نور روزانه, فبروری ۲۸: چه کسی به تو گفت که برهنه هستی؟

خدا به جهان آنقدر محبت داشت که پسر یگانۀ خود را داد تا هر کسی به او ایمان بیاورد هلاک نگردد، بلکه صاحب زندگی ابدی شود.

یوحنا ۳:۱۶

همۀ این برکتها از طرف خداست که به وسیلۀ مسیح ما را با خود آشتی داده و به ما وظیفه داد تا دیگران را با او آشتی دهیم. به عبارت دیگر، خدا گناهان انسان را به حساب نیاورد بلکه به وسیلۀ مسیح با دنیا آشتی نمود و رسانیدن این پیام آشتی را به ما سپرد. پس ما سفیران مسیح هستیم چنان که خدا از زبان ما، شما را به آشتی می طلبد. پس ما به عنوان سفیران مسیح از شما التماس می کنیم که با خدا آشتی کنید. مسیح کاملاً بیگناه بود ولی خدا تمام گناهان ما را بر دوش او گذاشت تا ما در پیوسته گی با او از جانب خدا عادل شمرده شویم.

دوم قرنتیان ۵:۱۸–۲۱

زیرا خدا محبت است. محبت خدا این چنین بر ما آشکار شد که او پسر یگانۀ خود را به این دنیا فرستاد تا ما به وسیلۀ او زندگی یابیم. محبت این است: نه این که ما به خدا محبت کرده باشیم بلکه او به ما محبت کرد و پسر خود را فرستاد تا کَفارۀ گناهان ما شود. ای عزیزان، اگر محبت خدا به ما چنین است، پس ما هم باید یکدیگر را دوست داشته باشیم.

اول یوحنا ۴:۸–۱۱

وجدان انسان به منزلۀ چراغ خداوند است که تمام رازهای پنهانی او را آشکار می سازد.

امثال سلیمان ۲۰:۲۷

آن کسی که در میان شما بیگناه است، سنگ اول را به او بزند. وقتی آنها این را شنیدند، از اشخاص پیر شروع کرده همه گی شان یک به یک آنجا را ترک گفتند و عیسی با آن زن که در بین ایستاده بود.

یوحنا ۸:۷, ۹

چه کسی به تو گفت که برهنه هستی؟ آیا از میوۀ درختی که به تو گفتم نباید از آن بخوری، خوردی؟

پیدایش ۳:۱۱

بنابر این کسی که بداند نیکی چیست و نیکی نکند، گناه کرده است.

یعقوب ۴:۱۷

حتی اگر قلبهای ما، ما را محکوم کند، خدا از قلبهای ما بزرگتر است و از همه چیز آگاه است. ای عزیزان، اگر قلبهای ما، ما را محکوم نمی کند، پس ما با اطمینان می توانیم به حضور خدا بیاییم.

اول یوحنا ۳:۲۰–۲۱

تمام خوراکه ها پاک هستند اما اگر کسی به وسیلۀ آنچه می خورد باعث لغزش شخص دیگری شود، گناه می کند. ... خوشا به حال کسی که وقتی کاری انجام می دهد، باعث محکومیت خود نگردد.

رومیان ۱۴:۲۰, ۲۲

ای خدا، مرا امتحان کن و دل مرا بشناس. مرا بیازما و فکرهای مرا بدان، و ببین که آیا در من راه فساد است! و مرا به طریق جاودانی هدایت فرما.

مزامیر ۱۳۹:۲۳–۲۴