شما مزد می‌گیرید، فقط برای اینکه آن را در کیسه‌ای سوراخ‌دار بگذارید. حجی ۱:۶ NIV
یک کیسه سوراخ‌دار بهترین جا برای پس‌انداز پول نقد به سختی به دست آمده شما نیست. این مثل جمع‌آوری آب در یک غربال است. خیلی موفق نیست! اما چه کسی چنین کار احمقانه‌ای را انجام می‌دهد که پول را در یک کیسه سوراخ‌دار بریزد؟ من و شما! وقتی اولویت‌های ما با اولویت‌های خدا، همانطور که در کتاب حجی دیده می‌شود، همسو نباشد، دقیقاً همین کار را می‌کنیم!
برای درک بهتر تعالیم این کتاب نبوتی عهد عتیق، ابتدا پیشینه تاریخی آن را در نظر بگیریم. وقایع حجی نسبتاً دیر در تاریخ عهد عتیق رخ داد – حدود ۱۵۰۰ سال پس از ابراهیم، حدود ۱۰۰۰ سال پس از موسی، و حدود ۵۰۰ سال پس از داوود. حجی به عنوان یک نبی «پس از تبعید» شناخته می‌شود زیرا او پس از بازگشت قوم یهود از ۷۰ سال تبعید یا اسارت خود در بابل، موعظه و نبوت کرد. این بازگشت به سرزمین مادری آنها با فرمان خیرخواهانه کوروش، پادشاه پارسی که امپراتوری بابل را در ۵۳۹ قبل از میلاد سرنگون کرد، مجاز شد. تقریباً ۵۰,۰۰۰ یهودی در آن زمان تحت رهبری زربابل به اورشلیم بازگشتند (حجی ۱:۱).
از آغاز تا توقف
با سپاسگزاری واقعی از خداوند که آنها را به سلامت به خانه بازگردانده بود، این یهودیان پرشور شروع به بازسازی معبد خود کردند. قربانگاه بازسازی شد، قربانی‌ها و اعیاد دوباره برقرار شد و پایه معبد جدید تکمیل شد. شما می‌توانید همه چیز را در مورد این زمان شاد سپاسگزاری و ستایش در عزرا ۳ بخوانید. متأسفانه، با این حال، این فضای احیا کوتاه مدت بود. تهدیدات دشمن از کشورهای همسایه و همچنین ترس و ناامیدی در میان خود یهودیان منجر به دلسردی بزرگی شد و ساخت خانه خداوند متوقف شد (عزرا ۴). برای پانزده سال هیچ کاری انجام نشد. به عنوان یک پایه باز در زمین رها شد. و تا زمانی که نبی حجی وارد صحنه شد، مردم خدا نسبت به کل فاجعه بازسازی نگرش «برایم مهم نیست» داشتند (۱:۲).
چقدر غم‌انگیز – و در عین حال چقدر حتی امروز آشنا! چقدر اغلب می‌بینیم که کار روح خدا پس از گذاشتن یک پایه امیدوارکننده خاموش یا خفه می‌شود! بسیاری از مسیحیان پایه خوبی در ایمان دارند، اما دیگر رشد نمی‌کنند. آنها با شور و شوق زیادی شروع کردند، اما دیگر چیزی نمی‌سازند. پایه زمانی محکم آنها اکنون در معرض تأثیرات فرسایشی سیستم ارزش‌ها و نگرش‌های این جهان قرار گرفته است.
آیا ممکن است برنامه ساختمانی روحانی شما متوقف شده و پایه شما فراموش شده باشد؟ در مورد زمان شما برای دعا و خواندن کلام خدا هر روز چطور؟ آیا ساخت و ساز مداوم در حال انجام است، یا یک اعتصاب عمومی وجود دارد؟ همین نوع سوالات را می‌توان از بسیاری از کلیساها و گروه‌های همبستگی ما پرسید. آیا فعالیت ساختمانی در حال پیشرفت است، یا ما به پایه‌های رها شده نگاه می‌کنیم؟ آیا ما نگران نیاز مداوم به آموزش و عبادت، همبستگی و دعا هستیم (اعمال ۲:۴۲)؟ ما باید از خود بپرسیم که آیا فعالانه در یک برنامه ساختمانی برای همبستگی خود مشارکت داریم یا راضی هستیم که در حاشیه بنشینیم در حالی که یک پایه در معرض دید به آرامی فرو می‌ریزد. آیا ممکن است وضعیت ما حتی بدتر باشد؟ آیا ما به نوعی در واقع مانع ساخت و سازی هستیم که خدا از طریق هم‌ایمانان انجام می‌دهد؟
مشکل اولویت‌ها
چرا ساخت معبد در زمان حجی متوقف شده بود؟ چرا مردم چنین نگرش بی‌تفاوتی نسبت به خانه خدا داشتند؟ پاسخ در موعظه تند حجی در ۱:۳-۱۱ یافت می‌شود. مشکل اولویت‌ها بود! مردم خدا زمان، تلاش و پول بسیار بیشتری را صرف خانه‌های خود می‌کردند تا خانه خداوند (۱:۴). در زمان حجی، یک خانه با پانل چوبی نشانه لوکس بودن بود، زیرا چوب سدر گران‌قیمت باید از لبنان وارد می‌شد. خدا این زندگی لوکس و مادی‌گرایانه را ناسازگار با استانداردهای ساختمانی خود می‌دید. به مردم به صراحت گفته شد که اولویت‌های خود را دوباره بررسی کنند:
«به راه‌های خود بیندیشید!»
نبی گفت (حجی ۱:۵،۷ NKJV). مطمئناً در این موعظه باستانی درس‌هایی برای مسیحیان قرن ۲۱ وجود دارد. کلام زنده خدا هرگز کهنه نمی‌شود. آیا ما اولویت‌های خانه با پانل چوبی داریم؟ آیا پروژه‌های ساختمانی خود را جلوتر از برنامه ساختمانی خدا قرار می‌دهیم؟ پروژه‌های ساختمانی ما، البته، می‌توانند بیش از فقط خانه‌های واقعی باشند. ما می‌توانیم انواع زمان و انرژی ساختمانی را صرف کسب و کارها، کتاب‌های مدرسه، سرمایه‌های بانکی یا حتی بدن‌های خود کنیم، در حالی که کار ساختمانی خداوند نادیده گرفته می‌شود.
برای مردم زمان حجی داشتن خانه اشتباه نبود، و هیچ چیز ذاتاً اشتباهی در مورد پانل‌های سدر وجود نداشت. مشکل اولویت‌ها بود! مطلقاً هیچ کاری در خانه خدا انجام نمی‌شد. پایه باز معبد در مقابل چشمان مردم خدا قرار داشت، با این حال آنها بی‌شرمانه به صرف زمان، انرژی و پول خود در خانه‌های خود ادامه می‌دادند. اولویت‌ها همچنان مشکل شماره یک برای بسیاری از مردم خدا امروز است. اکثر مسیحیان در گناهان آشکار مانند زنا و کفر دخیل نیستند. و هیچ چیز ذاتاً شیطانی در مورد صرف زمان و نگرانی برای کسب و کارها، کتاب‌ها، سرمایه‌های بانکی یا حتی بدن‌های ما وجود ندارد! اما گناه است که هر یک از این چیزها را بالاتر از عبادت و خدمت ما به خدا در لیست اولویت‌ها قرار دهیم. آیا ما به این شیوه گناه می‌کنیم؟ ممکن است بگوییم که این هرگز در زندگی ما اتفاق نمی‌افتد، اما یک بررسی کوتاه از لیست اولویت‌های ما بر اساس تخصیص زمان یا مصرف انرژی ممکن است ما را شگفت‌زده کند. کلام خدا می‌گوید، «به راه‌های خود بیندیشید!»
در زمان حجی، فاجعه کامل وضعیت نه تنها این بود که خانه خداوند فراموش شده بود، بلکه مردم خدا در یک معامله بازنده دخیل بودند. به دلیل اولویت‌های وارونه آنها، خداوند برکت خود را از سرزمین آنها دریغ کرده بود. گله‌های آنها بی‌ثمر بودند و برداشت‌های آنها ناچیز بود. مردم زمان و کار زیادی را برای پیشرفت سرمایه‌گذاری می‌کردند، اما هیچ پیشرفتی وجود نداشت. در اصل، آنها پول خود را در کیسه‌های سوراخ‌دار می‌انداختند! اولویت‌های معکوس همیشه منجر به یک کیسه سوراخ‌دار می‌شود. وقتی منافع خدا را با منافع خود جایگزین می‌کنیم، ناگزیر با ناامیدی و ضرر روبرو می‌شویم. اگرچه ممکن است برخی «دستاوردهای» کوتاه مدت در لذت، محبوبیت یا رفاه وجود داشته باشد، اما اولویت‌های اشتباه در نهایت به هیچ دستاوردی منجر نمی‌شود. چند مورد از سرمایه‌گذاری‌های ما در این سال در یک کیسه سوراخ‌دار به پایان می‌رسد؟
راه حل خدا
کلام خدا هرگز مشکلی را بدون ارائه راه حل نشان نمی‌دهد. راه حل مشکل اولویت‌ها ساده است: آنها را معکوس کنید! راه حل ساده و مستقیم خدا برای زمان حجی به طور سیستماتیک برای مردم ارائه شد:
«به کوهستان بروید و چوب بیاورید و معبد را بازسازی کنید»
(حجی ۱:۸ NKJV). پاسخ آنقدر واضح به نظر می‌رسد که تعجب می‌کنیم چرا خدا باید آن را می‌گفت! خدا آن را گفت زیرا مردم او در آن زمان مانند مردم او اکنون بودند – کند در یادگیری! گاهی اوقات ما آنقدر کله‌شق هستیم که خدا باید اصول زندگی مسیحی را بارها و بارها به ما بیاموزد تا اولویت‌های خود را درست کنیم. برای مثال، چند بار خدا باید به ما بیاموزد که چگونه مضطرب نباشیم (متی ۶:۲۵-۳۴؛ فیلیپیان ۴:۶-۷)؟ و در مورد مصیبت چطور؟ کی یاد می‌گیریم که همیشه در زندگی مسیحی انتظار سفر آرام نداشته باشیم؟ عهد جدید پر از آیاتی است که به ما می‌آموزد که ایمان ما برای خیر ما توسط آزمایش‌ها و آزارها آزمایش خواهد شد (یوحنا ۱۵:۲۰؛ ۱۶:۳۳؛ اعمال ۱۴:۲۲؛ ۱ تسالونیکیان ۳:۳؛ ۲ تیموتائوس ۳:۱۲؛ یعقوب ۱:۲؛ ۱ پطرس ۱:۷؛ ۲:۲۱؛ ۱ یوحنا ۳:۱۳).
پاسخ بزرگ به خدمت حجی در بقیه این کتاب عهد عتیق به ما داده شده است. پاسخ به موعظه همیشه اینقدر مثبت نیست، اما این مورد باید خادمان خداوند را امروز که ممکن است دلسرد باشند و حتی در مورد امکان کار خدا از طریق موعظه شک داشته باشند، تشویق کند. در نتیجه موعظه حجی، مردم برای خداوند احترام نشان دادند، در روح برانگیخته شدند و به کار بازسازی خانه خداوند بازگشتند (۱:۱۲-۱۵). چه تغییر قابل توجهی در نگرش – از بی‌تفاوتی بی‌احترامی به عمل محترمانه! امروز غیرممکن نیست!
برکت خدا
در فصل ۲ می‌خوانیم که خدمت حجی در حالی که معبد در حال تکمیل بود ادامه یافت. مردم با وعده‌هایی در مورد آینده تشویق شدند و به ادامه زندگی مقدس دعوت شدند. از عزرا ۶:۱۵ می‌آموزیم که تکمیل معبد حدود چهار سال طول کشید. اما آن چهار سال، سال‌های برکت بر سرزمین و بر مردم بود (۲:۱۹)، زیرا آنها سال‌های اولویت‌های درست بودند. دیگر سرمایه‌گذاری‌های مردم خدا به کیسه‌های سوراخ‌دار نمی‌رفت! باشد که مردم خدا امروز نیز سخنان نبی حجی را جدی بگیرند. سپس، در نتیجه، صدای خداوند را خواهیم شنید که می‌گوید، «از امروز به بعد شما را برکت خواهم داد» (۲:۱۹).
