«و این کلماتی که من امروز به شما امر میکنم، در دل شما باشد؛ و آنها را به فرزندان خود با جدیت تعلیم دهید، و در خانه خود بنشینید، و در راه بروید، و دراز بکشید، و برخیزید، از آنها سخن بگویید. آنها را به عنوان نشانی بر دست خود ببندید، و آنها بین چشمان شما مانند پیشانیبند باشند. آنها را بر چهارچوب درهای خانه خود و بر دروازههای خود بنویسید.» (تثنیه ۶:۶-۸)
خداوند خانه را به عنوان نهادی برای تربیت فرزندان در راهی که باید بروند، مقرر فرمود. خداوند از کلیسا، واعظ، مدرسه یا هیچ نهاد دیگری انتظار نداشت که این کار را انجام دهد. والدین جرأت ندارند وقتی فرزندانشان به بیراهه میروند، چنین نهادهایی را سرزنش کنند.
قطعه تثنیه که در بالا نقل شد میگوید که والدین باید با جدیت تعلیم دهند. رشد معنوی در خانه آغاز میشود. مهم نیست که کلیسا چقدر با دقت با کودکان کار میکند، مگر اینکه همکاری و تشویق در خانه وجود داشته باشد، تمام تلاش تضعیف میشود.
ریچارد باکستر، واعظ مشهور انگلیسی، یک محله ثروتمند و پیچیده را پذیرفت. او به مدت سه سال با شور و اشتیاق موعظه کرد بدون هیچ نتیجه قابل مشاهدهای.
او نوشت: «بالاخره یک روز، خود را روی کف اتاق مطالعهام انداختم و فریاد زدم: 'خداوندا، تو باید کاری با این مردم بکنی وگرنه من میمیرم.'» و او ادامه داد: «انگار خدا به طور شنیدنی با من صحبت کرد و گفت: 'باکستر، تو در جای اشتباهی کار میکنی. تو انتظار داری که احیا از طریق کلیسا بیاید. خانه را امتحان کن.'»
باکستر از خانهای به خانه دیگر میرفت و والدین را به تسلیم خود به خدا و برپایی عبادت خانوادگی هدایت میکرد. آتش شروع به سوختن کرد تا اینکه تمام جماعت زنده شد و شعلههای تجدید معنوی در سراسر سرزمین گسترش یافت.
خداوند مسئولیت عظیمی را بر دوش والدین برای تعلیم قرار میدهد. اغلب ما بیشتر به آموزش دنیوی فرزندانمان اهمیت میدهیم تا به رفاه معنوی آنها. بیایید تشویق کنیم که بهترین آموزش را به فرزندانمان بدهیم - یک آموزش معنوی. این بهترین چیزی است که میتوانیم از سنین پایین در خانههایمان به آنها بیاموزیم.
ناشناس
