پولس در مورد هزینه، مسیر و منبع خدمت صحبت می‌کند
سخنان خداحافظی پولس به مشایخ کلیسای افسس در اعمال رسولان ۲۰: ۱۷-۳۸ آمده است. علاوه بر اینکه اینها آخرین سخنان او به رهبران کلیسا بودند که «دیگر روی او را نخواهند دید» (اعمال رسولان ۲۰: ۳۸ KJV)، روح‌القدس همچنین دستورالعمل‌های مهمی برای خدمت موفقیت‌آمیز برای ما گنجانده است. در ادامه آیات دستورالعمل‌ها و سپس نظراتی برای تشویق ما آورده شده است.
«و از میلیتوس به افسس فرستاد و مشایخ کلیسا را فراخواند. و چون نزد او آمدند، به ایشان گفت: «شما می‌دانید، از روز اولی که به آسیا آمدم، در تمام فصول چگونه با شما بودم، با تمام فروتنی ذهن، و با اشک‌ها و وسوسه‌های بسیار، که به سبب کمین یهودیان بر من وارد شد، به خداوند خدمت می‌کردم: چگونه هیچ چیز سودمندی را از شما دریغ نکردم، بلکه به شما نشان دادم و به شما علنی و از خانه به خانه تعلیم دادم، هم به یهودیان و هم به یونانیان، توبه به سوی خدا و ایمان به سوی خداوند ما عیسی مسیح را شهادت دادم. >«و اکنون، ببینید، من در روح به اورشلیم می‌روم، و نمی‌دانم چه چیزهایی در آنجا بر من وارد خواهد شد: جز اینکه روح‌القدس در هر شهری شهادت می‌دهد و می‌گوید که بندها و مصیبت‌ها در انتظار من است. اما هیچ یک از این چیزها مرا تکان نمی‌دهد، و من زندگی خود را برای خود عزیز نمی‌دانم، تا بتوانم مسیر خود را با شادی به پایان برسانم، و خدمتی را که از خداوند عیسی دریافت کرده‌ام، تا انجیل فیض خدا را شهادت دهم.» (اعمال رسولان ۲۰: ۱۷-۲۴)
در آیه ۱۸ پولس بر اهمیت رفتار صحیح تأکید کرد، هنگامی که به «شیوه» حضور خود با آنها «در تمام فصول» اشاره کرد. او از دستورالعمل خداوند پیروی کرده بود، که در پایان سخنان خود به آنها نقل قول کرد: «دادن برکت‌بارتر از گرفتن است» (اعمال رسولان ۲۰: ۳۵؛ لوقا ۱۴: ۱۲). همین رفتار در اولین نامه او به تسالونیکیان نیز تأکید شده بود، جایی که او اظهار داشت که از «فریب ... ناپاکی ... حیله ... طمع ... جلال» (اول تسالونیکیان ۲: ۳-۶) اجتناب کرده است. من شخصاً چندین مورد را می‌شناسم که افراد از ادیان دیگر پس از مشاهده رفتار خداپسندانه مسیحیانی که در میان آنها زندگی می‌کردند، مسیحی شدند.
آیه ۱۹ به ما می‌گوید که پولس چگونه «با تمام فروتنی» خدمت کرد. غرور یک خدمت را نابود می‌کند، و بدترین نوع غرور آن است که از دانش بدون فروتنی ناشی می‌شود. پولس به تیموتائوس گفت که «خادم خداوند نباید ستیزه‌جو باشد، بلکه باید با همه مردم ملایم باشد» (دوم تیموتائوس ۲: ۲۴). پولس همچنین «اشک‌های بسیاری» در دعا ریخت، زیرا جدیت کار، خطر جدی برای نجات‌نیافتگان، مسئولیت کسانی که خدمت می‌کنند، و حیله‌های دشمن که می‌خواهد ایمانداران را به دام اندازد، را در نظر می‌گرفت. او همچنین از آزمایش‌هایی که «به سبب کمین (یا توطئه) یهودیان» بر او وارد شد، آگاه بود. او کاملاً از مخالفت آگاه بود، اما این او را از ادامه خدمت دلسرد نکرد.
آیه ۲۰ نشان می‌دهد که پولس هدفی در پیش رو داشت: «هیچ چیز سودمندی را از شما دریغ نکردم.» او به تیموتائوس و تیتوس توصیه کرد که از بحث‌های بی‌فایده اجتناب کنند (دوم تیموتائوس ۲: ۲۳؛ تیتوس ۳: ۹). خادم خداوند همیشه باید از خداوند بخواهد که او را به آنچه واقعاً سودمند است، چه علنی و چه با افراد به صورت خصوصی، هدایت کند.
آیه ۲۱ پیام پولس را هم به یهودیان و هم به غیریهودیان خلاصه می‌کند. فصیح‌ترین و طولانی‌ترین گفتار با یک بی‌باور، چه یک مسیحی اسمی و چه یک فرد از دین دیگر، بی‌فایده است اگر نیاز شنونده به توبه و ایمان را توضیح ندهد. من با برخی افراد ملاقات کرده‌ام که دین خود را ترک کردند – زیرا دین مسیحی جذاب‌تر به نظر می‌رسید – بدون اینکه هرگز واقعاً مسیحی واقعی شوند. مهم است که کارگر مسیحی دیگران را به «توبه واقعی به سوی خدا و ایمان به سوی خداوند ما عیسی مسیح» هدایت کند. در غیر این صورت کار ناقص و بی‌اثر خواهد بود.
آیات ۲۲-۲۳ آمادگی پولس را برای رنج کشیدن به خاطر مسیح، و عدم تزلزل در عزم او با وجود «بندها و مصیبت‌های» احتمالی که در انتظار او بود، نشان می‌دهد.
آیه ۲۴ در نسخه‌های مختلف کتاب مقدس از کلمات کمی متفاوت استفاده می‌کند، اما صرف نظر از اینکه از کدام یک استفاده می‌کنید، سه فکر ظاهر می‌شود: هزینه، مسیر و منبع خدمت. بیایید هر یک را با جزئیات بیشتری بررسی کنیم.
هزینه
پولس از این واقعیت آگاه بود که خدمت به خداوند می‌تواند بسیار پرهزینه باشد. او بدون بررسی جدی وارد آن نشد. در حالی که او نجات رایگان را موعظه می‌کرد، به تیموتائوس گفت که «شریک رنج‌های انجیل بر حسب قدرت خدا» باشد (دوم تیموتائوس ۱: ۸). در اعمال رسولان ۲۰: ۲۴ او اعلام کرد که زندگی خود را برای قربانی کردن در خدمت به خداوند بیش از حد «عزیز» نمی‌دانست. در نامه دوم خود به کلیسای قرنتس، او به برخی از رنج‌هایی که قبلاً در خدمت خود به خداوند با آنها روبرو شده بود، اشاره کرد (دوم قرنتیان ۶: ۵؛ دوم قرنتیان ۱۱: ۲۵-۲۹). در اعمال رسولان ۹: ۱۶ خداوند به حنانیا در مورد پولس این را گفت: «من به او نشان خواهم داد که چه چیزهای بزرگی را باید به خاطر نام من رنج ببرد.» و او رنج برد! و همچنین «همه کسانی که می‌خواهند در مسیح عیسی با خدا زندگی کنند ... آزار خواهند دید» (دوم تیموتائوس ۳: ۱۲). پولس هزینه را حساب کرد، و ما نیز که امروز خدمت می‌کنیم، باید همین کار را بکنیم.
مسیر
پولس هزینه را متحمل شد زیرا مسیری در پیش رو داشت که مصمم بود آن را به پایان برساند، خدمتی که باید انجام می‌داد: «شهادت دادن به انجیل فیض خدا.» او خبر خوشی داشت که در این دنیای تاریک به شدت مورد نیاز بود. این خبر خوش از فیض خدا سخن می‌گفت – خبری فوری که باید اعلام می‌شد. در زمان محاصره سامره در عهد عتیق، چهار جذامی این فوریت را درک کردند، هنگامی که به یکدیگر گفتند: «ما خوب عمل نمی‌کنیم: امروز روز خبرهای خوش است، و ما سکوت می‌کنیم: اگر تا صبح صبر کنیم، بلایی بر ما خواهد آمد: پس اکنون بیایید، تا برویم و بگوییم» (دوم پادشاهان ۷: ۹). آنها اجازه ندادند تاریکی شب مانع آنها شود. نحمیا نمونه دیگری از عهد عتیق است که مصمم بود مسیر خود را به پایان برساند. تلاش‌های زیادی برای منحرف کردن او انجام شد، اما او متمرکز ماند. به همین ترتیب، ما نیز باید مصمم باشیم که مسیر خود را به پایان برسانیم. پولس مصمم بود و او به پایان رساند. روح‌القدس به او اجازه داد که کمی قبل از مرگش به تیموتائوس بنویسد: «من نبرد خوبی را جنگیده‌ام، مسیر خود را به پایان رسانده‌ام، ایمان را حفظ کرده‌ام» (دوم تیموتائوس ۴: ۷).
منبع
راز به پایان رساندن مسیر و انجام مأموریت ما در درک این است که ما آن را از خود خداوند دریافت کرده‌ایم. این چیزی نیست که ما به آن فکر کرده باشیم، و نه چیزی است که دیگران از ما انتظار دارند انجام دهیم. این خدمتی است که ما از خداوند دریافت کرده‌ایم. اگر یک نفر به دیگری بگوید که کار خاصی را انجام دهد، ممکن است آن را انجام دهد یا ندهد، بسته به اهمیت آن شخص و کار. اما وقتی کسی توسط شخصی مانند رئیس جمهور یا پادشاه مأمور می‌شود، احتمال انجام آن بسیار بیشتر است. این درک بود که پولس را واداشت تا بگوید که باید مسیر را به پایان برساند و خدمت را انجام دهد، دقیقاً به این دلیل که آن را از خداوند دریافت کرده بود (اعمال رسولان ۲۰: ۲۴). در پایان نامه خود به کولسیان، پولس نوشت: «به خدمتی که در خداوند دریافت کرده‌ای، توجه کن تا آن را به انجام رسانی» (کولسیان ۴: ۱۷).
بنابراین می‌بینیم که در سخنان خداحافظی پولس در اعمال رسولان ۲۰: ۱۷-۲۴، روح‌القدس چهار کار انجام می‌دهد. اول، او ما را در مورد نگرش و شیوه خدمت ما راهنمایی می‌کند. دوم، او ما را تشویق می‌کند که آنچه سودمند است را در نظر داشته باشیم و دید روشنی از پیام خود داشته باشیم. سوم، او ما را برای احتمال مخالفت آماده می‌کند، و به ما می‌فهماند که در حین به پایان رساندن مسیر، هزینه‌ای باید پرداخت شود. سرانجام، او ما را همیشه به آگاهی از منبع مأموریت خود هدایت می‌کند.
سخنان پایانی
پولس پس از گفتن این چیزها به مشایخ افسس، آنها را به خدا و کلام فیض او سپرد: «و چون این را گفت، زانو زد و با همه آنها دعا کرد» (اعمال رسولان ۲۰: ۳۶). و ما نیز باید همیشه دعا کنیم که دعوت ما به خدمت طبق اراده خدا، با قدرت او و برای جلال او انجام شود.
