«پس پولس کیست و آپولس کیست، جز خادمانی که از طریق آنها ایمان آوردید، همانطور که خداوند به هر یک عطا کرد؟ من کاشتم، آپولس آبیاری کرد، اما خدا رشد داد. پس نه آنکه می‌کارد چیزی است و نه آنکه آبیاری می‌کند، بلکه خدایی که رشد می‌دهد. اکنون آنکه می‌کارد و آنکه آبیاری می‌کند یکی هستند، و هر یک پاداش خود را بر اساس زحمت خود دریافت خواهد کرد.»
۱ قرنتیان ۳: ۵–۸
کلیسای قرنتس مشکلات زیادی داشت، و یکی از اولین مشکلاتی که ذکر شد این بود که آنها انسان‌محور بودند به جای مسیح‌محور. این را در فصل اول می‌بینیم که پولس نوشت:
«اکنون ای برادران، به نام خداوند ما عیسی مسیح، از شما التماس می‌کنم که همه شما یک چیز را بگویید، و هیچ تفرقه‌ای در میان شما نباشد، بلکه در یک فکر و یک داوری کاملاً متحد باشید. زیرا ای برادران من، از سوی اهل خانه کلوئه به من اعلام شده است که در میان شما نزاع‌هایی وجود دارد. اکنون این را می‌گویم که هر یک از شما می‌گوید: «من از پولس هستم»، یا «من از آپولس هستم»، یا «من از کیفا هستم»، یا «من از مسیح هستم». آیا مسیح تقسیم شده است؟ آیا پولس برای شما مصلوب شد؟ یا به نام پولس تعمید یافتید؟» (۱ قرنتیان ۱: ۱۰–۱۳).
برای ما آسان است که یک مرد خدا را بالا ببریم، چشمان خود را بر هدیه‌ای که مسیح به بدن داده است (افسسیان ۴: ۱۱) متمرکز کنیم، به جای اینکه بر خود دهنده هدیه تمرکز کنیم. به همین دلیل پولس صلیب را در فصل اول در برابر قرنتیان قرار می‌دهد. صلیب انسان را به کلی کنار می‌گذارد و آن مرد، عیسی مسیح،
پولس این تمرکز بر انسان‌ها را جسمانیت می‌نامد – زندگی بر اساس جسم. او می‌پرسد:
«زیرا هر جا که حسادت، نزاع و تفرقه در میان شما باشد، آیا جسمانی نیستید و مانند انسان‌های معمولی رفتار نمی‌کنید؟ زیرا وقتی یکی می‌گوید: «من از پولس هستم»، و دیگری می‌گوید: «من از آپولس هستم»، آیا جسمانی نیستید؟» (۱ قرنتیان ۳: ۳–۴).
مسیح، به عنوان سر برخاسته، به بدن خود هدایایی داده است. هیچ اشکالی در قدردانی از هدایا وجود ندارد، اما باید در ذهن خود نگه داریم که ثمره آن هدایا از جانب خداوند است. دو بار در قسمت ما می‌خوانیم: «اما خدا رشد داد» و «اما خدا رشد می‌دهد.» هر ثمری که آمده است، یا هرگز خواهد آمد، به این دلیل است که خدا رشد می‌دهد. ظرفی که او استفاده می‌کند صرفاً یک کانال است – و نه بیشتر.
لنگر برای امروز
وقتی چشمان ما بر سر برخاسته است، قلب‌های ما می‌توانند بگویند: «اما خدا،» و دهان‌های ما می‌توانند او را ستایش کنند!
