بیایید به چهار جنبه مختلف از خداوند عیسی مسیح تحت عنوان «بره» نگاه کنیم. ابتدا به یوحنا 1:35-42 مراجعه کنید. یحیی تعمیددهنده می‌گوید:
«اینک بره خدا.» اکنون، راه‌های یک مرد نشان می‌دهد که آن مرد چیست، و همانطور که بره نماد فروتنی، ملایمت و تواضع است، خداوند عیسی مبارک نیز با این ویژگی‌ها مشخص می‌شد. به کلمات خودش گوش دهید:
«ای تمامی زحمتکشان و گرانباران، نزد من آیید و من به شما آرامش خواهم داد. یوغ مرا بر خود گیرید و از من بیاموزید، زیرا من حلیم و فروتن دل هستم و برای جان‌های خود آرامش خواهید یافت.» مرد حلیم، مردی است که خود را انکار می‌کند—کسی که هرگز برای حقوق خود نمی‌ایستد، حتی اگر فرض کنیم که حقوقی داشت. می‌خوانیم که موسی از همه مردانی که بر روی زمین بودند، حلیم‌تر بود، و با این حال موسی تنها یک تضاد با خداوند عیسی، بره خدا بود. موسی «با دهان خود بی‌احتیاطی کرد»، اما خداوند می‌توانست دشمنان خود را با این سوال به چالش بکشد:
«کدام یک از شما مرا به گناه محکوم می‌کند؟» هیچ فریب در دهان او یافت نشد. او حلیم‌تر از موسی بود.
راه رفتن بره
مروری بر مسیر خداوند عیسی برای قلب بسیار طراوت‌بخش است: ردیابی مسیر او، و توجه به همه اعمال و راه‌های او، قلب را به ستایش و پرستش می‌کشاند؛ و این راه رفتن خداوند بود که از یحیی تعمیددهنده این فریاد را برانگیخت:
«اینک بره خدا.» او «به عیسی در حال راه رفتن نگاه کرد.» روح او مجبور شد که او را به خاطر زیبایی اخلاقی و وقار بیش از انسانی راه رفتنش، چنین بشناسد. بنابراین راه‌های خداوند نشان می‌داد که او کیست. او بره خدا بود. زندگی او الوهیت او را اعلام می‌کرد. در خدمت، نگه داشتن شخص خداوند عیسی همیشه برکتی با خود می‌آورد.
ما او را ابتدا به عنوان ساکن با پدر از ازل می‌بینیم.
کلمه خدا بود. همان در ابتدا با خدا بود.
سپس، با توجه به کار رستگاری، می‌توانیم صدای خادم مبارک خدا و انسان را بشنویم که در حالی که هنوز در اتاق شورای آسمان بود، می‌گفت:
اینک می‌آیم تا اراده تو را، ای خدا، انجام دهم؛
و سپس، با تجسم یافتن، او رحم باکره، و آخور در بیت‌لحم، و شرایط شرم و رنج ناشی از مسیر عشق خودانکارانه خود را تحقیر نکرد؛ و، هنوز نوزاد، توسط سیمئون پیر با کلمات به یاد ماندنی شناخته شد:
«چشمان من نجات تو را دیده‌اند.» دوباره عیسی را در دوازده سالگی، در حضور بزرگان، «به آنها گوش می‌دهد و از آنها سوال می‌پرسد» می‌بینیم. سال‌ها می‌گذرد، و او را می‌یابیم که توسط یحیی در اردن تعمید یافته است، و صدایی از آسمان به او می‌گوید:
«تو پسر محبوب من هستی؛ از تو بسیار خشنودم.» و در نهایت، ما شهادت شگفت‌انگیز سه سال و نیم او را داریم، که در آن او پیوسته به نیکی می‌پرداخت. او انسان شد تا پدر را آشکار کند. اکنون، نتیجه شهادت یحیی این بود که دو نفر از شاگردان خودش سخنان او را شنیدند و عیسی را دنبال کردند: یک نتیجه قطعی از چنین خدمتی.
کار بره
جنبه دوم را در آیات 29-34 از همان فصل داریم.
اینک بره خدا، که گناه جهان را برمی‌دارد.
تا اینجا همان مقدمه است، فقط یک عنصر دیگر وارد شده است—عنصر حامل گناه. او بره خدا بود، بره‌ای که توسط خدا فراهم شد تا مطالبات خدا را برآورده کند. شما هرگز انجیل را درک نخواهید کرد و واقعاً از آن لذت نخواهید برد تا زمانی که منبع آن را در قلب خدا ببینید. از این رو می‌خوانیم که
«خدا جهان را اینقدر دوست داشت.» شما ممکن است به گناهان یا کاستی‌های خود فکر کنید، اگر بخواهید، که او را آوردند، اما این خدا بود که او را داد. عشق از جانب خداست، و او پسر خود را داد. این مرگ مسیح نبود که عشق خدا را به دست آورد، بلکه دقیقاً برعکس بود.
اکنون قربانی به کلمه بره در کتاب مقدس متصل است، و بره خدا حامل گناه شد. خداوند عیسی گناهان ایمانداران را حمل کرد، و او همچنین «گناه ساخته شد» برای آنها؛ اما در اینجا ما از «گناه جهان» می‌خوانیم، فکری گسترده‌تر از گناهان یا گناه ایمانداران. مرگ مسیح در تأثیرات خود فراتر از نجات ایمانداران می‌رسد. بنابراین می‌خوانیم، در کولسیان 1:19-20،
با برقراری صلح از طریق خون صلیب خود، همه چیز را با خود آشتی دهد؛ چه چیزهایی که بر زمین هستند و چه چیزهایی که در آسمان هستند. و شما که زمانی بیگانه و دشمن در ذهن خود با اعمال شرور بودید، اکنون او شما را در بدن جسم خود از طریق مرگ آشتی داده است.
در اینجا همه چیز در آسمان و بر زمین باید با خون صلیب آشتی داده شود، در حالی که ایمانداران قبلاً از طریق همان وسیله مبارک آشتی داده شده‌اند. بنابراین، در عبرانیان 9:23،
چیزهای آسمانی باید پاک شوند.
این به توضیح عبارت «گناه جهان» کمک می‌کند. کار برای انجام این امر انجام شده است، فقط ما منتظر قدرت هستیم تا آن را محقق سازیم. در هزاره، عدالت سلطنت خواهد کرد؛ اما در آسمان جدید و زمین جدید ساکن خواهد شد. و در آنها ما نتایج کامل صلیب را خواهیم دید—آشتی همه چیز، و اخراج ابدی گناه از آن صحنه‌های جدید و آن خلقت جدید که در آن
«همه چیز از خداست.» در همین حال، از طریق کار بره خدا، آمرزش گناهان موعظه می‌شود، و هر کس، به فیض، به او ایمان آورد، از همه چیز عادل شمرده می‌شود؛ و نه تنها این، بلکه به او دستور داده می‌شود که خود را نسبت به گناه مرده، و نسبت به خدا از طریق عیسی مسیح، خداوند ما، زنده بداند.
پرستش بره
اکنون به مکاشفه 5:11-12 بپردازیم، جایی که جنبه سوم بره را خواهیم یافت،
و دیدم، و صدای فرشتگان بسیاری را در اطراف تخت و حیوانات و مشایخ شنیدم: و تعداد آنها ده هزار بار ده هزار، و هزاران هزار بود؛ با صدای بلند می‌گفتند، بره ذبح شده شایسته است که قدرت، و ثروت، و حکمت، و قوت، و عزت، و جلال، و برکت را دریافت کند.
این صحنه متفاوتی است. این بره‌ای بر مذبح نیست، بلکه بره‌ای است که توسط لشکریان آسمان پرستش می‌شود، اما همان بره است. آه! چه منظره طراوت‌بخشی. زمانی هدف تمسخر و نفرت بود، اکنون مرکز پرستش جهانی است!
زمانی در تمسخر و تحقیر مغرورانه در برابر او زانو می‌زدند، اکنون در پرستش ستایش‌آمیز در برابر او می‌افتند. زمانی که بر صلیب جلجتا
«نشسته او را تماشا می‌کردند،» اکنون دایره‌های متحدالمرکز از موجودات زنده، مشایخ، و لشکریان بی‌شمار فرشتگان در برابر بره خدا که بر تخت نشسته است، سجده می‌کنند.
بیست و چهار پیر برمی‌خیزند از جایگاه شاهانه خود، پیروزی‌های باشکوه او را فریاد می‌زنند، نجات شاد او را می‌خوانند. تاج‌های خود را در برابر تخت می‌اندازند، با لحنی احترام‌آمیز فریاد می‌زنند— قدوس، قدوس، قدوس، جلال تنها از آن خداست.
بشنو، این سمفونی‌های هیجان‌انگیز به نظر می‌رسد ما را در خود می‌گیرد؛ ما به سرودهای مقدس آنها اضافه می‌کنیم— عیسی، عیسی، عیسی.
شیرین‌ترین نت در سرود سرافیم، شیرین‌ترین نام بر زبان فانی، شیرین‌ترین سرود شناخته شده— عیسی، عیسی، تنها سلطنت می‌کند.»آنها با صدای بلند می‌گویند،
«بره ذبح شده شایسته است که قدرت، و ثروت، و جلال، و برکت را دریافت کند.» او در اینجا در ضعف بود، اما در آنجا قدرت را اعمال می‌کند. او در اینجا فقیر بود، جایی برای سر گذاشتن نداشت، اما در آنجا ثروت دارد. در اینجا بدنام شد، در آنجا عزت، و جلال، و برکت را دریافت می‌کند. چه تغییری برای بره! از صلیب شرم به تخت جلال؛ و به راستی او شایسته چنین والایی است.
برخی ممکن است ندانند پرستش چیست. آیا فکر می‌کنید صرفاً زانو زدن و دعا کردن، یا آمدن برای شنیدن موعظه انجیل است؟ پرستش یعنی ارائه آنچه شایسته است، اما در دعا شما برای تأمین نیاز درخواست می‌کنید، و در شنیدن برای آموزش می‌آیید. در پرستش، روح به خدا آنچه را که او شایسته آن است می‌دهد. بسیاری از مسیحیان بیشتر شبیه گدایان هستند تا پرستش‌کنندگان. ما ممکن است نیازهای خود را داشته باشیم؛ اما آیا ما بیشتر از نیازها، رحمت‌ها نداریم؟ پرستش لذت بردن از همراهی خدا، لذت بردن از عشق او، بازگرداندن آنچه او ابتدا به من داده است. اگر ما فقط بیشتر در این آگاهی زندگی می‌کردیم که جام ما لبریز است، همانطور که در مزمور 23، کمتر گدایی می‌کردیم و بیشتر پرستش می‌کردیم. پدر نیاز ما را می‌داند، اما او به دنبال پرستش ماست. ای هم‌مسیحیان عزیز، باشد که قلب‌های ما از رودخانه‌های شکرگزاری لبریز شود.
خشم بره
جنبه چهارم در مکاشفه 6:12-17 است. این نه راه رفتن، نه کار، نه پرستش، بلکه خشم بره است که در اینجا می‌یابیم.
و پادشاهان زمین، و مردان بزرگ و مردان ثروتمند، و فرماندهان ارشد، و مردان قدرتمند، و هر برده، و هر آزادمرد، خود را در غارها و در صخره‌های کوهستان‌ها پنهان کردند؛ و به کوهستان‌ها و صخره‌ها گفتند، بر ما بیفتید، و ما را از روی او که بر تخت نشسته است، و از خشم بره پنهان کنید.
چه؟ خشم بره؟ بله، یک پارادوکس، اما یک واقعیت وحشتناک: یک تناقض ظاهری، اما یک حقیقت هولناک! ای کسانی که او را تحقیر می‌کنید، بلرزید! آن دستی که شما به صلیب میخکوب کردید، عصا را به دست خواهد گرفت. آن پیشانی که شما با تاج خار پاره کردید، تاج جلال را بر سر خواهد داشت. او که مانند بره به کشتار برده شد، به عنوان داور بر تخت خواهد نشست.
فروتنی ضعف نیست، ملایمت ناتوانی نیست، تواضع بی‌قدرتی نیست، و او، که در ایام جسم خود، فیض بره را به نمایش گذاشت، آنگاه قدرت مطلق داور همه را نشان خواهد داد، و وای بر شریران در آن روز! فراخوان آنها به کوهستان‌ها بی‌فایده خواهد بود، فریاد آنها به صخره‌ها بیهوده—کوهستان‌ها نخواهند افتاد و صخره‌ها پنهان نخواهند کرد—اما دیدگاه وحشتناک خشم عادلانه بره باید توسط همه دیده شود.
«هر چشمی او را خواهد دید، و همه قبایل زمین به خاطر او زاری خواهند کرد.» هیچ مردی که ایمان نیاورده باشد، روزی عیسی مسیح را نخواهد دید! اگر اکنون به او نگاه کنید، او را نجات‌دهنده خواهید یافت، وقتی آنگاه او را ببینید، او را داور خواهید یافت. اگر اکنون به او بیایید، رحمت خواهید یافت: اگر آنگاه در برابر او بایستید، به سوی
«نوشیدن از شراب خشم خدا… در حضور فرشتگان مقدس، و در حضور بره» رانده خواهید شد.
