مسیح در عظمت خود و شاگردش یوحنا آنگونه که در مکاشفه ۱ دیده می‌شود
نوشته‌های یوحنا ما را تحت تأثیر قرار می‌دهند، به این دلیل که عظمت خداوند عیسی مسیح را با تمرکز و ارائه خاص خود به تصویر می‌کشند. انجیل او کاملاً با سایر اناجیل متفاوت است و رساله‌های یوحنا به وضوح متمایز هستند. با خواندن مکاشفه ۱ متوجه می‌شویم که یوحنا، به هدایت روح‌القدس، چگونه درباره عیسی به شیوه‌ای ساده اما عمیق نوشت. برای مثال، آیه ۷ را در نظر بگیرید (ESV):
«اینک، او با ابرها می‌آید، و هر چشمی او را خواهد دید، حتی کسانی که او را نیزه زدند، و همه قبایل زمین به خاطر او شیون خواهند کرد. چنین باد. آمین.» (مکاشفه ۱:۷)
«مکاشفه» به معنای «پرده‌برداری» یا «آشکار کردن» است. برای مثال، برای رونمایی از مجسمه‌ای به افتخار کسی استفاده می‌شود. به همین ترتیب، کتاب مکاشفه آشکار می‌سازد چه اتفاقی خواهد افتاد و چرا، جزئیات بسیاری را درباره مسیح و داوری‌های آینده توصیف می‌کند. این کتاب نشان می‌دهد که داور اعظم واقعاً کیست: خداوند عیسی مسیح، آشکارکننده داوری‌های خدا و همچنین اجراکنندهآنها، که در نهایت سلطنت خود را در جلال معرفی می‌کند.
در مجموع، فعل «آشکار کردن» و اسم متناظر آن «مکاشفه» هفت بار در اناجیل، پنج بار در نوشته‌های پطرس و ۲۴ بار در نوشته‌های پولس آمده است. آخرین باری که یکی از این اصطلاحات را در عهد جدید یونانی می‌یابیم، در کتاب مکاشفه است که گفته می‌شود «از عیسی مسیح» است (۱:۱). این بدان معناست که مکاشفه به او تعلق دارد و درباره اوست.
همین آیه اشاره می‌کند که خدا مکاشفه را به عیسی مسیح داد «تا به خادمان خود چیزهایی را نشان دهد که باید به زودی اتفاق بیفتد.» کلمه یونانی برای «باید» ۲ نشان‌دهنده نقشه و حاکمیت خداست و از قطعیت آنچه قرار بود آشکار شود به ما می‌گوید. عیسی این چیزها را با فرستادن فرشته خود به خادم خود یوحنا نشان داد. این برای ارضای کنجکاوی کسی نبود، بلکه برای آموزش خادمان او بود که مشتاق دانستن و انجام اراده خدا هستند، و «عمل‌کنندگان به کلام باشند، نه فقط شنوندگان» (یعقوب ۱:۲۲).
شخص مکاشفه
نام «عیسی» ۱۴ (۲×۷) بار در مکاشفه آمده است. گاهی نام «مسیح» به آن اضافه می‌شود (۱:۱-۲،۵). در آیه ۹ (ESV) می‌خوانیم از «صبر و استقامت در عیسی» و «شهادت عیسی». این عبارت آخر در مکاشفه ۱۲:۱۷، ۱۹:۱۰ و ۲۰:۴ نیز آمده است. چند عبارت دیگر شامل نام «عیسی» عبارتند از «ایمان به عیسی» (۱۴:۱۲)، «من، عیسی» (۲۲:۱۶) و «خداوند عیسی» (۲۲:۲۰-۲۱).
اولین باری که نام «عیسی» در عهد جدید آمده است، در اولین آیه آن است (متی ۱:۱). متی هنگام صحبت درباره عیسی در آیه ۱۶، اضافه کرد: «که مسیح نامیده می‌شود» – که کلمه‌ای یونانی است که ترجمه عبری مسیحااست. هر دو اصطلاح به معنای «مسح‌شده» هستند. «عیسی» یا یشوعابه معنای «یهوه نجات است» می‌باشد. یهوه شکل کوتاهی از نام عبری او یهوهیا «یهوه» است که معمولاً به صورت «خداوند» نوشته می‌شود. بنابراین، عیسی به عنوان «خدای بر همه، تا ابد مبارک» (رومیان ۹:۵) نامیده می‌شود.
از لحظه‌ای که «کلام جسم شد» (یوحنا ۱:۱۴)، کتاب مقدس عیسی را کاملاً انسان معرفی می‌کند. این دو جنبه از شخصیت او برای همیشه جدایی‌ناپذیر هستند و حتی در جلال نیز ادامه دارند. آنها یک راز غیرقابل درک را نشان می‌دهند که به طرز باشکوهی در اول تیموتائوس ۳:۱۶ به عنوان «واقعاً عظیم» خلاصه شده است. خدا را برای این راز شکر می‌کنیم که باعث می‌شود ما پدر و پسر را در قدرت روح‌القدس پرستش کنیم (لوقا ۱-۲؛ یوحنا ۱ را در نظر بگیرید).
مکاشفه ۱:۸ می‌گوید:
««من الف و یا هستم،» می‌گوید خداوند خدا، «آن که هست و آن که بود و آن که می‌آید، قادر مطلق.»» (مکاشفه ۱:۸)
با این کلمات، خداوند خود را به یوحنا معرفی کرد و رازی را که قبلاً به آن اشاره شد، تأیید کرد، یعنی اینکه او، خداوند عیسی، کاملاً انسان است و در عین حال، واقعاً خدا در عظمت غیرقابل درک خود است. در این نام مرکب، «الف» اولین حرف الفبای یونانی و «یا» آخرین حرف آن است. به عبارت دیگر، هر حرفی برای بیان اینکه او کیست – آن که «هست و آن که بود و آن که می‌آید» – لازم است. او فراتر از زمان و مکان است، با این حال به میل خود وارد زمان و مکان می‌شود.
نام او «قادر مطلق» نام مرکب عبری اِل-شدایاست که به معنای کنترل کامل و قدرت غیرقابل درک اوست. به عنوان خدا (اِل) او همه چیز را کنترل می‌کند، در حالی که شدای مربوط به کلمه‌ای به معنای «سینه» است که نشان‌دهنده مراقبت محبت‌آمیز اوست. از طریق ایمان، یوحنا به طور صمیمی با خداوند عیسی مرتبط بود (آنچه یوحنا درباره خود در یوحنا ۱۳:۲۵ نوشت را در نظر بگیرید).
نویسنده مکاشفه
یوحنا به عنوان شاگرد او، خود را به همه ایمانداران «در عیسی» به عنوان «برادر» آنها در مسیح معرفی کرد (مکاشفه ۱:۹). عبارت «در عیسی» بر رفاقت شخصی یوحنا با او، وابستگی به او و زندگی برای او تأکید می‌کند. به این ترتیب یوحنا امروز برای ما نمونه‌ای است. رابطه نزدیک او با عیسی به این معناست که یوحنا از رنج کشیدن برای استادش شرمنده نبود، حتی اگر او توسط این دنیا و در این دنیا رد شده بود. یوحنا به عنوان شاگرد عیسی، با تمام وجود خود را با مسیح یکی می‌دانست، که اکنون خود را به شاگردش به شیوه‌ای جدید آشکار می‌کرد، متفاوت از آنچه یوحنا قبلاً او را می‌شناخت. یوحنا همچنین به وضعیت خود به عنوان یک همراه یا شریک در مصیبت اشاره کرد. این کلمه آخر به فشار، سختی و رنج‌هایی اشاره دارد که یوحنا در زمان رد شدن عیسی تجربه کرد و با همه شاگردان واقعی عیسی به اشتراک گذاشت.
خداوند این مکاشفه را به عیسی مسیح داد – «که خدا به او داد» (آیه ۱) – با استفاده از نشانه‌ها برای انتقال مؤثر این مسائل. نشانه‌ها چیزها را به شیوه‌ای مختصر و واضح منتقل می‌کنند، در حالی که توضیح همان مسائل فقط با کلمات، کلمات زیادی را می‌طلبد. در مورد این چیزها، یوحنا خود را «شاهد کلام خدا و شهادت عیسی مسیح» (آیه ۲) نامید. کلمات «شاهد» و «شهادت» از یک ریشه در متن یونانی هستند که به معنای «شهید» نیز می‌باشد. در دنیایی که با خدا و منافع او مخالف است، شاهدان خدا اغلب آزار و اذیت و شهادت را تجربه می‌کنند یا تجربه کرده‌اند، همانطور که برای انبیای عهد عتیق اتفاق افتاده بود. بسیاری از آنها به عنوان شاهدان خدا و عیسی، جان خود را فدا کردند، همانطور که استفان، اولین شهید در تاریخ کلیسا، انجام داد (اعمال ۷؛ عبرانیان ۱۱).
یوحنا شاهدی وفادار بود به این معنا که قابل اعتماد بود، «حتی به تمام آنچه دید» (مکاشفه ۱:۲). او جزئیات خاصی از مکاشفه خدا را انتخاب نکرد و از نکات دیگر صرف نظر نکرد، همانطور که ما گاهی اوقات انجام می‌دهیم.
با وجود اینکه مکاشفه بسیاری از داوری‌هارا آشکار می‌کند، قابل توجه است که هفت برکت را در خود جای داده است (آیه ۳، ۱۴:۱۳، ۱۶:۱۵، ۱۹:۹، ۲۰:۶، ۲۲:۷،۱۴). این موضوع برای مطالعه بیشتر شما توصیه می‌شود، زیرا این آیات به ایماندارانی اشاره دارند که به دوره‌های زمانی مختلف، یا خانواده‌های ایمانی، چه در گذشته، حال یا آینده تعلق دارند. همه ایمانداران «مبارک» نامیده می‌شوند.
حس فوریت برای مکاشفه در کلمات «زیرا زمان نزدیک است» (۱:۳، ۲۲:۱۰) وجود دارد. خداوند می‌خواهد همه خادمانش همیشه آماده شنیدن کلام او و انجام آن باشند، همانطور که از دستور داده شده به سموئیل جوان می‌آموزیم: «سخن بگو، خداوند، زیرا بنده تو می‌شنود» (اول سموئیل ۳:۹). چه برکتی است شنیدن و خواندن کلام خدا! البته، این به معنای عمل‌کنندگان به کلام بودن، حفظ چیزهای نوشته شده در آن، همیشه آماده انجام فرمان او بودن و درک این است که او ممکن است در هر لحظه بیاید.
معرفی عظمت او در مکاشفه
در زمانی که یوحنا کتاب مکاشفه را می‌نوشت، هفت کلیسا – به معنای واقعی کلمه «مجامع»، گروه‌هایی از کسانی که فراخوانده شده بودند – در استان رومی آسیا، واقع در ترکیه امروزی، وجود داشت. تحت قانون روم، ایمانداران به چالش کشیده شدند تا شهروندان وفادار و همچنین شاگردان واقعی خداوند عیسی مسیح باشند (رومیان ۱۳؛ اول پطرس ۱:۱، ۲:۱۱-۱۷ را بخوانید). همین دستورالعمل‌ها – و منابع – برای همه ایمانداران تا آمدن خداوند برای ما اعمال می‌شود (اول تسالونیکیان ۴:۱۲-۱۸). منابع در مکاشفه ۱:۴ خلاصه شده‌اند، که می‌گوید: «فیض و سلامتی از او بر شما باد.» این کلمات نه تنها یک آرزو، بلکه یک واقعیت و قطعیت را بیان می‌کنند، یعنی اینکه خداوند مبارک ما، توسط روح‌القدس، منابع لازم را در اختیار مجامع خود در سراسر جهان قرار خواهد داد. او برای تمام نیازهای قوم خود کافی است.
روح‌القدس به ما به عنوان «هفت روح» در برابر تخت آسمانی خدا که خداوند عیسی بر آن نشسته است، معرفی می‌شود (آیه ۴). روح‌القدس واحد در عین حال در آسمان و بر زمین است – یک راز. واقعاً، وحدت و حضور مطلق خدا (پدر، پسر و روح‌القدس) برای همیشه برای انسان‌ها یک راز باقی خواهد ماند!
مکاشفه ۱:۵ عظمت گذشته، حال و آینده مسیح را به تصویر می‌کشد. خداوند عیسی مسیح «شاهد امین» است. این به معنای خدمت او به عنوان شاهد و نماینده خدا در آسمان است، همانطور که خداوند در زمین به او خدمت کرد.
در همین آیه او «نخست‌زاده مردگان» نامیده می‌شود. این اصطلاح بر قدرت او در رستاخیز تأکید می‌کند، که فراتر از درک ماست. این عنوان پیروزی غیرقابل درک او بر قدرت مرگ را نشان می‌دهد (اول قرنتیان ۱۵ را بخوانید)، و این واقعیت را به هم پیوند می‌دهد که او، عیسی، «نخست‌زاده تمام خلقت» و «نخست‌زاده از مردگان» است (کولسیان ۱:۱۵،۱۸). او همیشه باید جایگاه اول را داشته باشد، «برتر» باشد (آیه ۱۸). هنگامی که خدا ما را از پیش مقدر کرد تا به صورت پسرش درآییم، او برنامه‌ریزی کرد که خداوند عیسی، پسر محبت پدر، نیز «نخست‌زاده در میان برادران بسیار» باشد (رومیان ۸:۲۹ NKJV). او چقدر عظیم است، و ما چقدر مبارکیم که این رابطه را با او داریم، که هیچ قدرتی – حتی قدرت مرگ – نمی‌تواند آن را باطل کند.
مکاشفه ۱:۵ ادامه می‌دهد که او همچنین «حاکم بر پادشاهان زمین» است، که جلال او را در جهان آینده برجسته می‌کند. پاسخ فوری به عظمت او بلافاصله داده می‌شود: «به او که ما را دوست دارد، و ما را از گناهانمان در خون خود شست، و ما را پادشاهی، کاهنان برای خدای خود و پدر خود ساخت: جلال و قدرت تا ابدالآباد از آن او باد. آمین» (آیات ۵-۶ JND). این پاسخ به دلیل این است که او «کسی است که ما را دوست دارد»، به این معنا که او همیشه ما را دوست داشته است، حتی قبل از اینکه به جهان بیاید. چقدر شگفت‌انگیز!
آیا می‌توانید به کسی بزرگتر از خداوند عیسی فکر کنید؟ او آن کسی است که نه تنها ما را در زمین دوست داشت، زیرا خود را برای ما، برای جلال خدا، فدا کرد، بلکه او ما را در حال حاضر در آسمان نیز دوست دارد. در واقع، او هنوز هم ما را با همان محبتی دوست دارد که هنگام فدا کردن خود بر صلیب به عنوان قربانی اعظم نشان داد. این کافی بود تا ما را از قدرت گناه و مرگ آزاد کند، زیرا هر گناهی را که مرتکب شده‌ایم، حتی تمام گناهان ۳ همه ایمانداران را در هر زمان و مکانی که هستند یا زندگی کرده‌اند، پوشش داد! هیچ قربانی بزرگتر از او نیست!
پاسخی بی‌پایان به او واجب است: «به او که ما را دوست دارد و ما را از گناهانمان با خون خود آزاد کرده است» (آیه ۵ ESV). این پاسخ به اینکه او کیست و چرا او داده شد، می‌پردازد: زیرا او ما را دوست داشته و هنوز هم با وجود شکست‌هایمان ما را دوست دارد. ۴ ما همچنین می‌خوانیم چگونه او این محبت را نشان داد: قربانی کامل او.
آیه ۶ توصیف می‌کند چه چیزی از ما ساخته است، یعنی «پادشاهان» (NKJV) برای سلطنت با او، نمایندگی و احترام به خدا. این نشان می‌دهد که او ما را قادر ساخته است تا پاسخی مناسب به خدا به عنوان «کاهنان» بدهیم، در حضور او و مطابق با استانداردهای بالای او خدمت کنیم، و پاسخی به او بدهیم که هرگز پایان نخواهد یافت. او چقدر عظیم است! بنابراین این آیه ادامه می‌دهد: «جلال و سلطنت تا ابدالآباد از آن او باد» (آیه ۶)، و با کلمه «آمین» به پایان می‌رسد، که به معنای «چنین باد» یا «باشد که چنین شود» است. این نشان‌دهنده آرزوی ما برای دریافت تمام افتخار و جلال توسط خداوند عیسی است، و اینکه خدا پدر اکنون و برای همیشه مورد احترام قرار گیرد. توجه ما به عظمت مسیح در رابطه با جهان آینده جلب می‌شود. ما او را از قبل «با جلال و افتخار تاج‌گذاری شده» می‌بینیم (عبرانیان ۲:۹)، در حالی که جهان هنوز او را به این شکل نمی‌بیند. به زودی هر زانویی در برابر او خم خواهد شد، و هر دهانی اعتراف خواهد کرد که عیسی مسیح خداوند است (فیلیپیان ۲:۱۰-۱۱).
این موضوعات به امتیازات و فعالیت‌های ما به عنوان نجات‌یافتگان او اشاره دارد، تا خداوند عیسی و خدای پدرمان را اکنون و برای همیشه گرامی بداریم! جلال و سلطنت او بی‌پایان است. چقدر مبارکیم که اینگونه با عظمت محبوبمان و با این امتیازات شگفت‌انگیز مشغولیم!
پاورقی‌ها
- لوقا، نویسنده لوقا و اعمال رسولان، از «مکاشفه» استفاده کرد، همانطور که روح‌القدس یوحنا را در مکاشفه ۱:۱ (ESV) هدایت کرد، جایی که می‌خوانیم:
«مکاشفه عیسی مسیح، که خدا به او داد تا به خادمان خود چیزهایی را نشان دهد که باید به زودی اتفاق بیفتد. او آن را با فرستادن فرشته خود به خادم خود یوحنا آشکار ساخت.» (مکاشفه ۱:۱)
در زمانی که مردم تفاوت‌های بین آمدن اول و دوم خداوند عیسی را نمی‌دانستند، لوقا این کلمه را در رابطه با آمدن اول عیسی به کار برد و از شمعون نقل قول کرد. او به سادگی آمدن او را به عنوان «نوری برای مکاشفه امت‌ها و جلال قوم تو اسرائیل» (لوقا ۲:۳۲ JND) اعلام کرد. این بیانیه به دو رویداد متمایز اشاره دارد: آمدن خداوند در فروتنی و ظهور خداوند در جلال عمومی.
- کلمه یونانی deiکه در این آیه «باید» ترجمه شده است، ۱۰ بار در انجیل یوحنا (۳:۷،۱۴،۳۰، ۴:۴،۲۰،۲۴، ۹:۴، ۱۰:۱۶، ۱۲:۳۴، ۲۰:۹) آمده است. هشت بار در مکاشفه (۱:۱، ۴:۱، ۱۰:۱۱، ۱۱:۵، ۱۳:۱۰، ۱۷:۱۰، ۲۰:۳، ۲۲:۶) ظاهر می‌شود.
- کار مسیح بر صلیب برای ارضای مطالبات عادلانه خدا در مورد همه گناهان کافی بود. عیسی جایگزین کامل بود، فقط برای کسانی که ایمان می‌آورند. در سه ساعت تاریکی بر صلیب، خداوند عیسی داوری همه گناهان کسانی را که ایمان می‌آوردند، تحمل کرد، در حالی که در همان زمان کار او بر صلیب خدا را در جایی که گناه او را بی‌احترام کرده بود، جلال داد. به عبارت دیگر، کار او کافی بود که همه بتوانند نجات یابند، اما این نیاز هر گناهکار منفرد را برای توبه و اعتراف به گناهانش کنار نمی‌گذارد. مسیح برای همه مرد، اما او جایگزین فقط کسانی بود که توبه می‌کنند و ایمان می‌آورند.
- این بدان معنا نیست که او نسبت به شکست‌ها و گناهان ما بی‌تفاوت است. کلام خدا به ما می‌آموزد که گناهان خود را اعتراف کنیم (اول یوحنا ۱:۹).
