سینه بند کاهن اعظم

خداوند به فرعون گفته بود: «پسرم را رها کن تا مرا خدمت کند» (خروج ۴:۲۳). پس از ده بلا، اسرائیل از بندگی مصر رهایی یافت تا بتوانند خداوند را خدمت کنند. با این حال، هنگامی که آنها از بندگی رهایی یافته و در بیابان می‌گذراندند، روشن شد که آنها قادر به خدمت او نیستند. حتی با اینکه سه بار گفته بودند: «هر آنچه یهوه گفته است، انجام خواهیم داد»، آنها کاملاً شکست خوردند. تاریخ کلیسا شکست‌های بزرگتری را نشان می‌دهد. ما ایمانداران روح خدا را دریافت کردیم که ما را قادر به خدمت خدا می‌سازد. با این حال، پیام به لائودیکیه نشان می‌دهد که خداوند در روزی که ما زندگی می‌کنیم، بیرون و رد شده است (مکاشفه ۳:۱۴-۲۱).

اما وقتی آیه امروز را در نظر می‌گیریم، یک حقیقت شگفت‌انگیز را می‌آموزیم. هر چه وضعیت قوم خدا باشد، هر چه شکست‌های آنها باشد، نام‌های آنها به طور مداوم در برابر خدا بود، حک شده بر دو سنگ یادبود بر شانه‌های کاهن اعظم (خروج ۲۸:۱۲). نام‌های آنها نیز بر دوازده سنگ قیمتی در سینه بند بر قلب او نوشته شده بود. آیا می‌تواند مکانی امن‌تر و صمیمی‌تر باشد؟ با وجود شکست‌های مردم، خدا می‌خواست این نام‌ها را به یاد داشته باشد، اگرچه هرگز به قیمت حقوق او نبود: آنها بر سینه بند داوری نگهداری می‌شدند. بله، مردم اغلب شکست می‌خوردند؛ حتی موسی، فروتن‌ترین مرد روی زمین، فرمان خدا را زیر پا گذاشت. اما هنگامی که کاهن اعظم وارد قدس می‌شد، این نام‌ها به عنوان یک یادبود مداوم به حضور خدا برده می‌شدند.

بنابراین، خداوند عیسی، کاهن اعظم بزرگ ما، در دست راست خدا نشسته و ما را در آنجا نمایندگی می‌کند. از آنجا، او ما را تقویت می‌کند و منابع مورد نیاز را برای ما فراهم می‌سازد تا بتوانیم در سفر بیابانی خود ادامه دهیم.