«در رنج و عذاب بود، با حرارت بیشتری دعا کرد، و عرق او مانند قطرات خون بر زمین می‌ریخت.» (لوقا ۲۲:۴۴) دعا را درک کردن دشوار نیست. انجام آن دشوار است. آخرین باری که قلبتان برای کسانی که شفاعت می‌کردید آنقدر غمگین شد که تمام بدنتان همراه با ذهن و قلبتان عذاب کشید، کی بود (عبرانیان ۵:۷)؟
ما نسلی هستیم که به هر قیمتی از درد دوری می‌کنیم. به همین دلیل شفاعت‌کنندگان بسیار کمی وجود دارند. بیشتر مسیحیان در سطوح سطحی دعا عمل می‌کنند، اما خدا می‌خواهد ما را به سطوح عمیق شفاعت ببرد که فقط تعداد کمی آن را تجربه می‌کنند. شفاعت عمیق و طولانی دردناک است. این شامل ماندن در حضور خداست در حالی که همه دیگران رفته‌اند یا خوابیده‌اند (لوقا ۲۲:۴۵). این شامل تجربه شکستگی با پدر بر سر کسانی است که دائماً علیه او شورش می‌کنند. چند نفر از ما این نوع شفاعت پرشور را تجربه خواهیم کرد؟
ما مشتاق پنطیکاست در زندگی و کلیساهایمان هستیم، اما بدون جتسیمانی و صلیب، پنطیکاستی وجود ندارد. چگونه در زندگی دعایی خود بالغ شویم؟ با دعا کردن. زمانی که احساس دعا کردن نداریم، دقیقاً همان زمانی است که ما باید دعا کنیم. هیچ میانبری برای دعا وجود ندارد. هیچ کتابی برای خواندن، سمیناری برای شرکت، یا شعار الهام‌بخشی برای حفظ کردن وجود ندارد که ما را به شفاعت‌کنندگان تبدیل کند. این فقط با تعهد به دعا کردن و سپس انجام آن حاصل می‌شود.
چرا دعوت خدا را برای تبدیل شدن به یک شفاعت‌کننده نپذیریم؟ اجازه ندهید که با دعاهای سطحی و خودمحور راضی شوید. در دعا با خدا بمانید تا زمانی که او شما را به دعا در سطحی که می‌خواهد هدایت کند.
