زمینه شادمانی ما
مزامیر 113-118 بخش حیاتی از هاگادای فصح است، که به معنای «گفتن» یا «داستان» فصح است. آنها در طول جشن فصح خوانده می‌شدند. این مزامیر همچنین هلل مصری نامیده می‌شدند زیرا در معبد در حالی که بره‌های فصح قربانی می‌شدند، سروده می‌شدند. در حالی که شیوه‌ها متفاوت بود، مزامیر 113-114 در آغاز جشن فصح خوانده می‌شدند، در حالی که 115-118 در پایان آن خوانده می‌شدند.
مزامیر 115-118 به احتمال زیاد «سرود»ی بود که عیسی و شاگردانش در پایان شام فصح خود، هنگامی که به کوه زیتون می‌رفتند، خواندند (مرقس 14:26). آنها آخرین مزامیر خوانده شده توسط خداوند ما بودند. این را در ذهن داشته باشید هنگامی که در مقالات ویژه این ماه درباره آنها می‌خوانید.
مزامیر 113-118 جشن به یاد ماندنی اعمال بزرگ خدا در رهایی قوم خود از بردگی مصر است. به طور نبوی، آنها همچنین به رهایی که از طریق خون ریخته شده «بره خدا که گناه جهان را برمی‌دارد» (یوحنا 1:29 NKJV) می‌آمد، اشاره می‌کنند. این مزامیر بخشی از مراسم عبادی خانواده یهودی شد و نقطه کانونی برای ستایش، پرستش و شکرگزاری هر یهودی پرهیزگار در طول فصح بود.
در میان بسیاری از افکار باشکوهی که در این مزامیر مطرح شده است، 118:24 شاید شناخته شده‌ترین باشد: «این روزی است که خداوند ساخته است؛ ما در آن شاد و خوشحال خواهیم بود.» مسیحیان اغلب آن را در آغاز هر روز تلاوت می‌کنند، اما در زمینه خود این آیه خاص درباره هر روزی نیست، بلکه درباره آن روز خاص است که «سنگی که بنایان رد کردند، سنگ اصلی گوشه شد» (118:22) – روزی که عیسی، بره خدا، برای گناهان ما مرد.
این همان روزی است که خداوند ساخته است! بیایید در آن شاد و خوشحال باشیم. چرا؟ زیرا «خداوند این کار را کرده است، و در چشمان ما شگفت‌انگیز است» (118:23 NIV). این زمینه جشن فصح ما است.
