مطالعه‌ای کوتاه بر مزمور 119
مزمور 119 تنها یک موضوع دارد: برتری و ارزش کلام خدا. برای ایمانداران مسیحی، کلام خدا نه تنها دانش خدای زنده را به ما می‌دهد، بلکه از مسیحی نیز سخن می‌گوید که او را آشکار کرده است. در یوحنا 1:1-14 عیسی مسیح «کلام» (NKJV) نامیده می‌شود. او همچنین «الف و امگا» (مکاشفه 1:8،11، 21:6، 22:13) – «الف تا ی» خداست.
مزمور 119 پر از آیاتی است که فواید کلام خدا را توضیح می‌دهد و در این چند مثال، موارد زیر را از مزمورنویس بیان می‌کند:
لذت بردن از آن – «من از شریعت تو لذت می‌برم» (آیه 70). آرزوی حفظ آن – «من احکام تو را حفظ خواهم کرد» (آیه 8). درخواست کمک برای زندگی مطابق با آن – «من... برای کمک فریاد می‌زنم [زیرا] به کلام تو امید دارم» (آیه 147).
من برای همیشه از خداوند سپاسگزارم که در دوران نوجوانی توسط معلم کلاس کتاب مقدس خود با ارزش کلام خدا آشنا شدم. او مرا به یک برنامه روزانه مطالعه و خواندن کتاب مقدس سوق داد و اشاره کرد که این فعالیت برای ایمانداران جوان چقدر ضروری است تا شاگردان خداوند عیسی شوند. او آیه 9 را نقل کرد: «چگونه یک جوان می‌تواند راه خود را پاک کند؟ با توجه کردن مطابق با کلام تو.»
چند سال بعد من وارد حرفه علمی شدم، با اطمینان کامل به حقیقت مطلق خلقت از کتاب مقدس، زیرا آیه 160 می‌گوید: «کلام تو از ابتدا حقیقت است» (KJV). یعنی، روایت پیدایش 1 از شش روز خلقت، که منجر به روز هفتم استراحت، سبت شد، واقعیت است، نه داستان!
پس از سه آیه اول مزمور 119، بقیه مزمور مستقیماً به خدا خطاب شده است. در کل، این مجموعه طولانی از تأملات در مورد کلام خدا است. همانطور که دستورات، تشویق‌ها و هشدار‌های آن را می‌خوانیم، باید در روزگار خود به همین ترتیب به خدا دعا کنیم: «چشمانم را باز کن تا چیزهای شگفت‌انگیز را از شریعت تو ببینم» (آیه 18 ESV).
مزمورنویس تمام کلام خدا را «شریعت خداوند» می‌دانست که باید اطاعت می‌شد. با این حال، کلمات مختلفی برای توصیف کلام خدا استفاده می‌شود: «شریعت»، «شهادات»، «احکام»، «فرایض»، «اوامر»، «داوری‌ها»، «قوانین» و «راه». مانند همه پرهیزگاران در اسرائیل، مزمورنویس به همه جنبه‌های کلام خدا احترام و تقدس قائل بود:
«تو بر کوه سینا فرود آمدی و با آنها [اسرائیل] از آسمان سخن گفتی و قوانین درست و شریعت‌های حقیقی، فرایض و اوامر نیکو به آنها دادی» (نحمیا 9:13).
دستورالعمل‌ها
اولین درخواست مزمورنویس در دعای مزمور 119 این است: «تو به ما فرمان داده‌ای که احکام تو را با جدیت حفظ کنیم. آه، کاش راه‌های من برای حفظ فرایض تو هدایت می‌شد!» (آیات 4-5 NKJV). او فهمید که خدا به وضوح بیان کرده است که از مردم خود در هر دوران انتظار دارد که از دستورات و احکام او پیروی کنند. آنها باید افکار، کلمات و اعمال مردم را کنترل می‌کردند: «قدم‌هایم را با کلام تو هدایت کن [فرمان بده]» (آیه 133). ما باید:
- توسط کلام خدا تعلیم ببینیم.
- کلام خدا را بخوانیم، مطالعه کنیم و معنای آن را جستجو کنیم.
- از کلام خدا لذت ببریم.
- کلام خدا را دوست داشته باشیم و آن را گرامی بداریم.
- در کلام خدا تأمل کنیم تا بتوانیم آن را حفظ کنیم.
- مطابق با کلام خدا زندگی کنیم.
دعای مکرر مزمورنویس این بود که او در این استانداردها آموزش ببیند و آنها را در قلب خود داشته باشد (آیه 11، به آیه 80 مراجعه کنید)، تا بتواند عملاً با آنها زندگی کند (آیه 112).
معنای «فرایض» «چیزهای حک شده» است و این اصطلاح به شخصیت ابدی کلام خدا اشاره دارد. این مطلق باقی می‌ماند. الزامات اخلاقی خدا از نسلی به نسل دیگر تغییر نمی‌کند، که در این روزهای آخر که بشریت فقط ارزش‌های نسبی را می‌شناسد، تسلی بزرگی برای ماست. این ممکن است باعث درگیری ما شود، اما چنین مصیبتی به ما کمک می‌کند تا واقعیت این فرایض را بیاموزیم (آیات 71،83).
به همین ترتیب، مزمورنویس مشتاقانه آرزو داشت (آیه 20) که داوری‌های خدا را بیاموزد (آیه 7)، توسط آنها تعلیم ببیند (آیه 102)، آنها را حفظ کند و به آنها متعهد باشد (آیه 106). داوری‌ها معنای تصمیمات قضایی را دارند و نشان می‌دهند که چگونه کلام خدا در همه شرایط زندگی مقدسین اعمال می‌شود، زیرا آنها ترس خدایی را القا می‌کنند (آیه 120). از آنجا که او عادل است، داوری‌های او همیشه درست (آیه 137) و نیکو (آیه 39) هستند. بنابراین مزمورنویس می‌خواهد آنها را اعلام کند (آیه 13)، و برای آنها در شب (آیه 62) و همچنین در طول روز (آیه 164) شکرگزاری کند. این داوری‌ها تغییرناپذیر هستند؛ آنها برای همیشه باقی می‌مانند (آیه 160، متی 24:35 را در نظر بگیرید). گاهی اوقات داوری‌های خدا «قوانین» نامیده می‌شوند، مانند مزمور 119:91، جایی که آنها به نظم حکیمانه او در خلقتش اعمال می‌شوند (آیات 89-91).
تشویق
مزمور 119 با کلمات بزرگترین تشویق آغاز می‌شود: «خوشا به حال کسانی که در راه بی‌عیب هستند، که در شریعت خداوند راه می‌روند! خوشا به حال کسانی که شهادات او را حفظ می‌کنند، که او را با تمام قلب می‌جویند! آنها نیز هیچ گناهی نمی‌کنند؛ آنها در راه‌های او راه می‌روند» (آیات 1-3). این کلمات اولین کلمات کتاب مزامیر (1:1-3) را تکرار می‌کنند. بنابراین می‌توانیم بگوییم که این پیام اصلی مزامیر است.
مانند همه مزامیر، این آیات مقدماتی (119:1-3) عنوانی برای کل مزمور تشکیل می‌دهند. آنها سعادت، یا رفاه کامل، کسانی را که مطابق با کلام خدا زندگی می‌کنند و حقیقت او را حفظ می‌کنند، اعلام می‌کنند. راز آنها، بدون شک، جستجوی او با تمام قلبشان است (آیه 2).
امروزه، در روز فیض، همان اصول اعمال می‌شود. یوحنا 14:23 را در نظر بگیرید، جایی که عیسی گفت: «اگر کسی مرا دوست داشته باشد، کلام مرا حفظ خواهد کرد؛ و پدر من او را دوست خواهد داشت، و ما به او خواهیم آمد و خانه خود را با او خواهیم ساخت.» بیایید تشویق شویم که به پرهیزگاران وعده برکات برای لذت بردن و پیروی از کلام خدا، با تمام ویژگی‌ها و توانایی‌های مختلف آن، که در سراسر مزمور 119 توصیف شده است، داده شده است.
در کل، بند اول (آیات 1-8) برکت بزرگ زندگی به روشی که خدا بهترین می‌داند را توصیف می‌کند. چه پاسخ خوبی است که بخواهیم به آن شیوه زندگی کنیم! من قبلاً به شهادت معلم کلاس کتاب مقدس خود در مورد قدرت پاک‌کننده کلام خدا (آیه 9) اشاره کرده‌ام، که با تصویری از اینکه زندگی ما چگونه خواهد بود اگر مطابق با کلام او زندگی کنیم (آیات 10-14) دنبال می‌شود. علاوه بر این، آیه 11 ما را تشویق می‌کند که عمداً کلام خدا را در قلب خود پنهان کنیم، تا مبادا علیه او گناه کنیم. گفته شده است که این آیه بهترین چیز (کلام خدا) را در بهترین مکان (پنهان در قلب ما) به بهترین دلیل (تا مبادا علیه خدا گناه کنیم) توصیف می‌کند. جای تعجب نیست که مزمورنویس دعا کرد: «مبارک هستی تو، ای خداوند! فرایض خود را به من بیاموز» (آیه 12).
مزامیر شعر عبری هستند. برخلاف شعر انگلیسی که در آن قافیه و وزن به عنوان راهی برای به یاد ماندنی بودن و انتقال افکار استفاده می‌شود، شعر عبری از تکرار فکر استفاده می‌کند. بنابراین در سراسر مزمور 119 این مضامین تشویق‌کننده اولیه به یک شکل یا دیگری تکرار می‌شوند، در حالی که ویژگی‌های دیگر کلام خدا – مانند حیات‌بخش، احیاکننده روح، گسترش‌دهنده قلب، حفظ‌کننده، تقویت‌کننده، تسلی‌بخش، روشنگر، امیدبخش، و بی‌نهایت – اضافه می‌شوند.
شاید بزرگترین تشویق در مزمور 119 این باشد که از محبت پایدار خداوند سخن می‌گوید، که پرهیزگاران برای برکت یافتن به آن تکیه می‌کنند. اگرچه محبت او به طور کلی به همه بشریت گسترش می‌یابد (به مزمور 36:7 مراجعه کنید)، پرهیزگاران شخصاً آن را تجربه می‌کنند و از آن بهره می‌برند. این محبتی است که هرگز از شما روی برنمی‌گرداند و شما را ناامید نمی‌کند! «محبت پایدار» نیز «رحمت» و «رحمت‌ها» ترجمه شده است، که نشان می‌دهد محبت خداوند نیز برای کاستی‌های ما فراهم می‌کند. در مزمور 119:41 مزمورنویس خدا را «ای خداوند» خطاب کرد، که خدای زنده است که به اسرائیل به عنوان «من هستم» بزرگ (خروج 3:14) آشکار شد. محبت پایدار خدا موضوع ستایش‌های اسرائیل بود (مانند 2 تواریخ 5:13). در دوران ما ایمانداران خدا را به عنوان «پدر» می‌شناسند، که محبت بزرگ او به طور کامل در شخص پسرش، عیسی مسیح، به ما آشکار شده است.
هشدارها
در مزمور 19 به صراحت به ما گفته شده است که کلام خدا هشدارها را ارائه می‌دهد:
«شریعت خداوند کامل است... شهادت خداوند مطمئن است... فرایض خداوند درست است... فرمان خداوند پاک است... ترس خداوند پاک است... داوری‌های خداوند همه با هم حقیقی و عادلانه هستند... علاوه بر این، بنده تو توسط آنها هشدار داده می‌شود، و در حفظ آنها پاداش بزرگی وجود دارد» (آیات 7-9،11).
در سراسر مزمور 119 هشدارها عمدتاً در قالب خطرات بسیاری که پرهیزگاران با آن روبرو می‌شوند، ارائه شده است:
- ترس از عدم زندگی عملی مطابق با ایمان professed خود به خدا، به ویژه در زمان بیماری.
- نگرانی از لغزش به راه‌های شیطانی به دلیل مشکل مداوم گناه در قلب او با وجود انزجار او از آن (آیات 9-11،36،104،163).
- جذابیت چیزهای دنیا، که در واقع هیچ ارزش ماندگاری ندارند (آیه 37).
- تنهایی یک زائر (آیات 19-20،126-128،136،139)؛ و ترس همیشگی از انحراف از مسیر ایمان (آیه 176).
- سرزنش، تمسخر، تحقیر، اتهامات دروغین، ظلم و آزار و اذیت از سوی افراد بی‌خدا، از جمله مقامات دنیوی.
این خطرات به عنوان هشدار برای ایمانداران عمل می‌کنند. اما این واقعیت که از آیه 4، مزمور 119 یک دعای پیوسته است، نشان می‌دهد که مزمورنویس می‌دانست که خدا به درخواست او برای نجات، یا رهایی، از این خطرات پاسخ خواهد داد. خطر غالب که مزمورنویس با آن روبرو بود، سرزنش شدن به خاطر صرفاً اعتماد به خدا بود. شاید مزمورنویس به طور شهودی می‌دانست که هدف او نیست، بلکه خداوند است. با این حال، او احساس می‌کرد که در خطر کاملاً غرق شدن است: «غیرت من مرا بلعیده است، زیرا دشمنانم کلمات تو را فراموش کرده‌اند» (آیه 139). تجربیات او برای ما هشدار می‌شوند. چقدر تسلی‌بخش و اطمینان‌بخش است که بدانیم کلام خدا همیشه برای هر موقعیتی پاسخ دارد.
