نقش اساسی دعا و کلام خدا برای روحانیت

«پیوسته دعا کنید» اول تسالونیکیان ۵:۱۷

بنیاد سرزندگی روحانی

دو چیز برای پرورش و حفظ یک حالت تازه و سالم روح، یعنی خواندن کلام و دعا، ضروری است. اگر می‌خواهیم قلب‌ها و زندگی‌هایمان با فیض عطا شده به ما مطابقت داشته باشد، نمی‌توانیم از هیچ‌کدام غفلت کنیم. اگر خواندن کلام نادیده گرفته شود، در خطر این خواهیم بود که دعاهایمان به جای اینکه بیانگر «شفاعت مطابق با اراده خدا»باشد، صرفاً بیانگر تمایلات طبیعی شود. از سوی دیگر، اگر دعا نادیده گرفته شود، هیچ قدرت و شادی نخواهد بود، بلکه حالتی سرد و بی‌ثمر در روح حاکم خواهد شد.

هیچ چیز برای سرزندگی روحانی مضرتر از این نیست که ذهن با حقایق الهی مشغول باشد در حالی که قلب و وجدان با قدرت آن بیگانه بمانند. هیچ نشانه مطمئن‌تر و قطعی‌تری از یک وضعیت روحانی پایین و ناسالم، از عدم وجود دعا نیست.

نمونه و قدرت دعا

اگر به او به عنوان نمونه و الگوی مبارک خود نگاه کنیم، می‌بینیم که او خدمت خود را با دعا آغاز کرد (لوقا ۳:۲۱). و در پایان زندگی شگفت‌انگیز خود در میان رنج‌های صلیب دعا کرد (لوقا ۲۳:۳۴). به نتایج مبارکی فکر کنید که پس از ابراز وابستگی به خدا در دعای جمعی یا فردی به دست آمده است.

شاگردان از روح‌القدس پر شدند و جسارت یافتند تا کلام خدا را بگویند «پس از آنکه دعا کردند» (اعمال ۴). فرشته خداوند پطرس را از زندان در پاسخ به دعایی که کلیسای خدا بی‌وقفه برای او می‌کرد، رهایی بخشید (اعمال ۱۲).

من معتقدم که وقتی تاریخ کلیسا از جلال بررسی شود، دیده خواهد شد که هر موج برکت برای مقدسین و نجات گناهکاران، پیش از آن دعاهای مؤثر و پرشور بسیاری بوده است که زحمت آنها در آسمان بیشتر از زمین شناخته شده است. بیایید این چالش را به دل بگیریم: «پیوسته دعا کنید».