زندگی مشترک در جماعت محلی
ویژگی‌های یک جماعت سالم
اعمال رسولان ۲: ۴۱-۴۷ به ما می‌گوید که گروهی از ایمانداران پر از روح‌القدس چگونه به نظر می‌رسند و چگونه با هم عمل می‌کنند. پطرس موعظه خود را در روز پنطیکاست به پایان رسانده بود. از واکنش شنوندگان واضح است که روح‌القدس در دل‌ها و وجدان‌های آنها کار کرده بود، زیرا «کسانی که کلام او را با خوشحالی پذیرفتند، تعمید یافتند؛ و در آن روز حدود سه هزار نفر به آنها [جماعت ایمانداران] اضافه شدند» (آیه ۴۱ NKJV).
بیایید دقت کنیم که چه کسی اضافه کرد، زیرا این نکته بسیار مهمی است. این موعظه پطرس یا کلیسا نبود که اعضای جدید را اضافه کرد. آیه ۴۷ به وضوح می‌گوید: «خداوند به کلیسا اضافه کرد.» در حین خدمت قبل از اینکه جان خود را بر روی صلیب فدا کند، خداوند عیسی فرموده بود: «من کلیسای خود را بنا خواهم کرد، و دروازه‌های هادس بر آن غالب نخواهند شد» (متی ۱۶: ۱۸). پولس اعلام کرد که یکی ممکن است بکارد، دیگری ممکن است آبیاری کند، اما این خداست که رشد می‌دهد (اول قرنتیان ۳: ۶-۷). این کار او و کلیسای اوست. او به آن اضافه می‌کند؛ ما فقط باید در اعلام کلام او وفادار باشیم.
گفته شده است که اثبات واقعیت، تداوم است. این موضوع تداوم – به معنای ادامه دادن، ماندن، پافشاری یا تحمل – در سراسر عهد جدید تکرار شده است. در آیاتی که اعمال رسولان ۲ را به پایان می‌رساند، ما واقعیت ایمان را می‌بینیم که این مسیحیان در روح‌القدس راه می‌رفتند. حداقل هفت ویژگی آنها را مشخص می‌کرد که با پایداری، با هم به دنبال خداوند می‌رفتند. بیایید هفت نکته را بررسی کنیم.
۱. آنها از طریق تعلیم کلام خدا از نظر روحانی رشد کردند (اعمال رسولان ۲: ۴۲)
کلام خدا در این جماعت اولیه اولویت داشت و ایمانداران به آن متعهد بودند. در آن روز تعلیم رسولان از خداوند دریافت می‌شد و روح‌القدس از آن برای تأسیس کلیسا استفاده می‌کرد (اول قرنتیان ۳: ۱۰-۱۱؛ افسسیان ۲: ۱۹-۲۲).
تعلیم رسولان برای ما در عهد جدید حفظ شده است و هنوز هم توسط روح خدا برای بنای مقدسین خدا امروز استفاده می‌شود. ارائه تعلیم رسولان شامل تعلیم و تشویق توسط کسی است که در مقابل جمعی از ایمانداران صحبت می‌کند و همچنین مسیحیانی که با هم مطالعه کتاب مقدس دارند. چنین زمان‌هایی حیاتی هستند، زیرا جماعت محلی اگر بر اساس بنیاد محکم کلام بنا نشود، ریشه‌دار نخواهد شد (یوحنا ۱: ۱، ۱۴ را در نظر بگیرید). باید زمان‌های خاصی برای تعلیم توسط برادرانی که توسط روح‌القدس هدیه یافته‌اند و می‌توانند کلام خدا را به درستی تقسیم کنند، وجود داشته باشد (اعمال رسولان ۱۱: ۲۶؛ دوم تیموتائوس ۲: ۱۵). کلام باید به طور منظم موعظه شود و جان‌ها تقویت شوند، زیرا مقدسین تشویق می‌شوند که در ایمان پایداری کنند (اعمال رسولان ۱۴: ۲۱-۲۲). گاهی اوقات این دو جلسه تعلیمی با هم ترکیب می‌شوند.
علاوه بر این زمان‌ها، باید زمانی در گردهمایی‌های محلی برای کسانی که توسط خداوند هدایت می‌شوند تا نبوت کنند، اختصاص یابد، که برای «بنا و تشویق۱ و تسلی» (اول قرنتیان ۱۴: ۳) به جماعت صحبت کنند. نبوت در اول قرنتیان ۱۴ مربوط به بیان ذهن خداست تا پیشگویی رویدادهای آینده. همچنین توجه داشته باشید که این جلسه جماعت محلی برای صحبت دو یا سه برادر است (آیه ۲۹). هدف از ارائه کلام خدا کسب دانش بیشتر نیست، بلکه برای رشد هر ایماندار در راه رفتن با خداوند است.
۲. آنها از طریق مشارکت گرم‌تر شدند (اعمال رسولان ۲: ۴۲)
مشارکتی که جماعت از آن لذت می‌برد، با تعلیم رسولان مرتبط بود. این به معنای صرفاً با هم بودن نیست. کلمه یونانی کوینونیا است و به معنای «مشترک داشتن»، «شریک بودن» یا «به اشتراک گذاشتن» است. کسانی که عیسی مسیح را پذیرفته‌اند، او را مشترک دارند؛ مشارکت ما با هم با پدر و پسر محبوب اوست (اول یوحنا ۱: ۳). لحظه‌ای به چیزهایی فکر کنید که ما به عنوان ایمانداران مشترک داریم یا برای ما یکسان هستند:
ایمان (آیات ۳-۴، تیطس ۱: ۴).
- خانواده (یوحنا ۱: ۱۲-۱۳).
- پدر (۲۰: ۱۱-۱۸).
- احساس (اول قرنتیان ۱۲: ۲۵-۲۶).
- تمرکز (فیلیپیان ۲: ۱-۵).
- آینده (یوحنا ۱۴: ۱-۳).
- در زمینه اعمال رسولان ۲ می‌بینیم که آنها اموال خود را با هم به اشتراک می‌گذاشتند (آیات ۴۴-۴۵). این بازتوزیع ثروت نبود که سوسیالیسم نامیده می‌شود. آنچه این ایمانداران انجام دادند نتیجه روح خدا در درون آنها، کلام خدا که به آنها تعلیم داده می‌شد و دل‌هایشان که با مسیح مشغول بود، بود. حس واقعی تعلق به خدا وجود داشت – دیگر بخشی از این دنیا نبودند. آنها یک خانه و امید ابدی مشترک داشتند!
ایده نجات یافتن اما با سایر ایمانداران جمع نشدن، در مسیحیت واقعی جایی ندارد. به عنوان ایمانداران همکار، ما باید «یکدیگر را در نظر بگیریم تا به محبت و اعمال نیکو تحریک کنیم، و از جمع شدن خود با هم دست نکشیم، همانطور که عادت برخی است، بلکه یکدیگر را تشویق کنیم، و هر چه بیشتر روز را نزدیک می‌بینید» (عبرانیان ۱۰: ۲۴-۲۵). این مشارکتی است که ما باید با هم از آن لذت ببریم!
۳. آنها با یادآوری خداوند تازه شدند (اعمال رسولان ۲: ۴۲)
عمل آنها برای جمع شدن برای شکستن نان در اطاعت مستقیم از دستورات خداوند عیسی مسیح بود (متی ۲۶: ۲۶-۲۸؛ لوقا ۲۲: ۱۹-۲۰). هر زمان که اطاعت از کلام خدا وجود داشته باشد، دل‌ها تازه خواهند شد. در شکستن نان، این اتفاق در میان ایمانداران حاضر با مشغول شدن با نجات‌دهنده خود با هم رخ می‌دهد – یادآوری اینکه او کیست و چه کاری انجام داده است! بعدها می‌آموزیم که ایمانداران در روز اول هفته برای شکستن نان جمع می‌شدند (اعمال رسولان ۲۰: ۷).
این یک عملکرد بسیار مهم یک جماعت محلی است که پولس رسول به قرنتیان یادآوری کرد که او یک مکاشفه ویژه در مورد شکستن نان دریافت کرده است و آن را «شام خداوند» نامید (اول قرنتیان ۱۱: ۲۰، آیات ۲۳-۲۶ را ببینید). او به آنها تعلیم داد که در حالی که شکستن نان ما را به یاد کاری که خداوند بر روی صلیب انجام داد می‌اندازد، همچنین از مشارکتی که با هم داریم صحبت می‌کند. «جام برکتی که ما برکت می‌دهیم، آیا مشارکت [مشارکت] خون مسیح نیست؟ نانی که ما می‌شکنیم، آیا مشارکت [مشارکت] بدن مسیح نیست؟ زیرا ما، اگرچه بسیاریم، یک نان و یک بدن هستیم؛ زیرا همه ما از آن یک نان شریک می‌شویم» (۱۰: ۱۶-۱۷). در ارتباط با این، مهم است که به خاطر داشته باشیم که خداوند خواستار خودآزمایی و مراقبت بود (۱۱: ۲۷-۳۴).
چه برکت تازه‌کننده‌ای است که خداوند عیسی مسیح را با هم به یاد آوریم.
۴. آنها از طریق وابستگی خود به خداوند قدرت یافتند (اعمال رسولان ۲: ۴۲)
کلیسا با دعا با هم آغاز شد (۱: ۱۴، ۲: ۱) و به همین ترتیب ادامه یافت.
بسیاری از گردهمایی‌های مسیحیان امروز جلسه دعا را کنار گذاشته‌اند. چرا زمان‌های گردهمایی برای دعا یکی از کمترین حضورها را در میان مردم خداوند دارد؟ شاید پاسخ در پیام به کلیسای لائودیکیه یافت شود. خداوند آنها را سرزنش کرد: «زیرا می‌گویید، 'من ثروتمندم، ثروتمند شده‌ام و به چیزی نیاز ندارم' – و نمی‌دانید که بدبخت، بیچاره، فقیر، کور و برهنه هستید» (مکاشفه ۳: ۱۷). این احتمالاً بخش زیادی از مشکل امروز ماست. دعا نیاز را احساس می‌کند، تشخیص می‌دهد که ما به خودی خود برای رفع آن کافی نیستیم، و با وابستگی به خداوند فریاد می‌زند.
کلمات «دعا»، «دعاها»، «دعا کرد»، «دعا کردن» و «دعا کن» حداقل ۲۹ بار در اعمال رسولان یافت می‌شوند.۲ در آن زمان جماعت محلی با پایداری، شدت و وحدت دعا می‌کرد. آنها به صورت جمعی از نظر تعداد، به طور مداوم از نظر تمرین، به طور ثابت از نظر محتوا، و همیشه بر اساس شخصیت خدا دعا می‌کردند. «بیایید ... با جسارت به تخت فیض نزدیک شویم، تا رحمت بیابیم و فیض را برای کمک در زمان نیاز پیدا کنیم» (عبرانیان ۴: ۱۶). دعای جمعی ترموستات روحانی جماعت محلی نامیده شده است. جمع شدن ما برای دعا، دمای روحانی را برای بنا و رشد مقدسین محلی تعیین خواهد کرد.
۵. آنها حضور خداوند را تشخیص دادند (اعمال رسولان ۲: ۴۳)
کلمه «ترس» به معنای «وحشت مقدس» است، همانطور که به حس حضور الهی مربوط می‌شود. این واکنش کسانی بود که شنیدند خداوند حنانیا و همسرش را به خاطر دروغ گفتن به روح‌القدس به هلاکت رساند (۵: ۵، ۱۱). این اصطلاح دوباره زمانی استفاده شد که جن‌گیران یهودی به نام خداوند عیسی برای بیرون راندن شیاطین متوسل شدند. شیاطین اقتدار عیسی و اقتدار پولس را در مسیح تشخیص دادند. با این حال، با عدم تشخیص هیچ اقتداری در این بی‌باوران، شیطان به جن‌گیران حمله کرد و آنها را برهنه و زخمی رها کرد. همان ترس بر همه کسانی که این اتفاق را دیدند، آمد (۱۹: ۱۳-۱۷).
مقدسین در کلیسای اولیه کار الهی خدا را تشخیص دادند. امروز هر گردهمایی مردم خداوند به حس تازه‌ای از کار و حضور خداوند در میان خود نیاز دارد (متی ۱۸: ۲۰). رسولان از طریق بسیاری از نشانه‌ها و عجایب نشان دادند که اقتدار و قدرت آنها از خداوند است. خدا از اینها برای اثبات اینکه رسولان واقعاً به نمایندگی از او صحبت می‌کردند، استفاده کرد (عبرانیان ۲: ۳-۴). از آنجا که زمان رسولان گذشته است و کلام خدا کامل است، ما دیگر به چنین شواهدی نیاز نداریم. ما فقط باید آنچه را که مردم می‌گویند با کتاب مقدس مقایسه کنیم تا ببینیم آیا آنچه گفته می‌شود با آنچه نوشته شده است – حقیقت کتاب مقدس – مطابقت دارد یا خیر.
۶. آنها نسبت به یکدیگر تقویت شدند (اعمال رسولان ۲: ۴۴-۴۶)
وقتی این آیات را در اعمال رسولان ۲ می‌خوانیم، عشق و مراقبت را می‌بینیم که در میان مقدسین نشان داده می‌شود. آنها واقعاً به دنبال خدمت به یکدیگر با رفع نیازهای یکدیگر بودند. چه کسی جز روح‌القدس در آنها می‌توانست چنین مراقبت فداکارانه‌ای را تولید کند. به اشتراک گذاشتن و مراقبت از مقدسین اولیه از همه خطوط عبور کرد و شامل خدمت به نیازهای جسمی و روحانی بود. این یک عمل مداوم واقعی از عشق بود و با آنچه خداوند به شاگردان خود گفته بود، مطابقت داشت: «با این همه خواهند دانست که شما شاگردان من هستید، اگر یکدیگر را دوست داشته باشید» (یوحنا ۱۳: ۳۵).
این خدمت شامل بودن در خانه‌های یکدیگر بود. «شکستن نان از خانه به خانه» (اعمال رسولان ۲: ۴۶) به معنای با هم غذا خوردن است. آنها به یک بار در هفته ملاقات کردن راضی نبودند. در عوض، آنها روزانه ملاقات می‌کردند و روزانه از یکدیگر مراقبت می‌کردند (آیه ۴۶، ۶: ۱-۷). این نشان می‌دهد که مهمان‌نوازی بخش بسیار مهمی از زندگی ایمانداران اولیه بود.
مهمان‌نوازی یک عملکرد حیاتی در کلیسا بود و شادی زیادی را در میان مقدسین ایجاد می‌کرد. در این مرحله حسادت، نزاع یا هیچ نوع رقابتی در میان آنها وجود نداشت. این معنای کلمه «سادگی دل» (آیه ۴۶) است. کلمه یونانی برای این فقط در اینجا استفاده شده است و از کلمه‌ای می‌آید که به معنای «عاری از سنگ‌ها» است. آنها از سنگ‌های حسادت، نزاع و رقابت آزاد بودند. آه، کاش این در میان ایمانداران بیشتری امروز صادق بود.
۷. آنها از طریق قلب بشارت بزرگتر شدند (اعمال رسولان ۲: ۴۷)
نتیجه شهادت جماعت این بود که جان‌ها نجات یافتند. جماعت در حال رشد بود! لحظه‌ای به رشد جماعت در اعمال رسولان نگاه کنید. در اعمال رسولان ۱: ۱۵، ۱۲۰ نفر جمع شده بودند. در اعمال رسولان ۲: ۴۱، ۳۰۰۰ نفر به کلیسا اضافه شدند و در آیه ۴۷ می‌خوانیم که خداوند روزانه افراد بیشتری را اضافه کرد. در اعمال رسولان ۴: ۴ تعداد آنها «حدود پنج هزار نفر شد» و پس از آن رشد بیشتری وجود داشت (به ۵: ۱۴، ۶: ۷، ۹: ۴۲، ۱۱: ۲۱، ۱۴: ۱، ۱۷: ۴، ۱۲، ۱۹: ۲۶، ۲۱: ۲۰ مراجعه کنید).
نکته این نیست که ما باید بیش از حد مشغول اعداد باشیم، بلکه باید ببینیم که روح خدا در حال کار بود و بشارت فعال در جریان بود! «خداوند ... روزانه اضافه می‌کرد» (۲: ۴۷) نشان می‌دهد که جان‌ها هر روز نجات می‌یافتند! هیچ چیز در جماعت مانع او نبود! چه چالشی برای روزگار ما. ما می‌دانیم که در پایان روز فیض زندگی می‌کنیم، اما باید به یاد داشته باشیم که او همان است – سر جماعت آن زمان و اکنون – و روح خدا هنوز در حال کار است. او قادر است هر شهادت محلی را به دلخواه خود رشد دهد، اما ما باید در وضعیت روحانی صحیح باشیم.
فکر پایانی
در پایان، یک اصل را می‌خواهم تأکید کنم: بنا برابر است با تکثیر. این را در تاریخ کلیسای اولیه دنبال کنید. در اعمال رسولان ۲: ۴۱ آنها کلام خدا را از طریق پولس رسول دریافت کردند (بنا) و تکثیر شدند (آیه ۴۷). این را دوباره در اعمال رسولان ۴: ۴ می‌بینیم که می‌گوید: «با این حال، بسیاری از کسانی که کلام را شنیدند، ایمان آوردند؛ و تعداد مردان حدود پنج هزار نفر شد.» به اعمال رسولان ۶: ۷ نگاه کنید، جایی که می‌خوانیم: «سپس کلام خدا گسترش یافت، و تعداد شاگردان در اورشلیم بسیار زیاد شد، و بسیاری از کاهنان به ایمان اطاعت کردند.» سرانجام، اعمال رسولان ۹: ۳۱ به ما می‌گوید: «سپس کلیساها در سراسر یهودیه، جلیل و سامره صلح داشتند و بنا شدند. و در ترس خداوند و در تسلی روح‌القدس راه می‌رفتند، تکثیر شدند.»
رشد فقط مربوط به مجموعه‌ای از نکات نیست، همانطور که در اعمال رسولان ۲ دیدیم. این نتیجه کار روح خدا، جان‌هایی است که تحت موعظه وفادارانه کلام خدا هستند و آن را در زندگی خود به کار می‌برند. این مربوط به عشق مسیح است که به روش‌های بسیار عملی بیان می‌شود و نیازهای همه را در جماعت محلی برآورده می‌کند. ما نمی‌توانیم به روزهای پنطیکاست برگردیم، اما می‌توانیم آنچه را که روح خدا از آن دوره به ما داده است بیاموزیم و به جلو حرکت کنیم و درس‌ها را در روزگار خود به کار ببریم!
پاورقی‌ها
- بنا به معنای ساختن یک نفر است. تشویق شامل هشدارها و توصیه‌ها است که به شنونده متوسل می‌شود.
- اعمال رسولان ۱: ۱۴، ۲۴، ۲: ۴۲، ۳: ۱، ۴: ۳۱، ۶: ۴، ۶، ۸: ۱۵، ۲۲، ۲۴، ۹: ۴۰، ۱۰: ۲، ۴، ۹، ۳۰-۳۱، ۴۸ (KJV)، ۱۱: ۵، ۱۲: ۵، ۱۲، ۱۳: ۳، ۱۴: ۲۳، ۱۶: ۱۳، ۱۶، ۲۵، ۲۰: ۳۶، ۲۱: ۵، ۲۲: ۱۷، ۲۸: ۸
