نور روزانه, سپتمبر ۲: برای خداوند منتظر باش (مزامیر ۲۷:۱۴)

برای خداوند منتظر باش، دلیر شو و دلت را تقویت خواهد داد.

مزامیر ۲۷:۱۴

آیا ندانسته و نشنیده اید که خداوند، خدای ابدی و آفرینندۀ تمام عالم است. او هرگز درمانده و خسته نمی شود و هیچ کسی نمی تواند به عمق افکار او پی برد. او به ضعیفان نیرو می بخشد و به مردم ناتوان قدرت عطا می کند.

اشعیا ۴۰:۲۸–۲۹

نترس، زیرا من با تو هستم. هراسان نباش، چون من خدای تو ام. من به تو نیرو می بخشم و کمکت می کنم و از تو حمایت کرده نجاتت می دهم.

اشعیا ۴۱:۱۰

تو برای مردم فقیر و محتاج، در هنگام سختی پناهگاه، در باران و طوفان سرپناه و در گرما سایبان بوده ای. نَفَس مردم ظالم مثل سیلابی است که بر دیوار گلی می خورد.

اشعیا ۲۵:۴

زیرا می دانید که وقتی خلوص ایمان شما در آزمایش ثابت شود، باعث بردباری بیشتر شما می گردد پس بگذارید که بردباری شما کامل شود، تا شما به یک انسان کامل تبدیل گردید، آنگاه به چیز دیگری ضرورت نخواهید داشت.

یعقوب ۱:۳–۴

پس اعتماد خود را از دست ندهید، زیرا پاداش بزرگ به همراه خواهید داشت. شما به صبر بیشتری نیاز دارید تا ارادۀ خدا را انجام داده و برکتهایی را که او وعده داده است، به دست آورید.

عبرانیان ۱۰:۳۵–۳۶

مرا در علفچرهای سر سبز قرار می دهد.

مزامیر ۲۳:۲

ولی شریران مثل بحر متلاطم هستند که آرام نمی گیرند و آب های آن گِل و لای را بالا می آورد.» خدا می فرماید: «برای بدکاران سلامتی نخواهد بود.

اشعیا ۵۷:۲۰–۲۱

ای تمامی زحمتکشان و گرانباران، نزد من بیایید و من به شما آرامی خواهم بخشید.

متی ۱۱:۲۸

در حضور خداوند سکوت نما و منتظر او باش.

مزامیر ۳۷:۷

پس هر کس که به آرامش وعده شدۀ خدا وارد شود از کار خویش دست می کشد، همان طور که خدا نیز در روز هفتم خلقت از کار خویش دست کشید.

عبرانیان ۴:۱۰

با تعالیم مختلف و عجیب از راه راست منحرف نشوید، زیرا بهتر است که دل انسان از فیض خدا تقویت شود تا از قوانین غذاها که برای پیروان آن هیچ فایده ندارد.

عبرانیان ۱۳:۹

پس دیگر مانند اطفال نباشیم که با هر موجی به هر طرف پرتاب می شوند و با باد هر تعلیمی که از فریب و نیرنگ مردم بر می خیزد، این طرف و آن طرف می روند و گمراه می شوند. بلکه حقیقت را با روحیۀ محبت بگوییم و در همه بخشهای زندگی در مسیح که سَر کلیسا است، رشد کنیم.

اِفِسُسیان ۴:۱۴–۱۵

خوش و سرمست در زیر سایه اش می نشینم و میوه اش در کامم شیرین و گوارا است. او مرا به سالون ضیافت خود آورد و عَلَم محبت را بالای سرم برافراشت.

غزلِ غزلها ۲:۳–۴