در زمان عهد جدید، یهودیان در روزهای شنبه – روز سبت – در کنیسه‌ها گرد هم می‌آمدند. برخلاف معبد و خیمۀ اجتماع، هیچ دستورالعمل الهی در مورد نحوۀ ساخت کنیسه وجود ندارد. منشأ آنها تا حدودی یک راز است، اگرچه اکثر مردم معتقدند که آنها پس از تبعید برای خواندن عمومی کتاب مقدس با هدف درک آن آغاز شده‌اند (رجوع کنید به نحمیا ۸:۸). خود خداوند نیز عادت داشت که در سفرهای خود به شهرهای مختلف در آنها شرکت کند: «او در کنیسه‌های آنها تعلیم می‌داد... و طبق عادت خود، در روز سبت به کنیسه رفت و برای خواندن برخاست» (لوقا ۴:۱۵-۱۶).
در اعمال رسولان، حقیقت انجیل ابتدا به یهودیان ارائه می‌شد. هنگامی که آنها آن را رد می‌کردند، پیام از کنیسه‌ها به خانه‌های افراد منتقل می‌شد: «و [پولس] هر سبت در کنیسه بحث می‌کرد... اما هنگامی که آنها با او مخالفت کردند و کفر گفتند، لباس‌های خود را تکان داد و به آنها گفت... «از این پس به سوی امت‌ها خواهم رفت.» و از آنجا رفت و وارد خانۀ مردی به نام یوستوس شد، کسی که خدا را می‌پرستید و خانه‌اش در کنار کنیسه بود» (اعمال ۱۸:۴-۷).
ایمانداران قبلاً شروع به جمع شدن در خانه‌ها برای شکستن نان کرده بودند (اعمال ۲:۴۶)، و این الگو ادامه یافت. ما در مورد حداقل سه گروه که در خانه‌ها جمع می‌شدند می‌خوانیم: کسانی که در خانۀ پریسکا و اکیلا بودند (رومیان ۱۶:۳-۵؛ ۱ قرنتیان ۱۶:۱۹)؛ کسانی که در خانۀ نیمفاس بودند (کولسیان ۴:۱۵)؛ و کسانی که در خانۀ فیلیمون بودند (فیلیمون ۱:۲). خداوند گفت که پرستش نباید در «کوه، و نه در اورشلیم» باشد، بلکه «در روح و راستی» (یوحنا ۴:۲۱، ۲۴).
ما مجبور نیستیم در خانه‌ها ملاقات کنیم؛ ما فقط باید تشخیص دهیم که این در مورد مسیح است، نه ساختمان‌های فیزیکی. ما در اطراف او جمع شده‌ایم – او مرکز است – زیرا هیچ چیز دیگری در مقایسه با حضور او با ما اهمیتی ندارد. باشد که ما در حالی که در اطراف او جمع می‌شویم، هیچ کس جز عیسی را نبینیم.
