انسانیت دوست‌داشتنی، قدوسیت و دسترسی مسیح

انسانیت او دوست‌داشتنی است

زیبایی مسیح ابتدا در انسانیت کامل او نهفته است. به جز گناه و طبیعت شیطانی، او با ما یکی است. او در قامت و فیض رشد کرد، کار کرد، گریه کرد، دعا کرد و محبت ورزید. او «در همه چیز مانند ما وسوسه شد، اما بدون گناه» (عبرانیان ۴:۱۵).

او یک مجسمه دوردست بر روی پایه نیست، بلکه حضوری زنده و گرم است. او شاگردان خود را با نام صدا می‌زند، آنها را تسلی می‌دهد و به آنها از محبت خود اطمینان می‌دهد. کمال او می‌درخشد، نه فقط برق می‌زند.

قدوسیت او دوست‌داشتنی است

قدوسیت عیسی گرم و دعوت‌کننده است، مانند یک گل رز یا باغی از بنفشه‌ها. او همه گناهکاران را می‌پذیرد – از نیکودیموس، مرد اخلاقی و مذهبی، تا مریم مجدلیه، که از هفت دیو آزاد شد (یوحنا ۳؛ لوقا ۸:۲). حضور او مانند یک جریان پاک که وارد یک حوضچه راکد می‌شود، پاک می‌کند.

دسترسی او دوست‌داشتنی است

تصور کنید عیسی یک کنوانسیون از فریسیان را برای برنامه‌ریزی دسترسی گسترده فرا می‌خواند. با این حال، او با فروتنی در میان توده‌ها وارد زندگی شد و گفت:

«من در میان شما به عنوان کسی هستم که خدمت می‌کند» (لوقا ۲۲:۲۷)، پاهای شاگردان خود را می‌شست (یوحنا ۱۳:۵).

همدردی او دوست‌داشتنی است

او «با شفقت متأثر شد» (متی ۹:۳۶). گرسنگان، بیوه، کودک مرده، دیوانه – همه قلب او را لمس کردند. خشم او نسبت به فریسیان از همدردی با کسانی که تحت حکومت سخت آنها رنج می‌بردند، ناشی می‌شد.

فیض او زمانی درخشید که او جذامی طرد شده را لمس کرد و انسانیت او را با یک لمس ساده بازگرداند.

مهربانی او دوست‌داشتنی است

مهربانی او با گناهکاران بی‌نظیر است. نیکودیموس، که از از دست دادن جایگاه خود می‌ترسید، شبانه به او نزدیک شد (یوحنا ۳:۲)، با این حال عیسی هیچ کلمه تندی برای آزار او نگفت. وقتی او زنی را که در زنا گرفتار شده بود نجات داد (یوحنا ۸:۳-۱۱)، از اصطلاح ملایمی برای «زن» استفاده کرد، همان اصطلاحی که برای خطاب به مادر خود از روی صلیب استفاده کرد.

وقار او دوست‌داشتنی است

شخصیت مسیح تعادل کامل را نشان می‌دهد. مهربانی او هرگز ضعیف نیست؛ شجاعت او هرگز وحشیانه نیست. در دستگیری و محاکمه او – در برابر کاهن اعظم، پیلاطس و هیرودیس – او وحشیگری را بدون از دست دادن وقار تحمل کرد.

سخنان او دوست‌داشتنی است

در چاه یعقوب، عیسی با صبر و وفاداری با زن سامری صحبت کرد، گناه او را به آرامی آشکار کرد بدون اینکه به وقار او آسیب برساند. حتی بر روی صلیب، در حالی که مورد تمسخر و میخکوب شدن قرار می‌گرفت، وقار او هرگز متزلزل نشد.

آیا او را دوست‌داشتنی می‌یابید؟

او گناهان ما را بر روی درخت حمل کرد (۱ پطرس ۲:۲۴). او به همه کسانی که به او ایمان می‌آورند، زندگی ابدی را وعده می‌دهد (یوحنا ۶:۴۷).

آیا این شخص کاملاً دوست‌داشتنی را به عنوان نجات‌دهنده، خداوند و دوست خود پذیرفته‌اید؟ اگر نه، آیا امروز این کار را خواهید کرد؟