شهادت الیاشیب

هنگامی که قوم خدا پس از اسارت بابلی برای اولین بار به اورشلیم بازگشتند، یشوع، کاهن اعظم، به بازسازی معبد کمک کرد (عزرا ۳: ۲، ۸). اکنون، تقریباً ۷۵ سال بعد، نوه‌اش الیاشیب (نحمیا ۱۲: ۱۰ را ببینید) رهبری تعمیر دیوارهای شهر را بر عهده گرفت. این اصل خداست که کار او باید با شخصیتی کاهنی انجام شود – یعنی با درک روشنی از اینکه ما در حضور خداوند خدمت می‌کنیم. خوب بود که الیاشیب، رهبری بالغ و مسن در میان برادرانش، در این کار پیشگام شد.

با این حال، او به خوبی ادامه نداد. تنها چند سال بعد الیاشیب «با طوبیا متحد شد» (نحمیا ۱۳: ۴)، مردی که پیوسته سعی در مانع شدن کار خدا داشت. نحمیا ۳ توهین‌های تمسخرآمیز طوبیا، فصل ۴ تهدیدهای خشونت‌آمیز او، و فصل ۶ تلاش‌های او برای ترساندن نحمیا را ثبت می‌کند. با این حال، الیاشیب کاهن به طوبیا اتاقی «در صحن‌های خانه خدا» برای استفاده شخصی‌اش داد و فضای لاویان را برای این کار گرفت (۱۳: ۴-۸). علاوه بر این، نوه الیاشیب با دختر سنبلط، دشمن دیگر یهودیان، ازدواج کرد. به نظر می‌رسد الیاشیب نه بصیرت شخصی و نه اقتدار اخلاقی در رهبری خانواده‌اش اعمال نکرد.

معمول است که جوانان را به زندگی برای خداوند تشویق کنیم، اما چند بار بزرگسالان را تشویق می‌کنیم؟ در کتاب مقدس، بسیاری از ایمانداران بالغ شکست خوردند. داوود میانسال بود که با بت‌شبع گناه کرد. یونس پیامبری محترم بود که از خداوند نافرمانی کرد. ربکا احتمالاً در شصت سالگی بود که به پسرش توصیه کرد شوهرش را فریب دهد. الیاشیب کاهن، که زمانی تشویقی برای برادرانش بود، بسیاری را از طریق شکست خود به لغزش انداخت. اجازه ندهید فکر کنیم که فقط جوانان شکست می‌خورند. ما بزرگترها نیز به همان اندازه، اگر نگوییم بیشتر، فرصت گناه کردن داریم. همه ایمانداران در هر مرحله از زندگی به تشویق برای تکیه بر خداوند نیاز دارند.