«به همین دلیل می‌توانیم با اطمینان بگوییم، خداوند یاور من است، پس نخواهم ترسید. انسان‌های فانی چه کاری می‌توانند با من بکنند؟» (عبرانیان ۱۳:۶)
مؤمن به همان اندازه که در خود ناتوان است، در دنیا نیز بی‌بهره است؛ و هر دو درس تنها با تجربه آموخته می‌شوند - یکی، در مکتب هیچ بودن روح؛ دیگری، در مکتب ناکافی بودن زمین. چه تعلیم مقدسی که به چنین نتایج مبارکی منجر می‌شود! اما درس ناتوانی روحانی ما یک بار آموخته نمی‌شود و برای همیشه آموخته نمی‌شود. اوه نه! این یک درس روزانه و ساعتی است که در هر رویداد و حادثه زندگی ما آموخته می‌شود، اما هرگز کامل نمی‌شود تا زمانی که به حوزه وسیع‌تر، مطالعات والاتر، دستاوردهای بالاتر و شریف‌تر جلال منتقل شویم.
اوه، چه مطالعات الهی در انتظار توانایی‌های گسترده ماست! چه مکاشفات والایی، قدوسیت کامل ما! چه اقیانوسی از سعادت، قلب‌های ما در عشق به خدا کامل شده‌اند! اما حال زمان آموزش روحانی ما برای بهشت است، و حقیقت بزرگی که خدا به ما می‌آموزد - از طریق شناخت عمیق‌تر خودمان، از طریق تمام ضعف‌های ذهنی و خطاهای اخلاقی ما، انضباط آزمایش، وسوسه و غم - این است که «بدون من هیچ کاری نمی‌توانید بکنید.»
داوود می‌گوید: «من فروتن شدم، و او به من کمک کرد» (مزمور ۱۱۹:۶). ببینید چگونه خدا به ما می‌آموزد. ابتدا فرو افتادن روح قبل ازخداوند است. اوه، چقدر ممکن است فروتن شویم! فروتن در زندگی روحانی خود، فروتن در فیض‌های روح، فروتن در شواهد مسیحی، فروتن در ذهن، بدن و دارایی؛ با این حال، حقیقت کلام خدا را تجربه کرده‌ایم، «هنگامی که مردان فروتن می‌شوند، آنگاه خواهی گفت، برخاستن هست» (ایوب ۲۲:۲۹). ای روح من! آیا خداوند، با تعلیم پنهان خود، یا با تدابیر رنج‌آور خود، تو را درو می‌کند و فروتن می‌سازد؟ این فقط برای این است که تو را به شهادت با مزمورنویس بیاورد، «من فروتن شدم، و او به من کمک کرد.» اما به یاور ما نگاه کنید!
یاور ما الهی است
«او به من کمک کرد.» «خداوند یاور من است.» خداوند عیسی به عنوان یاور ما کاملاً کافی است. پدر، در مورد پسر، می‌گوید: «من کمک را بر کسی که تواناست قرار داده‌ام» (مزمور ۸۹:۲۰). پدر در رستگاری کلیسای منتخب خود به کمک نیاز داشت. او آن را در پسر هم‌تراز و همیشگی خود یافت، که در او تمام الزامات الهی و انسانی برای نجات برگزیدگانش جمع شده بود. کمکی که پدر بر پسر نهاد، کمکی نیز برای ما بود. بنابراین خداوند عیسی یاور ماست - قدرتمند، مهربان، دلسوز، بله، کاملاً کافی برای تمام نیازهایی که ما می‌آوریم.
کمک ما به موقع است
درست در لحظه‌ای که به آن نیاز داریم می‌رسد، نه یک لحظه زودتر. فرو افتادن ما زمان برخاستن اوست. کمک او نیز در زمان خودشاست. خداوند هرگز قبل از زمان خود، و هرگز بعد از آن، در مداخلات فیض‌آمیز خود به نفع ما نیست. پس، ای روح من، منتظر زمان او باش! زمان او بهترین است. «مبارک باد همه کسانی که منتظر او هستند» (اشعیا ۳۰:۱۸).
کمک او نیز مؤثر است
کمک انسانی در رسیدن به مورد ما شکست می‌خورد. کمک خداوند هرگز ناکام نمی‌ماند - هرگز از نیاز ما، هرچند فوری و ناامیدکننده باشد، کوتاهی نمی‌کند. پس، ای روح من، به خداوند اعتماد کن! زیرا «او گفته است، من هرگز تو را ترک نخواهم کرد و رها نخواهم ساخت. تا بتوانیم با جسارت بگوییم، خداوند یاور من است؛ من از آنچه انسان با من خواهد کرد نخواهم ترسید.»
اما اکنون، در مورد ماهیت کمکی که ما نیاز داریم
هر مؤمن، عمدتاً، به راه خود می‌رود، خداوند او را از مسیری خاص خود هدایت می‌کند - مسیری که در آن هیچ ردپایی جز مسیح را نمی‌تواند مشاهده کند، و در واقع مسیری آنقدر باریک که تنها مسیح را به عنوان همراه خود می‌پذیرد. آیا نیاز شما زمانی است؟ تمام منابع آسمان و زمین متعلق به مسیح است، و او که پنج هزار نفر را با چند نان سیر کرد، شما، فرزند محبوبش را، نادیده و بی‌نیاز نخواهد گذاشت. با اصرار فریاد بزنید، «خداوندا، به من کمک کن!» تا زمانی که او کمک کند. آیا نیاز شما روحانی است؟ «تمام کمال» در عیسی ساکن است. و چه نیاز شما بخشش گناه باشد، یا احساس پذیرش در مسیح، یا فیض برای غلبه بر یک ضعف قدرتمند و مزاحم، یا حمایت و تسلی در غم کنونی، یا راهنمایی در یک سردرگمی دشوار، یا رهایی به نفع کسی که دوستش دارید - باز هم فریاد بزنید، «خداوندا، به من کمک کن!» و دعای شما بیهوده نخواهد بود، تا بتوانید با جسارت بگویید، «خداوند یاور من است، من نخواهم ترسید.»
