«یوحنا به او گفت: «استاد، ما کسی را دیدیم که به نام تو دیوها را بیرون می‌کرد و ما سعی کردیم او را متوقف کنیم، زیرا او از ما پیروی نمی‌کرد.»» (مرقس ۹:۳۸)
در نگاه اول، به نظر می‌رسد که شاگردان عیسی با دقت از ارتدوکس بودن خدمت عیسی محافظت می‌کردند، کاری شریف بود. آنها کسی را یافتند که به نام عیسی دیوها را بیرون می‌کرد و او بخشی از گروه آنها نبود و تحت کنترل آنها نبود، و آنها از او خواستند که متوقف شود. با این حال، عیسی ریاکاری شاگردانش را دید. به خود شاگردان نیز قدرت بیرون راندن دیوها داده شده بود (متی ۱۰:۸)، با این حال آنها به طرز فجیعی شکست خورده بودند (مرقس ۹:۲۸).
چقدر باید برای شاگردان شرم‌آور بوده باشد که در بیرون راندن دیو از یک پسر جوان به طور عمومی شکست خورده بودند. با این حال، اینجا کسی بود که با موفقیت دیوها را بیرون می‌کرد و حتی به طور منظم با عیسی نبود، همانطور که آنها بودند. آنها باید نگران کمبود قدرت و نشاط روحانی خود می‌بودند. آنها باید از سرزنش تند خداوند به خاطر کمبود ایمانشان احساس محکومیت می‌کردند (متی ۱۷:۲۰). در عوض، آنها بر دیگران تمرکز کردند. شاگردان به جای توبه از گناه خود و غمگین شدن بر ناتوانی روحانی خود، سعی کردند کسی را که از موفقیت روحانی لذت می‌برد، مانع شوند.
گاهی اوقات، کم‌اهمیت جلوه دادن پیروزی‌های روحانی دیگران آسان‌تر از رویارویی صادقانه با شکست‌های خودمان است. پاسخ عیسی به شاگردانش باید آنها را شگفت‌زده کرده باشد، زیرا او گفت: «او را متوقف نکنید» (مرقس ۹:۳۹). او به آنها اطمینان داد که «هر که با ما نباشد، برای ماست» (آیه ۴۰). آیا این درس حیاتی را آموخته‌اید؟ آیا می‌توانید واقعاً از پیروزی‌های روحانی دیگران شاد باشید؟ آیا کسانی را که به روشی متفاوت به خداوند خدمت می‌کنند یا به گروهی متفاوت از شما تعلق دارند، تشویق می‌کنید؟
