۱ اما همان گونه که پیامبران دروغین در میان قوم اسرائیل پیدا شده بودند، معلمان دروغین در میان شما نیز پیدا خواهند شد. آنها مخفیانه تعالیم زیان بخش و دروغین را در میان شما پخش خواهند کرد و حتی عیسای مسیح را که آنها را با قیمت جان خود خریده است، انکار خواهند کرد. به همین سبب آنها بلای ناگهانی را بالای خود خواهند آورد. ۲ عدۀ زیادی از فساد اخلاقی آنها پیروی خواهند کرد و به خاطر آنها، راه حقیقت مورد بی حرمتی قرار خواهد گرفت. ۳ آنها از روی خودخواهی و داستانهای ساخته گی خویش، از شما سوء استفاده می کنند اما مجازاتی که مدتها پیش برای آنها تعیین شده است در انتظار آنها بوده و هلاکت در کمین شان است.
۴ خدا حتی بالای فرشته گان که گناه کردند رحم نکرد بلکه ایشان را به دوزخ فرستاد و در بند تاریکی محبوس کرد تا برای داوری نگهداری شوند. ۵ خدا همچنان از خراب شدن دنیای قدیم جلوگیری نکرد بلکه تنها نوح، آن پیام رسان عدالت را با هفت نفر دیگر نجات داد ولی بر دنیای گناهکاران سیل جاری ساخت. ۶ خدا شهرهای سُدوم و عموره را با آتش نابود و به خاکستر یکسان ساخت تا آنها نمونه ای باشند که خدا بالای گناهکاران چه می آورد. ۷ خدا لوط را که مرد عادل بود و از رفتار غیر اخلاقی مردم بی بند و بار رنج می برد، حفظ نمود. ۸ زیرا آن مرد عادل که در میان آنها به سر می بُرد، قلب پاک او از دیدن و شنیدن کارهای زشت آنها عذاب می کشید. ۹ پس به این نتیجه می رسیم که خدا می داند چگونه عادلان را از وسوسه ها رهایی دهد و شریران را تا روز داوری تحت مجازات نگهدارد، ۱۰ به خصوص آنهایی را که خواهشهای فاسد نفسانی خویش را دنبال می کنند و اقتدار خداوند را خوار می شمارند.
این اشخاص چنان گستاخ و خودسر هستند که از توهین به موجودات آسمانی ترسی ندارند. ۱۱ حتی فرشته گان که از این معلمان دروغین بسیار قوی تر و تواناتر اند، این موجودات روحانی را در حضور خداوند با سخنان زشت متهم نمی سازند. ۱۲ اما ذات این گونه آدمها، مانند حیوانات بی منطق است که فقط برای این زاده شده اند تا به دام بیفتند و از بین بروند. آنها به چیزهایی بی حرمتی می کنند که از آن هیچ چیزی نمی فهمند، پس مانند حیوانات وحشی تباه و نابود خواهند شد ۱۳ و در مقابل بدی کردن، جزای بدی خود را خواهند دید. آنها حتی در روز روشن از انجام دادن خواهشهای نفسانی خویش لذت می برند. آنها مانند لکه های ننگین و شرم آور هستند که حتی به هنگام شرکت در مهمانی با شما، از لذت بُردن فساد اخلاقی خویش دوری نمی کنند. ۱۴ آنها چشمان زناکار دارند و از گناه کردن دست نمی کشند. آنها کسانی را که ایمان ضعیف دارند، به دام می اندازند. دلهای شان پُر از خودخواهی است. آنها زیر لعنت خدا قرار دارند. ۱۵ آنها راه راست را رها کرده، گمراه شده اند. آنها راه بِلعام پسر بِعور را تعقیب می کنند که دوست داشت پول را از راه ناراستی به دست آورد. ۱۶ اما بِلعام به خاطر خطاکاری اش از زبان یک خر سرزنش شد. حیوان بی زبان مانند انسان سخن گفت و مانع کار دیوانه وار او گردید.
۱۷ این معلمان دروغین مانند چشمه های بی آب و ابرهایی هستند که به هر طرف کشانده می شوند و تاریکی کامل در انتظار آنهاست. ۱۸ آنها با غرور و سخنان احمقانۀ خود و با استفاده از خواهشهای نفسانی، کسانی را که تازه از جمع بدکاران رهایی یافته اند، به دام می اندازند. ۱۹ آنها در حالی که به دیگران وعدۀ آزادی می دهند، خود شان غلامان فساد هستند، زیرا هر چیزی که بالای ما تسلط دارد، ما را بردۀ خود می سازد. ۲۰ آنهایی که یکبار به وسیلۀ شناخت سَروَر و نجات دهندۀ ما عیسای مسیح، از ناپاکی های این دنیا رهایی یافته اند، اگر باز هم گرفتار آن ناپاکیها شوند، عاقبت آنها از حالت اول شان بدتر خواهد بود. ۲۱ برای آنها بهتر آن بود که هرگز راه عدالت را نمی شناختند تا این که آن را بشناسند ولی از حکم مقدس روی برگردانند. ۲۲ اما در حق آنها این ضرب المثل صدق می کند که می گوید: «سگ به سوی استفراغ خود بر می گردد» و «خوک شُسته شده برای غلتیدن در گِل و لای دوباره بر می گردد.»
۱ خداوند به موسی فرمود: «نزد فرعون برو، من دل فرعون و اهل دربارش را سخت کرده ام تا معجزات خود را در بین آن ها انجام بدهم، ۲ و تو بتوانی به فرزندان و نواسه هایت تعریف کنی که چطور با نشان دادن معجزات خود حماقت مصریان را آشکار نمودم و شما هم بدانید که من خداوند هستم.»
۳ پس موسی و هارون نزد فرعون رفتند و گفتند: «خداوند، خدای عبرانیان چنین می فرماید: تا کی می خواهی از امر من سرپیچی کنی؟ بگذار که قوم برگزیدۀ من بروند و مرا پرستش کنند. ۴ اگر آن ها را آزاد نکنی، فردا ملخ ها را به کشور تو می فرستم. ۵ آن ها آنقدر زیاد می باشند که تمام روی زمین را کاملاً می پوشانند و نمی توانید زیر پای تان را ببینید. ملخها آنچه را که از بلای ژاله در امان مانده باشد از بین می برند و حتی درخت هائی را که در مزارع هستند نیز خواهند خورد. ۶ قصر تو و خانه های اهل دربار و تمام مردمت پُر از ملخ می شوند. بطوری که اجداد تان هم هرگز چنین بلائی را ندیده باشند.» سپس موسی و هارون از نزد فرعون بیرون رفتند.
۷ اهل دربار به فرعون گفتند: «تا کی بگذاریم که این مرد ما را دچار مصیبت کند؟ بگذار این مردم بروند و خداوند، خدای خود را پرستش کنند. مگر نمی دانی که سرزمین مصر به چه ویرانه ای تبدیل شده است؟»
۸ پس آن ها موسی و هارون را به نزد فرعون بازگرداندند و فرعون به آن ها گفت: «بروید و خداوند، خدای خود را پرستش کنید. ولی می خواهم بدانم که چه کسانی برای عبادت می روند.» ۹ موسی در جواب گفت: «همۀ ما به اتفاق فرزندان و مو سفیدان ما می رویم. ما پسران و دختران و گله و رمۀ خود را هم با خود می بریم، زیرا می خواهیم جشنی را به احترام خداوند برگزار کنیم.» ۱۰ فرعون گفت: «به خداوند قسم که هرگز اجازۀ رفتن را به زنان و فرزندان شما نمی دهم، می دانم که نقشۀ بدی در سر دارید. ۱۱ نی، من فقط به مردها اجازه می دهم که بروند و خداوند را پرستش کنند. چون شما همین را می خواستید.» پس آن ها را از نزد فرعون بیرون راندند.
۱۲ خداوند به موسی فرمود: «دست خود را بر سرزمین مصر دراز کن تا ملخ ها بیایند و هر گیاه سبزی را که از بلای ژاله در امان مانده است بخورند.» ۱۳ موسی عصای خود را بر سرزمین مصر دراز کرد و به فرمان خدا باد شدیدی برای یک شبانه روز از مشرق بسوی مصر وزید و هنگام صبح ملخ ها را با خود آورد. ۱۴ ملخ ها تمام سرزمین مصر را پوشاندند و همه جا را پُر کردند و ملخها آنقدر زیاد بودند که چنان بلائی را کسی ندیده و نخواهد دید. ۱۵ زمین از ملخ پُر شد و ملخها همه میوه های درختان و تمام گیاهان سبز را که در اثر ژاله از بین نرفته بودند، خوردند بطوری که هیچ برگی بر درخت و هیچ علف سبزی در مزارع باقی نماند.
۱۶ فرعون فوراً موسی و هارون را فراخوانده به آن ها گفت: «من در برابر خداوند، خدای شما و خود شما گناه کرده ام. ۱۷ این بار هم مرا ببخشید و از خداوند، خدای خود بخواهید تا این بلای مهلک را از من دور کند.» ۱۸ موسی از نزد فرعون بیرون رفت و نزد خداوند دعا کرد. ۱۹ خداوند آن باد شرقی را به یک باد شدید غربی تبدیل کرد. شدت باد تمام ملخ ها را یکجا در بحیرۀ احمر ریخت و در سراسر مصر حتی یک ملخ هم باقی نماند. ۲۰ اما خداوند دلِ فرعون را سخت کرد و فرعون بنی اسرائیل را آزاد نکرد.
۲۱ خداوند به موسی فرمود: «دست خود را بسوی آسمان بلند کن تا تاریکی غلیظی سرزمین مصر را فراگیرد.» ۲۲ موسی چنان کرد و تاریکی غلیظی برای مدت سه روز سراسر سرزمین مصر را گرفت. ۲۳ مصریان نمی توانستند یکدیگر را ببینند و در آن سه روز هیچکس از خانۀ خود بیرون نیامد، ولی جائی که بنی اسرائیل زندگی می کردند روشن ماند.
۲۴ آنگاه فرعون موسی و هارون را خواست و گفت: «همگی شما با زنان و فرزندان تان بروید و خداوند را پرستش کنید. اما گله و رمۀ شما در همین جا بمانند.» ۲۵ موسی گفت: «ما گاو و گوسفند را باید همراه خود ببریم تا برای خداوند، خدای خود قربانی سوختنی تقدیم کنیم. ۲۶ ما از گله و رمۀ خود حتی یکی را هم بر جا نخواهیم گذاشت، زیرا ما تا به آنجا نرسیم، نمی دانیم خداوند، خدای ما چه حیوانی را برای قربانی می خواهد.»
۲۷ ولی خداوند دلِ فرعون را سخت کرد و فرعون این بار هم اجازه نداد که آن ها بروند. ۲۸ فرعون به موسی گفت: «از پیش روی من دور شو و دیگر برنگرد. اگر بار دیگر با من روبرو شوی کشته خواهی شد.» ۲۹ موسی گفت: «بسیار خوب، دیگر روی مرا نخواهی دید.»
۱ خداوند به موسی فرمود: «نزد فرعون برو، من دل فرعون و اهل دربارش را سخت کرده ام تا معجزات خود را در بین آن ها انجام بدهم، ۲ و تو بتوانی به فرزندان و نواسه هایت تعریف کنی که چطور با نشان دادن معجزات خود حماقت مصریان را آشکار نمودم و شما هم بدانید که من خداوند هستم.»
۳ پس موسی و هارون نزد فرعون رفتند و گفتند: «خداوند، خدای عبرانیان چنین می فرماید: تا کی می خواهی از امر من سرپیچی کنی؟ بگذار که قوم برگزیدۀ من بروند و مرا پرستش کنند. ۴ اگر آن ها را آزاد نکنی، فردا ملخ ها را به کشور تو می فرستم. ۵ آن ها آنقدر زیاد می باشند که تمام روی زمین را کاملاً می پوشانند و نمی توانید زیر پای تان را ببینید. ملخها آنچه را که از بلای ژاله در امان مانده باشد از بین می برند و حتی درخت هائی را که در مزارع هستند نیز خواهند خورد. ۶ قصر تو و خانه های اهل دربار و تمام مردمت پُر از ملخ می شوند. بطوری که اجداد تان هم هرگز چنین بلائی را ندیده باشند.» سپس موسی و هارون از نزد فرعون بیرون رفتند.
۷ اهل دربار به فرعون گفتند: «تا کی بگذاریم که این مرد ما را دچار مصیبت کند؟ بگذار این مردم بروند و خداوند، خدای خود را پرستش کنند. مگر نمی دانی که سرزمین مصر به چه ویرانه ای تبدیل شده است؟»
۸ پس آن ها موسی و هارون را به نزد فرعون بازگرداندند و فرعون به آن ها گفت: «بروید و خداوند، خدای خود را پرستش کنید. ولی می خواهم بدانم که چه کسانی برای عبادت می روند.» ۹ موسی در جواب گفت: «همۀ ما به اتفاق فرزندان و مو سفیدان ما می رویم. ما پسران و دختران و گله و رمۀ خود را هم با خود می بریم، زیرا می خواهیم جشنی را به احترام خداوند برگزار کنیم.» ۱۰ فرعون گفت: «به خداوند قسم که هرگز اجازۀ رفتن را به زنان و فرزندان شما نمی دهم، می دانم که نقشۀ بدی در سر دارید. ۱۱ نی، من فقط به مردها اجازه می دهم که بروند و خداوند را پرستش کنند. چون شما همین را می خواستید.» پس آن ها را از نزد فرعون بیرون راندند.
۱۲ خداوند به موسی فرمود: «دست خود را بر سرزمین مصر دراز کن تا ملخ ها بیایند و هر گیاه سبزی را که از بلای ژاله در امان مانده است بخورند.» ۱۳ موسی عصای خود را بر سرزمین مصر دراز کرد و به فرمان خدا باد شدیدی برای یک شبانه روز از مشرق بسوی مصر وزید و هنگام صبح ملخ ها را با خود آورد. ۱۴ ملخ ها تمام سرزمین مصر را پوشاندند و همه جا را پُر کردند و ملخها آنقدر زیاد بودند که چنان بلائی را کسی ندیده و نخواهد دید. ۱۵ زمین از ملخ پُر شد و ملخها همه میوه های درختان و تمام گیاهان سبز را که در اثر ژاله از بین نرفته بودند، خوردند بطوری که هیچ برگی بر درخت و هیچ علف سبزی در مزارع باقی نماند.
۱۶ فرعون فوراً موسی و هارون را فراخوانده به آن ها گفت: «من در برابر خداوند، خدای شما و خود شما گناه کرده ام. ۱۷ این بار هم مرا ببخشید و از خداوند، خدای خود بخواهید تا این بلای مهلک را از من دور کند.» ۱۸ موسی از نزد فرعون بیرون رفت و نزد خداوند دعا کرد. ۱۹ خداوند آن باد شرقی را به یک باد شدید غربی تبدیل کرد. شدت باد تمام ملخ ها را یکجا در بحیرۀ احمر ریخت و در سراسر مصر حتی یک ملخ هم باقی نماند. ۲۰ اما خداوند دلِ فرعون را سخت کرد و فرعون بنی اسرائیل را آزاد نکرد.
۲۱ خداوند به موسی فرمود: «دست خود را بسوی آسمان بلند کن تا تاریکی غلیظی سرزمین مصر را فراگیرد.» ۲۲ موسی چنان کرد و تاریکی غلیظی برای مدت سه روز سراسر سرزمین مصر را گرفت. ۲۳ مصریان نمی توانستند یکدیگر را ببینند و در آن سه روز هیچکس از خانۀ خود بیرون نیامد، ولی جائی که بنی اسرائیل زندگی می کردند روشن ماند.
۲۴ آنگاه فرعون موسی و هارون را خواست و گفت: «همگی شما با زنان و فرزندان تان بروید و خداوند را پرستش کنید. اما گله و رمۀ شما در همین جا بمانند.» ۲۵ موسی گفت: «ما گاو و گوسفند را باید همراه خود ببریم تا برای خداوند، خدای خود قربانی سوختنی تقدیم کنیم. ۲۶ ما از گله و رمۀ خود حتی یکی را هم بر جا نخواهیم گذاشت، زیرا ما تا به آنجا نرسیم، نمی دانیم خداوند، خدای ما چه حیوانی را برای قربانی می خواهد.»
۲۷ ولی خداوند دلِ فرعون را سخت کرد و فرعون این بار هم اجازه نداد که آن ها بروند. ۲۸ فرعون به موسی گفت: «از پیش روی من دور شو و دیگر برنگرد. اگر بار دیگر با من روبرو شوی کشته خواهی شد.» ۲۹ موسی گفت: «بسیار خوب، دیگر روی مرا نخواهی دید.»
خداوند به قوم برگزیده‌اش اجازه داد تا به طور موقت در مصر بمانند، اما وقتی زمان آن رسید که سرزمینی را که پدرانشان به عنوان کوچ‌نشین در آن زندگی کرده بودند—سرزمین موعود—مطالبه کنند، آنچه سد راهشان شد، حاکمی سرسخت بود که خود را نیمه‌خدا معرفی می‌کرد. در طول چندین هفته، خداوند از موسی استفاده می‌کند تا کنترل خود را به عنوان خالق نشان دهد، اما هر بار فرعون فقط به طور موقت تسلیم می‌شود، صرفاً به دلیل ناراحتی‌اش.
بلای نهم، بلای تاریکی است که سه روز به طول انجامید. آنقدر غلیظ بود که می‌شد آن را حس کرد؛ مصریان حتی نمی‌توانستند از جای خود بلند شوند و مجبور بودند همانجا بمانند، حتی قادر به تشخیص یکدیگر نبودند (آیه ۲۳). در این مدت هیچ تفاوتی بین روز و شب وجود نداشت. آنچه همه این بلاها را به پدیده‌ای عجیب تبدیل کرد این بود که آنها بر سرزمین جوشن که اسرائیلیان در آن بودند تأثیری نداشتند (رجوع کنید به ۸:۲۲؛ ۹:۴؛ ۹:۲۶). خداوند سعی داشت به فرعون برسد و می‌خواست او بداند که او کیست (۷:۵)، بنابراین بین مصریان و قوم خود تمایز قائل شد. در این زمانتاریکی، «همه فرزندان اسرائیل در خانه‌های خود نور داشتند» (۱۰:۲۳).
خداوند منبع نور و حقیقت است. او خورشید خود را بر بدان و نیکان می‌تاباند (متی ۵:۴۵)، و این فیض اوست که به همه می‌رسد. با این حال، اگر نتوانیم تشخیص دهیم که خداوند در شخص خداوندعیسیمسیح آمد «تا به کسانی که در تاریکی و سایه مرگ نشسته‌اند نور بخشد» (لوقا ۱:۷۹)، آنگاه مطمئناً برای ابدیت به تاریکی محکوم خواهیم شد (رجوع کنید به متی ۸:۱۲، ۲ پطرس ۲:۱۷). امید تنها در مسیح یافت می‌شود که فرمود: «من به عنوان نور به جهان آمده‌ام تا هر که به من ایمان آورد در تاریکی نماند» (یوحنا ۱۲:۴۶).
