پدران و فرزندانشان
در این روز پدر، بیایید به سه نمونه از پدران – در الوهیت، خانواده و کلیسا – نگاه کنیم.
پدر در آسمان
خداوند پدر همه است زیرا او بشریت را به صورت خود آفرید (پیدایش ۱: ۲۶-۲۷). اما همه فرزندان او نیستند: عیسی به بی‌باوران گفت که پدرشان شیطان است:
«شما از پدر خود، ابلیس هستید، و می‌خواهید آرزوی پدر خود را برآورده کنید» (یوحنا ۸: ۴۴ NIV).
ایمانداران به عنوان پسران به خانواده خدا پذیرفته شده‌اند: «خدا پسر خود را فرستاد... تا بازخرید کند... تا ما حقوق کامل پسران را دریافت کنیم. چون شما پسران هستید، خدا روح پسر خود را به قلب‌های ما فرستاد... که فریاد می‌زند 'ابا، پدر.'... چون شما پسر هستید، خدا شما را نیز وارث ساخته است» (غلاطیان ۴: ۴-۷؛ رومیان ۸: ۱۵، ۲۳؛ ۹: ۴). ایمانداران فرزندان روحانی خدا هستند. او نیازهای آنها را تأمین می‌کند، زندگی آنها را هدایت می‌کند و به آنها میراثی شگفت‌انگیز ارائه می‌دهد. حضور و وعده‌های او قدرت و امنیت را به ارمغان می‌آورد.
ایمانداران باید مانند فرزندان به والدین خود به خدا وابسته باشند. به همین دلیل است که او را «ابا، پدر» می‌نامند. معادل انگلیسی «ابا» «بابا» است. این رابطه نزدیک شخصی بین ایمانداران و پدر آسمانی آنها را بیان می‌کند. در زمان عهد جدید، خادمان از استفاده از این کلمه هنگام خطاب به سرپرست خانواده منع شده بودند، زیرا این کلمه برای اعضای خانواده محفوظ بود. عیسی نیز همین کلمه «ابا» را هنگامی که در باغ جتسیمانی به پدر خود دعا می‌کرد، به کار برد (مرقس ۱۴: ۳۶).
ایمانداران باید به پدر آسمانی خود احترام بگذارند و او را گرامی بدارند و از دستورات او اطاعت کنند (۱ پطرس ۲: ۱۷؛ ۱ یوحنا ۵: ۳). او همچنین باید موضوع دعاها، ستایش و شکرگزاری آنها باشد (افسسیان ۵: ۲۰؛ افسسیان ۳: ۱۴-۱۹؛ ۱ پطرس ۱: ۳).
پدران در خانواده
پدر تأمین‌کننده و رهبر خانواده خود است. کتاب مقدس می‌گوید:
«پدران، فرزندان خود را خشمگین نسازید؛ بلکه آنها را در تربیت و تعلیم خداوند پرورش دهید» (افسسیان ۶: ۴). این نقش پدر را در خانواده توصیف می‌کند – تربیت، تعلیم، انضباط و اصلاح فرزندانش. او باید مربی آنها باشد، اما با آنها به گونه‌ای رفتار نکند که باعث خشم یا دلسردی شود (کولسیان ۳: ۲۱). تربیت باید «از خداوند» باشد، به این معنی که مطابق با اراده خدا باشد که در کتاب مقدس آشکار شده است. پدران زمینی باید الگوهایی از پدر آسمانی باشند.
فرزندان باید به والدین خود احترام بگذارند و از آنها «در خداوند» اطاعت کنند. این به معنای اطاعت از آنها در تمام اموری است که مطابق با اراده خداست (افسسیان ۶: ۱-۲؛ ۱ تیموتائوس ۳: ۴). این مهم است زیرا رابطه آنها با پدر زمینی‌شان می‌تواند بر رابطه آنها با پدر آسمانی‌شان تأثیر بگذارد.
پدران در کلیسا
در طول یک سفر بشارتی به شهر تسالونیکی، پولس، سیلاس و تیموتائوس موعظه کردند، تعلیم دادند و کلیسایی تأسیس کردند. پس از ترک آنجا، پولس نامه‌ای به آنها نوشت که می‌گفت:
«شما شاهد هستید، و خدا نیز، که چقدر مقدس، پارسا و بی‌عیب در میان شما ایمانداران بودیم. زیرا می‌دانید که با هر یک از شما مانند پدری که با فرزندان خود رفتار می‌کند، رفتار کردیم، شما را تشویق، تسلی و ترغیب می‌کردیم تا زندگی‌ای شایسته خدا داشته باشید، که شما را به ملکوت و جلال خود فرا می‌خواند» (۱ تسالونیکیان ۲: ۱۰-۱۲). آنها با مراقبت از جماعت مانند «پدری که با فرزندان خود رفتار می‌کند»، الگویی برای رهبری در کلیسای محلی قرار دادند. این شامل تشویق، تسلی و ترغیب آنها به زندگی‌ای شایسته خدا بود. آنها مربیان و راهنمایان جماعت بودند.
آنها همچنین مشایخ را برای ادامه این کار پس از رفتن خود منصوب کردند (۱ تسالونیکیان ۵: ۱۲-۱۴). به مشایخ گفته شد که چهار کار انجام دهند. اول، آنها باید «کسانی را که بیکار هستند هشدار دهند.» برخی کار را رها کرده بودند و مشغول کارهای بیهوده بودند. آنها باید هشدار داده می‌شدند که به کار بازگردند و از تنبلی و زندگی با صدقه دست بردارند. دوم، آنها باید «ترسوها را تشویق کنند.» کسانی که خجالتی، درونگرا یا ترسو بودند به دوستانی نیاز داشتند تا آنها را از لاک خود بیرون بیاورند. سوم، آنها همچنین باید «به ضعیفان کمک کنند.» کسانی که در ایمان ضعیف بودند به حمایت و یادآوری قدرت خدا نیاز داشتند. سرانجام، آنها باید «با همه صبور باشند.» آنها نباید هنگام تحریک شدن عصبانی یا آزرده شوند، بلکه باید دلسوز باشند و کسانی را که عقاید متفاوتی در مورد مسائل قابل بحث دارند، بپذیرند.
مشایخ نیز باید الگوهایی از پدر آسمانی در کلیسای محلی باشند. جماعت باید به آنها احترام بگذارد، «آنها را در محبت بسیار گرامی بدارد» و از آنها اطاعت کند (عبرانیان ۱۳: ۱۷).
پدران و فرزندان
همه ما فرزند هستیم و برخی از ما پدر هستیم. به عنوان فرزندان خدا، در خانواده و در کلیسا، کتاب مقدس می‌گوید که باید به پدران خود احترام بگذاریم و آنها را بسیار گرامی بداریم و به رابطه نزدیک خود با آنها ارزش دهیم. آنها به ما کمک می‌کنند تا از نظر جسمی، عاطفی و روحانی رشد کنیم. کسانی که پدر هستند باید مانند مربیان و راهنمایان در خانواده و در کلیسا باشند. باشد که همه ما با وفاداری به یکدیگر مطابق با این اصول کتاب مقدسی احترام بگذاریم و خدمت کنیم.
«ابا، پدر»، کلمات رحمت،
کلمات تسلی، کلمات محبت،
پوشاننده تمام نیازها و آرزوهای ما
تا به خانه خود در بالا برسیم!
— اثر کاترین اچ. فون پوسِک
