رد شدن پایدار عیسی مسیح در جهان

«او خوار و مطرود مردم بود؛ مردی پر از درد و آشنا با بیماری؛ و چون کسی که مردم از او روی برمی‌گردانند، خوار شمرده شد و ما او را بی‌ارزش دانستیم.» (اشعیا ۵۳:۳) سال‌ها پیش از آمدن مسیح، اشعیا نبی پیشگویی کرده بود که وقتی مردم او را در شکل و فیض فروتنانه ببینند، چیزی در او نخواهند یافت که باعث شود او را «بخواهند،» بلکه او «خوار و مطرود مردم» خواهد بود (اشعیا ۵۳:۳). او «خوار شمرده شد،» به دلیل شکل فروتنانه و فقدان آن «جلال» که در میان مردم محترم است. «مطرود شد،» زیرا او از راه‌های مردم جدا بود، نه افتخارات پیشنهادی آنها را می‌پذیرفت (یوحنا ۶:۱۵)، و نه به عنوان داور در اختلافات شخصی (لوقا ۱۲:۱۳-۱۴) یا ملی آنها عمل می‌کرد؛ بلکه همیشه برای خدا و حقیقت او شهادت می‌داد (یوحنا ۸:۴۰؛ ۱۶:۳۷). و به دلیل شهادت وفادارانه او، که گناه انسان را آشکار می‌کرد و ادعاهای خدا را بر وجدان وارد می‌ساخت، پسر خدا «مطرود مردم» شد. این نه توسط برخی، بلکه توسط همه طبقات و شرایط بشریت بود.

در اطراف صلیب او، کاهنان، کاتبان و سربازان ایستاده بودند و مسخره می‌کردند (متی ۲۸)، حاکمان و مردم تمسخر می‌کردند (لوقا ۲۳:۳۵). و همانطور که اعمال رسولان ۴:۲۷ به ما اطلاع می‌دهد، در حساب خدا و آسمان، چه در آخرین تراژدی بزرگ جلجتا حاضر باشند یا غایب، «هیرودیس، پونتیوس پیلاطس، غیریهودیان و مردم اسرائیل،» در آن روز «علیه خداوند و علیه مسیح او گرد هم آمده‌اند،» و در قتل خداوند جلال، با قدرت‌های جهنم هم‌دست شده‌اند. و این همه نیست. زیرا پس از رستاخیز او از مردگان—و مهر خدا بر شهادت و کار او زده شده بود—و صعود او به آسمان برای نشستن بر دست راست خدا تأیید شده بود، ردکنندگان او پیام توهین‌آمیز را پس از او فرستادند—همانطور که در مثل مرد شریف (لوقا ۱۹:۱۴)—«ما نمی‌خواهیم این مرد بر ما سلطنت کند.» و این تصمیم، سوابق رد شدن سفیران مسیح و پیام آنها، مطمئناً تأیید می‌کند.

و جهان هنوز همان جهان ردکننده مسیح است. نگرش خود را نسبت به مسیح خدا حتی یک ذره هم تغییر نداده است. درست است که آن بخشی از آن که «مسیحیت» نامیده می‌شود، نام او را به خود گرفته است، و اکنون «جهان مسیحی» نامیده می‌شود. آنچه را که «دین عیسی مسیح» می‌نامد، ادعا می‌کند، اما به همان اندازه که او را به صلیب شتافت، برای ناصری خوار شده، که خدا او را «خداوند و مسیح» ساخته است (اعمال رسولان ۲:۳۶)، جای کمی دارد. و این جهانی است که نجات‌یافتگان خداوند اکنون در آن هستند. در اینجا، در میان کسانی که خداوند و محبوب خود را خوار و رد می‌کنند، آنها فراخوانده شده‌اند تا زندگی روزمره خود را بگذرانند، و شهادت روزانه خود را به حقیقت او بدهند. آیا باید تعجب کنند اگر با همان نفرتی روبرو شوند که خداوند و استاد آسمانی آنها روبرو شد؟ نیازی نیست، زیرا او به آنها گفت که چنین خواهد شد (یوحنا ۱۵:۱۸-۱۹). اگر چنین نشود، تغییر باید در آنها باشد.

اما آیا این در واقعیت و تجربه چنین است؟ آیا با ما، با تو، ای جان من، چنین است؟ مطمئناً طلای ناب در بسیاری از کسانی که نام نجات‌دهنده بزرگ را بر خود دارند، کدر شده است. سازش در کار بوده است. شهادت روشن و واضح به جهان در مورد گناه و عذاب قریب‌الوقوع آن خاموش شده است. مسیر روشن جدایی، که در کتاب خدا برای پیروان مسیح رد شده از زمین مشخص شده است، گسترده‌تر شده است، و مسیحیتی که جهان می‌تواند آن را تأیید کند و شیطان از آن حمایت کند، محبوب شده است. اما خدا در مورد همه اینها چه فکری می‌کند؟ برآورد او از پسر محبوبش هرگز نمی‌تواند تغییر کند. و نگرش او نسبت به آن جهان و حاکمانش که مسیح او را مصلوب کردند، مردم او را آزار دادند، و شاهدان او را از مسیر جدایی، که او آنها را به راه رفتن و شهادت دادن برای مسیح رد شده از زمین فراخوانده بود، منحرف کردند، تا به اصلاح‌گران جهان و دوستداران جهان تبدیل شوند (دوم تیموتائوس ۴:۱۰)، نیز نمی‌تواند تغییر کند. زیرا آیا کلام او شهادت نداده است: «اگر کسی دنیا را دوست دارد، محبت پدر در او نیست» (اول یوحنا ۲:۱۶)؟ و آیا او به مردم خود با صدایی قاطع نمی‌گوید «که دوستی با دنیا دشمنی با خداست، پس هر که بخواهد دوست دنیا باشد، خود را دشمن خدا می‌سازد» (یعقوب ۴:۴، R.V.)؟