«آنچه من میکنم، تو اکنون نمیدانی، امّا بعداً خواهی فهمید.» (یوحنا ۱۳: ۷)
همانطور که خورشید طبیعی گاهی در ابرها فرو میرود — به همین ترتیب، گاهی اوقات مسیحیای که طلوعی درخشان و نیمروزی روشنتر دارد، در تاریکی غروب میکند. همیشه در شامگاه او «نور» نیست؛ اما این را میدانیم که وقتی روز جاودانگی فرا رسد، آخرین اثر سایههای زمین برای همیشه از بین خواهد رفت!
تا ساعت پایانی زمان، مشیت الهی ممکن است برای او معمایی گیجکننده باشد؛ اما قبل از اینکه اولین ساعت در ساعت بهشت به صدا درآید — همه چیز روشن خواهد شد!
ای جان من! «در نور خدا نور را خواهی دید.» کتاب احکام او اکنون کتابی مهر و موم شده است، «عمق بزرگ» تنها توضیحی است که اغلب میتوانی برای راههای مرموز او بدهی.
چرا و چگونه — او به نظر میرسد که از ما پنهان میکند — تا ایمان ما را بیازماید، ما را در تسلیم توأم با اعتماد تربیت کند، و ما را به گفتن «اراده تو انجام شود!» سوق دهد. اما در آن «بعداً» شاد باش — نور در انتظار توست!
اکنون ما چیزها را ناقص میبینیم، مانند آینهای کدر — اما آنگاه، رو در رو! در آینه بزرگ ابدیت — تمام وقایع این صحنه پرفراز و نشیب زمینی منعکس خواهد شد؛ تاریکترین آنها با رحمت روشن دیده خواهد شد — سختترین تدابیر، «فقط جنبههای سختتر محبت او!»
پس، بیش از حد کنجکاوی نکن! در مورد رفتارهای خدا با خودت بیش از حد انتقادی قضاوت نکن. با صبر و حوصله منتظر روز بزرگ افشاگریها باش؛ آنگاه یک اعتراف از هر زبانی بیرون خواهد آمد: «او همه چیز را نیکو انجام داده است!»
