آنچه که ارائه می‌دهد مشغول کنند، به جای اینکه بر چیزهای ابدی تمرکز کنند و در خداوند رشد کنند. ما باید آگاه باشیم که مشارکتی که از آن لذت می‌بریم باید تأثیر مثبتی بر رشد روحانی ما داشته باشد.
روابط بد و ناسالم مانع بزرگی برای رشد روحانی هستند. به ما هشدار داده شده است: «با بی‌باوران زیر یک یوغ نروید» (دوم قرنتیان ۶:۱۴). این شامل موقعیت‌هایی می‌شود که متأسفانه، ایمانداران مجرد ممکن است وارد روابط عاشقانه با بی‌باوران شوند. این نافرمانی از اراده آشکار خداست که در دوم قرنتیان ۶ بیان شده است. در چنین موقعیت‌هایی، مسئله دعا کردن نیست، بلکه اطاعت از آنچه خدا قبلاً در کلام خود آشکار کرده است. اگر یک ایماندار از این هشدار اطاعت کند، می‌تواند رشد روحانی فوق‌العاده‌ای داشته باشد. با این حال، اگر نافرمانی کند، برای ایماندار غم و زیان خواهد بود، حتی اگر بی‌باور در نهایت نجات یابد. ای ایماندار، هشدار داده شده‌ای!
فروتنی
خداوند عیسی عالی‌ترین نمونه فروتنی را برای ما به جا گذاشت. در فیلیپیان ۲ می‌آموزیم که او خود را حتی تا مرگ صلیب فروتن ساخت. آمدن او به زمین برای محکوم کردن ما نبود، بلکه برای بخشیدن زندگی به ما بود، و آن هم «فراوان‌تر» (یوحنا ۱۰:۱۰). او در اینجا به عنوان یک خادم فروتن راه رفت. در واقع، عبارت صحیح «بنده» است، که به این معنی است که او با میل و رغبت به گونه‌ای زندگی کرد که خدمت کند نه اینکه خدمت شود.
به همین ترتیب، ما نیز باید به عنوان خادمان فروتن زندگی کنیم. فروتنی برای ما برای پیشرفت روحانی ضروری است. پولس رسول نوشت: «زیرا به واسطه فیضی که به من داده شده است، به هر یک از شما می‌گویم که خود را بیش از آنچه باید، بالا نپندارید، بلکه با هوشیاری بیندیشید، همانطور که خدا به هر کس اندازه‌ای از ایمان بخشیده است» (رومیان ۱۲:۳). این فصل ادامه می‌دهد تا به ما نشان دهد که چگونه باید رفتار کنیم و در مورد هر ایماندار به عنوان بخشی از یک گروه بزرگتر: بدن مسیح، فکر کنیم. هر عضو نقش منحصر به فرد و مهمی دارد.
ما هرگز نباید با حسادت به یک برادر یا خواهر در مسیح نگاه کنیم. همچنین نباید در امور خدا یا هر چیز دیگری در زندگی خود با آنها رقابت کنیم. این مانند دنیا خواهد بود، که ایماندار از آن رهایی یافته است. باشد که هرگز در مورد ما گفته نشود: «آن ایمانداران با یکدیگر رقابت می‌کنند.» در عوض، ما باید با کمک به یکدیگر، یکدیگر را کامل کنیم. به یاد داشته باشید، نسل جوان ایمانداران به ایمانداران مسن‌تر نگاه می‌کنند، و آنها باید نمونه خوبی از فروتنی را ببینند. فروتنی چیزی است که در تمام طول زندگی ما مورد نیاز است.
خداوند علاقه‌مند است که ما را فروتن نگه دارد، حتی اگر هیچ کس دیگری علاقه‌مند نباشد یا خود ما علاقه‌مند نباشیم. پولس مثالی از چگونگی فروتن ساختن او توسط خدا را با دادن خاری در جسمش ارائه داد، که بیشتر به عنوان «پیام‌آور شیطان برای آزار دادن» او توصیف شد (دوم قرنتیان ۱۲:۷). او ادامه داد و آشکار کرد که اگرچه سه بار برای رهایی دعا کرد، خدا خار را برطرف نکرد. در عوض، خدا فیض لازم را برای گذراندن آزمایش فراهم کرد. پولس فهمید که این راه خدا برای فروتن نگه داشتن او بود.
غرور مانع بزرگی برای رشد روحانی است. این چیزی است که باعث می‌شود ما دیگران را کمتر از خود بدانیم و به طور غیرواقعی در مورد خود فکر کنیم. غرور منجر به بی‌احترامی به دیگران می‌شود، از جمله کسانی که در موقعیت‌های اقتدار هستند، چه در میان قوم خدا و چه در دنیا. خدا قصد دارد از کسانی که بر ما اقتدار دارند استفاده کند تا فروتنی ما را حفظ کند. در خانواده‌های ما، خدا از والدین استفاده می‌کند تا ما را فروتن نگه دارد (افسسیان ۶:۱-۳). در دنیا او از حکومت استفاده می‌کند (رومیان ۱۳:۱-۷). در سایر جنبه‌های زندگی او از رهبران مسن‌تر و باتجربه‌تر استفاده می‌کند (عبرانیان ۱۳:۱۷). ما باید خود را تحت اقتدارهای مختلفی که خدا در زندگی ما قرار داده است فروتن کنیم تا برای ما خوب پیش برود و در پیشرفت روحانی خود مانعی نداشته باشیم.
خواندن و تفکر
نیاز به خواندن و تفکر در کلام خدا را نمی‌توان به اندازه کافی تأکید کرد. بدون کلام خدا، ما قادر به شناخت کامل اراده خدا نیستیم. روح خدا از کلام خدا استفاده می‌کند تا هر آنچه را که برای زندگی برای مسیح نیاز داریم آشکار کند و آن بخش‌هایی از زندگی ما را که نیاز به تغییر دارند، آشکار سازد (اول تیموتائوس ۴:۱۲-۱۳). پولس رسول به تیموتائوس، یک ایماندار جوان‌تر، دستور داد که «به خواندن توجه کند» (آیه ۱۳). داشتن کتاب مقدس خود و خواندن آن مهم است! این حتی می‌تواند به صورت آنلاین از طریق وب‌سایت‌ها یا با دانلود یک برنامه بر روی تلفن همراه انجام شود. بدون خواندن کلام خدا، زندگی مسیحی مانند رانندگی با ماشینی بدون فرمان خواهد بود. به زودی ماشین تصادف خواهد کرد زیرا راهی برای هدایت نداشت. پولس بعداً به تیموتائوس نوشت و به او گفت که باید «کلام حقیقت را به درستی تقسیم کند» (دوم تیموتائوس ۲:۱۵). چقدر مهم است که زمینه آنچه نوشته شده است را بدانیم و دستورالعمل‌های داده شده را به درستی به کار ببریم.
برخی افراد ممکن است بگویند که چون نمی‌توانند کتاب مقدس را بخوانند یا به دست آورند، این کار امکان‌پذیر نیست. این ممکن است برای بسیاری درست باشد. اما امروز کلام خدا را می‌توان شنید. کتاب‌های صوتی وجود دارد، و کل کتاب مقدس خوانده شده و برای افراد بی‌سواد به بسیاری از زبان‌ها در دسترس است. همچنین، کتاب مقدس به صورت مکتوب به بیش از ۳۲۰۰ زبان در بیش از ۱۶۰ کشور در دسترس قرار گرفته است. علاوه بر این، می‌توانیم به موعظه کلام خدا توسط واعظان مسن‌تر و وفادار گوش دهیم. از این طریق می‌توانیم دائماً بیشتر از اراده و راه‌های خدا بیاموزیم و پیشرفت کنیم. یک شاگرد در حال رشد کسی است که می‌خواند یا می‌شنود! باشد که این در مورد ما نیز صادق باشد! پیشرفت روحانی به دنبال خواهد آمد، که توسط دیگران نیز مشاهده خواهد شد (اول تیموتائوس ۴:۱۵).
مهم است که نه تنها کلام خدا را بخوانیم و بشنویم، بلکه بر آن تفکر کنیم. در مزمور ۱:۲ می‌خوانیم که از شریعت خداوند لذت می‌بریم و شب و روز بر آن تفکر می‌کنیم. این به ما می‌آموزد که همانطور که کلام را می‌خوانیم، باید در مورد آنچه نوشته شده است فکر کنیم. ما در نظر می‌گیریم که چگونه آنچه گفته شده است را درک کنیم و چگونه آن را در زندگی خود به کار ببریم، یا حتی چیز جدیدی در مورد خود خداوند ببینیم. سپس باید آنچه را که آموخته‌ایم به عمل درآوریم (یعقوب ۱:۲۲-۲۵). چقدر فوق‌العاده!
در نهایت، ما می‌خواهیم از آموزه‌هایی که ممکن است خوب به نظر برسند اما تأثیر کلام خدا را کاهش می‌دهند یا حتی معنای آن را تغییر می‌دهند، اجتناب کنیم. زندگی بر اساس کلام انسان یا قوانین انسان نمونه‌هایی از این خطر هستند. ما می‌دانیم که ممکن است حکمتی از مردم آموخته شود، اما باید هر آنچه را که هست با کلام مقدس خدا مقایسه کنیم. اگر مطابقت نداشت، نباید از دستورالعمل انسان پیروی کنیم و بر اساس آن زندگی نکنیم (اشعیا ۸:۲۰). قوانین انسان که بر اساس کتب مقدس نیستند، مانع دیگری برای رشد روحانی هستند. نگرش قانونی که دیدگاه بسیار محدودی از آنچه درست است دارد، یا نگرشی که می‌گوید هیچ چیز را نمی‌توان اشتباه دانست، دو افراطی هستند که باید از آنها اجتناب شود. باشد که خداوند به ما کمک کند تا با شناخت کلام خدا، آنچه را که صحیح است بدانیم.
دعا
دعا یکی دیگر از جنبه‌های مهم زندگی ماست و برای پیشرفت روحانی ضروری است. زندگی دعایی ما چگونه است؟ آیا برای نیازها و تصمیمات خود به خداوند وابسته هستیم؟ برخی از ایمانداران به دنبال پاسخ دادن به دعاهای خود هستند، و در نتیجه آنچه را که خداوند فراهم می‌کرد، که بسیار بهتر بود، تجربه نمی‌کنند. باشد که ما به خداوند وابسته باشیم و این وابستگی را با دعای منظم نشان دهیم. تکیه بر حکمت و قدرت طبیعی خود مانع رشد خواهد شد. پولس اعتراف کرد که وقتی «ضعیف» بود، آنگاه «قوی» بود (دوم قرنتیان ۱۲:۱۰). باشد که ما در قدرت خود ضعیف باشیم تا قدرت خداوند در زندگی ما تجربه شود.
افکار نهایی
چیزهای دیگری نیز وجود دارد که به ما در پیشرفت رشد روحانی کمک می‌کند. برای هدف این مقاله، فقط به چند مورد دیگر از آنها به طور گذرا اشاره می‌کنیم:
ما باید از نگرش قضاوت‌گرانه اجتناب کنیم.
- باید مایل به تغییر بود و ایمان به انجام آن داشت.
- ترس و ترس از تغییر موانعی برای رشد روحانی هستند.
- ما نباید اجازه دهیم که از یک سو بیش از حد مشغول باشیم، یا از سوی دیگر بیش از حد کم کار داشته باشیم. هر دو خوب نیستند. ما باید در اعتدال زندگی کنیم و آنچه را که می‌توانیم انجام دهیم و وقت داریم انجام دهیم. باید از پراکنده کردن خود بیش از حد اجتناب کنیم.
- ما باید کاری برای خداوند انجام دهیم – نوعی خدمت برای او که به طور معمول انجام می‌دهیم.
- باشد که ما استقامت کنیم در رشد روحانی خود. بسیاری از چیزها در این دنیا می‌توانند ما را از ادامه رشد روحانی خود منحرف کنند، اما وعده پاداش برای کسانی که از وفادار بودن و رشد دست نمی‌کشند، وجود دارد. در مکاشفه ۲۲:۱۲ می‌شنویم که خداوند می‌گوید: «هان، من به زودی می‌آیم، و پاداش من با من است تا به هر کس بر حسب عملش بدهم.» باشد که خداوند به همه ما کمک کند تا برای او زندگی کنیم و نه برای خودمان، و برای او به پیش برویم. آمین!
