«اما هر که شک کند، اگر بخورد محکوم است، زیرا خوردن او از روی اعتقاد نیست، و هر آنچه از روی اعتقاد نباشد گناه است.» (رومیان ۱۴:۲۳)
نویسنده عبرانیان به ما یادآوری میکند که بدون ایمان خشنود ساختن خدا غیرممکن است (عبرانیان ۱۱:۶). هرگاه خدا چیزی را آشکار میکند، از ما انتظار دارد که او را باور کنیم و زندگی خود را بر اساس آن تنظیم کنیم. این به چه معناست؟
این بدان معناست که ما برای تمام نیازهایمان بیقید و شرط به او اعتماد میکنیم زیرا او میگوید که فراهم خواهد کرد (فیلیپیان ۴:۱۹). این بدان معناست که ما با اطمینان به بحرانها نزدیک میشویم که خدا از آنها خیر خواهد آورد (رومیان ۸:۲۸). این بدان معناست که ما بر اضطراب در موقعیتهای استرسزا غلبه میکنیم زیرا خدا به ما دستور میدهد که درخواستهایمان را به او بیاوریم (فیلیپیان ۴:۶). این بدان معناست که ما هرگز نگران تنها بودن نیستیم زیرا خدا گفته است که هرگز ما را ترک نخواهد کرد و ما را رها نخواهد کرد (تثنیه ۳۱:۶). این بدان معناست که، با وجود آنچه در زندگی ما اتفاق میافتد، ما هرگز به محبت خدا شک نخواهیم کرد زیرا او به ما گفته است که ما را با محبتی ابدی دوست دارد (ارمیا ۳۱:۳).
گاهی اوقات سعی میکنیم عدم ایمان خود را توجیه کنیم! ما میدانیم که خدا چه وعده داده است، اما شک داریم که او تفاوت عملی در زندگی ما ایجاد کند. ما پر از اضطراب میشویم و خود را با گفتن: «من فقط یک نگران هستم!» توجیه میکنیم. در طول یک بحران تلخ میشویم و استدلال میکنیم که خدا نمیتواند هیچ چیز خوبی از این درد بیرون بیاورد! وقتی نیازی داریم از همه اطرافیانمان کمک میخواهیم؛ سپس توضیح میدهیم: «میدانم خدا میتواند نیازهای من را فراهم کند، اما فکر میکنم باید هر کاری که میتوانم انجام دهم، فقط برای احتیاط.» خدا این را بیاعتقادی مینامد. بیاعتقادی گناه است.
«اما بدون ایمان خشنود ساختن او غیرممکن است» (عبرانیان ۱۱:۶).
