افکار برای ایمانداران جدید در آغاز مسیرشان
«و اکنون، ای اسرائیل، خداوند خدای تو از تو چه می‌خواهد؟» —تثنیه 10:12 KJV
اکنون که شما به خداوندگاری عیسی مسیح سر فرود آورده‌اید و او را به عنوان خداوند و نجات‌دهنده خود پذیرفته‌اید، او از شما می‌خواهد که:
به زندگی قدیمی خود پشت کنید – از راه‌های گناه و شرم، و از دنیوی‌گرایی و بی‌خدایی.
- از گناه متنفر باشید و عدالت را دوست داشته باشید.
- تمام اعمال خود را در نور برای جلال خدا انجام دهید.
- دیگر بر اساس تاریکی، و افکار و راه‌های مردانی که خدا را نمی‌شناسند، راه نروید. در اینجا چند پیشنهاد عملی برای کمک به شما آورده شده است.
کلام را بخوانید
به عنوان فرزند خدا، خدا از شما انتظار دارد که وقت خود را صرف خواندن کلام او و تأمل در آن کنید. کلام خدا – کتاب مقدس – را نادیده نگیرید. ما با آن دوباره متولد شدیم (یعقوب 1:18؛ 1 پطرس 1:23). کلام قادر است:
ما را بنا کند (اعمال 20:32)،
- ما را پاک نگه دارد (یوحنا 15:3، 17:17؛ افسسیان 5:26؛ مزمور 119:9)،
- ما را از گناه کردن علیه خداوند باز دارد (آیه 11)، و
- ما را به عنوان نوری برای مسیرمان و چراغی برای پاهایمان هدایت کند (آیه 105).
ما برای هر قدم از زندگی خود به کلام خدا نیاز داریم. با کلام اوست که ما همه چیز را قضاوت می‌کنیم و قادر به تشخیص درست از غلط هستیم. بنابراین باید آن را مکرراً بخوانیم (یوشع 1:8)، عمیقاً در آن تأمل کنیم (1 تیموتائوس 4:15؛ مزمور 1:2)، با خوشحالی آن را بپذیریم (اعمال 2:41) و با آمادگی از آن اطاعت کنیم (رومیان 6:17؛ 1 پطرس 1:22). با این کار، ما زندگی مسیحی پربرکتی خواهیم داشت، و خداوند ما را به شدت استفاده خواهد کرد. او زندگی ما را برکت خواهد داد و ما را برای بسیاری از مردم برکت خواهد ساخت.
وقت خود را در دعا به خدا بگذرانید
گفته می‌شود که دعا نفس حیاتی مسیحی است؛ همانطور که تنفس از نظر جسمی مهم است، دعا نیز در زندگی مسیحی مهم است. اگر دعا را متوقف کنیم، شروع به از دست دادن قدرت زندگی جدید خواهیم کرد. چقدر این گفته درست است که «هفت روز بدون دعا، یک هفته ضعیف می‌سازد»! خداوند ما را تشویق می‌کند که «با جسارت به تخت فیض نزدیک شویم، تا رحمت بیابیم و فیض را برای کمک در زمان نیاز پیدا کنیم» (عبرانیان 4:16)، «بی‌وقفه دعا کنیم» (1 تسالونیکیان 5:17)، و «مراقب باشیم... و دعا کنیم مبادا [ما] وارد وسوسه شویم» (مرقس 14:38). وقتی دعا می‌کنیم، با قدرت نامحدود در تماس هستیم، با خدای خود صحبت می‌کنیم و با او معاشرت می‌کنیم. خداوند ما گاهی تمام شب را در دعا به او می‌گذراند (لوقا 6:12). خداوند نمونه کامل ماست؛ بیایید مانند او باشیم.
اولین چیزی که در مورد شائول، مردی که با خشونت با مسیحیان رفتار می‌کرد، پس از تسلیم شدن به خداوندگاری عیسی مسیح می‌خوانیم، این بود که او دعا کرد (اعمال 9:11). حنانیا از رفتن به نزد شائول می‌ترسید، اما وقتی خداوند به او گفت که شائول دعا می‌کند، او متوجه شد که شائول دیگر یک آزاردهنده نیست. در عوض، شائول اکنون یک ایماندار و برادری محبوب در خداوند بود. دعا واقعاً نشانه‌ای از زندگی جدید و رابطه‌ای است که ما وارد آن شده‌ایم، که در آن فریاد می‌زنیم: «ابا، پدر» (رومیان 8:15).
در جلسات شرکت کنید
خداوند مجامع محلی را در مکان‌های مختلف برای کمک، تشویق و مفید بودن ما تأسیس کرده است. ما نباید «جمع شدن خود را ترک کنیم، همانطور که عادت برخی است» (عبرانیان 10:25). روح در گردهمایی‌های ایمانداران سخن می‌گوید، زیرا او می‌خواهد نه تنها به عنوان افراد، بلکه به عنوان کلیسای محلی به ما خدمت کند. ما به خداوند و به بدن واحد مسیح که همه ایمانداران به آن تعلق دارند، شهادت می‌دهیم. در واقع، هیچ گردهمایی دیگری بر روی زمین وجود ندارد که خداوند حضور خود را در آن وعده دهد – جز به مقدسین جمع شده. «زیرا هر جا دو یا سه نفر به نام من جمع شوند، من در میان آنها هستم» (متی 18:20).
ما شما را تشویق می‌کنیم که مجمع محلی در منطقه خود را پیدا کنید و برنامه جلسات مختلف را دریافت کنید. به عنوان عضوی از بدن مسیح در آن محل فعال باشید. صندلی خود را در جلسات خالی نگذارید، مگر اینکه مطلقاً راهی برای جلوگیری از غیبت وجود نداشته باشد.
تعمید بگیرید
قبل از اینکه خداوند ما این دنیا را ترک کند تا به نزد پدر خود بازگردد، او فرمان داد که کسانی که به او ایمان می‌آورند باید «به نام پدر و پسر و روح‌القدس» تعمید بگیرند (متی 28:19). در حالی که تعمید کسی را نجات نمی‌دهد، اما فرمان خداوند است.
هنگامی که ما تعمید می‌گیریم، به طور عمومی تحت خداوندگاری مسیح قرار می‌گیریم، و اعلام می‌کنیم که با او مرده‌ایم، با او دفن شده‌ایم، و برای راه رفتن در تازگی زندگی با او برخاسته‌ایم (رومیان 6:3-4). در حالی که غوطه‌ور شدن در آب وجدان پاکی به ارمغان نمی‌آورد (فقط خون این کار را می‌کند)، تعمید پاسخی به آن در برابر خداست (عبرانیان 9:14؛ 1 پطرس 3:21). این یکی از اولین گام‌ها در شاگردی است، و می‌گوید که ما آماده‌ایم تا عیسی مسیح را به عنوان خداوند دنبال کنیم و از او اطاعت کنیم. اگر این کار را نکرده‌اید، منتظر نمانید؛ برخیزید و در اطاعت از فرمان خداوند تعمید بگیرید.
مشغول شوید
در خدمت خداوند مشغول شوید. خداوند می‌توانست ما را پس از نجات به خانه ببرد، اما او ما را در اینجا روی زمین گذاشته است تا در غیاب او به او خدمت کنیم. وقتی او اینجا بود، نور جهان بود (یوحنا 8:12، 9:5). اکنون، مانند خورشید در شب، او رفته است، و ما اینجا هستیم تا مانند ستارگان در این دنیای تاریک بدرخشیم. «بگذارید نور شما چنان در برابر مردم بدرخشد که اعمال نیک شما را ببینند و پدر شما را که در آسمان است جلال دهند» (متی 5:16).
«اجازه ندهید کسی بشنود که شما بی‌کارانه می‌گویید، 'کاری از دست من برنمی‌آید،' در حالی که جان‌های مردم در حال مرگ هستند و استاد شما را فرا می‌خواند» (دانیل مارچ، 1816-1909) تا عمل کنید. چند جزوه انجیل را با خود به هر کجا که می‌روید ببرید و به مردم بدهید. برخی رد خواهند کرد، اما دیگران از دریافت آنها بسیار خوشحال خواهند شد. به هر کسی که ملاقات می‌کنید در مورد نجات‌دهنده بگویید؛ نامه‌ها، پیامک‌ها و ایمیل‌ها بنویسید؛ به دوستان خود زنگ بزنید و به آنها بگویید؛ یک جزوه انجیل را با نامه‌های خود بگذارید. در مدرسه یکشنبه و برنامه‌های جوانان کمک کنید. در جلسات خیابانی، جلسات دعا و تمام جلسات دیگر شرکت کنید. منتظر نمانید تا از شما خواسته شود کاری انجام دهید؛ چشمان خود را باز کنید و ببینید چه کاری باید انجام شود، چه بزرگ باشد و چه کوچک. این کار را برای چشمان خداوند انجام دهید نه برای خشنود کردن مردم یا برای دریافت ستایش برای خود (به کولسیان 3:23-24 مراجعه کنید). تمام ستایش باید به او تعلق گیرد.
مشغول بمانید! شیطان چیزهایی برای شما پیدا خواهد کرد که انجام دهید اگر خود را برای خداوند مشغول نگه ندارید. از کودکان مدرسه یکشنبه و والدین آنها در خانه‌هایشان، بیماران و خانه‌نشینان دیدن کنید، برای آنها بخوانید و با آنها دعا کنید. در تابستان در اردوگاه کتاب مقدس شرکت کنید – با دیگر مسیحیان وفادار همسن خود ملاقات کنید، با آنها به اشتراک بگذارید و به آنها نزدیک بمانید.
خداوند را در شکستن نان به یاد آورید
در اعمال 2:41-42 می‌بینیم که نه تنها شاگردان اولیه برای نشان دادن وفاداری خود به خداوند عیسی تعمید گرفتند، بلکه آنها با استقامت در تعالیم رسولان، رفاقت، شکستن نان و دعاها ادامه دادند. آرزوی خداوند این است که شما با قوم او رفاقت کنید. شما باید در آن جمع ایماندارانی باشید که خداوند از حضور در میان آنها خشنود است، و در آنجا با دیگرانی که نجات یافته‌اند، چیزهای مشترک خواهید داشت. ما می‌بینیم که پس از گرویدن شائول، او در جمع شاگردانی بود که در دمشق بودند (9:19).
چیز دیگری که به قلب خداوند نزدیک است، و او می‌خواهد شما انجام دهید، این است که او را در شکستن نان به یاد آورید. در شبی که قبل از رفتن به صلیب بود، پس از جمع شدن با یاران خود، نان را گرفت و شکرگزاری کرد؛ او همچنین جام را گرفت، شکرگزاری کرد و به آنها داد، و گفت: «این را به یاد من انجام دهید» (لوقا 22:19). بنابراین ما باید این وظیفه شاد یادآوری خداوند محبوب خود را ادامه دهیم.
شاگردان اولیه هر روز این کار را انجام می‌دادند، اما بعدها رسم شد که هر روز اول هفته نان شکسته شود (اعمال 20:7). شکستن نان آنقدر به قلب
خداوند نزدیک است که پس از صعود او به جلال، در آنجا در دست راست پدر، او این چیزها را به پولس رسول آشکار کرد. پس بیایید او را به یاد آوریم. ما نمی‌توانیم این کار را بیش از حد انجام دهیم. او گفت هر بار که این کار را می‌کنیم، به یاد او انجام می‌دهیم، و به این ترتیب مرگ او را تا زمانی که بیاید نشان می‌دهیم (1 قرنتیان 11:23-26).
اگر گناه کنم چه؟
«ای فرزندان کوچک من، این چیزها را به شما می‌نویسم تا گناه نکنید. و اگر کسی گناه کند، ما شفیعی نزد پدر داریم، عیسی مسیح عادل» (1 یوحنا 2:1).
خدا از گناه متنفر است، و ما نیز باید از گناه متنفر باشیم. اما اگر گناه کنیم، زندگی مسیحی ما به پایان نمی‌رسد، زیرا ما شفیعی نزد پدر داریم. او بر اساس خون ریخته شده خود، ما را در دادگاه‌های آسمان نمایندگی می‌کند. به ما، به عنوان ایمانداران به مسیح، گفته شده است که گناهان خود را اعتراف کنیم، و او (خدا) «امین و عادل است که گناهان ما را ببخشد و ما را از هر ناراستی پاک کند» (1 یوحنا 1:9). گناهان خود را پنهان نکنید یا سعی نکنید آنها را بپوشانید، بلکه آنها را به خدا اعتراف کنید (امثال 28:13). او ما را به عنوان پدر مهربان خود دوست دارد، و هرگز ما را رها نخواهد کرد تا برای همیشه در گناه رنج ببریم. در عوض، او ما را بلند خواهد کرد و پاک خواهد کرد تا دوباره با او رفاقت کنیم!
پس، خداوند از ما چه می‌خواهد؟ ما باید عادلانه عمل کنیم، رحمت را دوست داشته باشیم و با خدای خود با فروتنی راه برویم (میکاه 6:8).
