داماد و عروس (۲)

دو چیز باعث شد که دختران اورشلیم این سؤال را از عروس این آهنگ زیبا بپرسند.

اول، آنها متوجه زیبایی او شده بودند. او نه تنها زیباست، بلکه زیباترین در میان زنان است. یعنی زیبایی او منحصر به فرد است. این زیبایی روحانی است. این زیبایی روحی آرام و ملایم است که در نظر خدا بسیار گرانبهاست. او با شفقت، مهربانی، فروتنی، ملایمت، روحی بخشنده و بالاتر از همه اینها، عشق آراسته شده است که پیوند کمال است. کلام محبوبش در او به وفور ساکن است (کولسیان ۳:۱۲-۱۶).

ما باید درک کنیم که تمام صفات در غزل غزل‌ها معانی روحانی دارند، وگرنه در کلام خدا جایی نداشتند. کدام زن دوست دارد که بسیاری از زنان دیگر محبوب او را به اشتراک بگذارند؟! عشق حسود است، اما عشق به خداوند از هدایت دیگران به سوی او لذت می‌برد. با این حال، مردم باید چیزی متفاوت، چیزی آسمانی، زیبایی‌ای که از انسان جدید، طبیعتی جدید است – نه چیزی مصنوعی، بلکه آنچه توسط روح‌القدس تولید می‌شود – ببینند، قبل از اینکه آنها نیز بخواهند او را بشناسند.

دوم، آنها دلبستگی او را به محبوبش دیدند و توصیف او از زیبایی محبوبش را شنیدند. او آنها را با سوگند قسم داده بود که اگر محبوبش را ببینند، به او بگویند که او از عشق محبوبش غرق شده است. سپس آنها از او پرسیدند: «محبوب تو چه برتری بر محبوبان دیگر دارد که ما را چنین قسم می‌دهی؟» اسرائیل در تاریخ خود محبوبان بسیاری داشت: ابراهیم، سلیمان و دانیال. آنها پرسیدند که محبوب او به چه طریقی بر دیگران برتری دارد. این فرصت او بود تا از کسی که او را دوست داشت، کسی که او دوستش داشت و عشقش او را غرق کرده بود، سخن بگوید. ما توصیف زیبای او از محبوبش را در فصل ۵:۱۲-۱۶ می‌یابیم.