«عیسی، در کنار دریای جلیل راه می‌رفت، دو برادر را دید... به آنها گفت: 'مرا پیروی کنید، و من شما را ماهیگیران انسان خواهم ساخت.' آنها فوراً تورهای خود را رها کردند و او را پیروی کردند.» متی 4:18-20
آنها نپرسیدند: «آیا آسان است؟ آیا خوب پرداخت می‌کند؟ آیا آینده ما تضمین خواهد شد؟» آنها فوراً کار خود را رها کردند و عیسی را پیروی کردند. دلگرم‌کننده است که ببینیم شاگردان منتخب مسیح مردان عادی بودند که باید برای زندگی خود کار می‌کردند. او گروهی از پیروان ثروتمند یا تحصیل‌کرده را به عنوان نمونه‌هایی برای ما انتخاب نکرد، بلکه مردانی را در مشاغل ساده زندگی انتخاب کرد. مسیح می‌تواند از روح‌های ساده و فروتن، و همچنین دیگران، زمانی که زندگی آنها کاملاً برای خدمت او تسلیم شده باشد، استفاده کند.
مسیح وقتی از ما می‌خواهد که شاگردان او شویم، وظیفه‌ای عظیم را که نیازمند استعداد زیاد، پول فراوان یا نفوذ اجتماعی باشد، پیش روی ما نمی‌گذارد. آزمون عشق ما به او در توانایی فقیرترین و ضعیف‌ترین افراد است. گوسفندان و بره‌های او در اطراف ما هستند. تنها کاری که باید انجام دهیم این است که هر آنچه از زمان، استعداد، قدرت و محبت خود می‌توانیم برای خدمت و تغذیه آنها بدهیم.
اگر مسیح جایگاه اول را در زندگی ما داشته باشد، بقیه آسان می‌شود. آنگاه ما خوشحالیم که می‌دهیم تا بگیریم، زیرا می‌دانیم که او را خشنود می‌کند. خدمت به دیگران برای ما دشوار نیست، زیرا ما واقعاً به او خدمت می‌کنیم. کسی که همیشه به خاطر مسیح می‌بخشد، خرج می‌کند، همدردی می‌کند و دوست دارد، نمی‌تواند جذاب نباشد، زیرا کسانی که کمک می‌شوند، فراتر از خادم، خداوند او را خواهند دید.
هیچ افتخار و شادی بزرگتری برای شاگردان مسیح نمی‌تواند باشد تا اینکه توسط او برای بازتاب تصویر او استفاده شوند، هرچند به طور کمرنگ و ناقص. اما برای مفید بودن وقتی او ما را فرا می‌خواند، زندگی ما باید با عشقی مصرف شود که بزرگتر از هر چیزی است که این دنیا می‌تواند ارائه دهد.
