خداوند نزدیک است — ۲۶ فبروری ۲۰۲۶: یوحنا ۴:۳۴

^۱ وقتی عیسی خبر شد که فریسیان شنیده اند که او بیشتر از یحیی شاگرد پیدا کرده و آنها را تعمید می دهد، ^۲ هر چند عیسی خودش تعمید نمی داد بلکه شاگردانش تعمید می دادند، ^۳ پس یهودیه را ترک کرد و به جلیل بازگشت ^۴ و باید از راه سامره عبور می کرد. ^۵ پس به شهری از سامره به نام سوخار، نزدیک مزرعه یی که یعقوب برای پسر خود یوسف بخشیده بود، رسید. ^۶ چاه یعقوب در آنجا بود و عیسی خسته از سفر در کنار چاه نشست. تقریباً ظهر بود. ^۷ در آنجا یک زن سامری برای کشیدن آب آمد. عیسی به او گفت: «کمی آب به من بده.» ^۸ در آن وقت شاگردانش برای خرید خوراک به شهر رفته بودند. ^۹ اما زن سامری به او گفت: «تو که یک یهودی هستی، چطور از من که یک زن سامری هستم، آب می خواهی؟» او این را به خاطری گفت که یهودیان با سامریان معاشرت نداشتند. ^۱۰ عیسی جواب داد: «اگر نعمت خدا را می دانستی و می فهمیدی آن کسی که از تو آب می خواهد کیست، حتماً خودت از او خواهش می کردی و او به تو آب حیات بخش می داد.» ^۱۱ زن به او گفت: «ای آقا چیزی برای کشیدن آب نداری و این چاه عمیق است. پس از کجا آب حیات بخش می آوری؟ ^۱۲ آیا تو از جد ما یعقوب بزرگتر هستی که این چاه را برای ما بخشید و خودش و پسران و گله اش از آن نوشیدند؟» ^۱۳ عیسی در جواب او گفت: «هر کسی از این آب بنوشد، باز تشنه خواهد شد. ^۱۴ اما هر کس از آبی که من به او می بخشم بنوشد، هرگز تشنه نخواهد شد، زیرا آن آبی که من به او می دهم، در درون او تا زندگی ابدی به چشمۀ خروشان تبدیل خواهد شد.» ^۱۵ زن گفت: «ای آقا، این آب را به من بده تا دیگر تشنه نشوم و برای کشیدن آب به اینجا نیایم.» ^۱۶ عیسی به او گفت: «برو، شوهرت را صدا کرده و به اینجا برگرد.» ^۱۷ زن جواب داد: «من شوهر ندارم.» عیسی گفت: «درست گفتی که خودت شوهر نداری، ^۱۸ زیرا تو پنج شوهر داشتی و آن مردی هم که اکنون با تو زندگی می کند، شوهر تو نیست. این را درست گفتی.» ^۱۹ زن به او گفت: «ای آقا، می بینم که تو پیامبر هستی. ^۲۰ پدران ما در روی این کوه عبادت می کردند اما شما یهودیان می گویید، اورشلیم جایی است که باید خدا را در آنجا عبادت کرد.» ^۲۱ عیسی به او گفت: «ای زن، باور کن، زمانی فرا خواهد رسید که شما پدر آسمانی را نه بر روی این کوه و نه در اورشلیم پرستش خواهید کرد. ^۲۲ شما آنچه را نمی شناسید، می پرستید ولی ما آنچه را می شناسیم، می پرستیم، زیرا نجات به وسیلۀ قوم یهود می آید. ^۲۳ اما زمانی می آید و این زمان هم اکنون است که پرستنده گان حقیقی، پدر آسمانی را با روح و راستی عبادت خواهند کرد زیرا پدر آسمانی این گونه پرستنده گان را می طلبد. ^۲۴ خدا روح است و هر که او را می پرستد، باید در روح و راستی او را عبادت نماید.» ^۲۵ زن به او گفت: «من می دانم که مسیح خدا خواهد آمد، هر وقت او بیاید همه چیز را به ما خواهد گفت.» ^۲۶ عیسی به او گفت: «من که با تو صحبت می کنم، همان هستم.» ^۲۷ در آن موقع شاگردان عیسی برگشتند و تعجب کردند که او با یک زن سخن می گوید، ولی هیچ کس از آن زن نپرسید: «چه می خواهی؟» و به عیسی نیز نگفتند: «چرا با او سخن می گویی؟» ^۲۸ پس زن کوزۀ خود را رها کرده به شهر رفت و به مردم گفت: ^۲۹ «بیایید مردی را ببینید که آنچه را تا به حال کرده بودم، به من گفت. آیا این مسیح نیست؟» ^۳۰ پس مردم از شهر خارج شده پیش عیسی آمدند. ^۳۱ در این وقت شاگردان از عیسی خواهش کرده گفتند: «استاد، چیزی بخور.» ^۳۲ اما او گفت: «من غذایی برای خوردن دارم که شما از آن بی خبر هستید.» ^۳۳ پس شاگردان از یکدیگر پرسیدند: «آیا کسی برای او غذا آورده است؟» ^۳۴ عیسی به آنها گفت: «غذای من این است که ارادۀ کسی که مرا فرستاده است بجا آورم و کارهای او را به کمال برسانم. ^۳۵ آیا شما نمی گویید هنوز چهار ماه به موسم درو مانده است؟ اما من به شما می گویم، چشمان تان را باز کنید و به کِشتزارها نگاه کنید که حالا برای درو آماده اند. ^۳۶ آن کس که درو می کند، مزد خود را می گیرد و ثمری برای زندگی ابدی جمع می کند تا کسی که کِشت می کند و هم آن کسی که درو می کند با هم خوشی کنند. ^۳۷ در اینجا این گفته حقیقت پیدا می کند که یکی می کارد و دیگری درو می کند. ^۳۸ من شما را فرستادم تا حاصلی را درو کنید که برای آن زحمت نکشیده اید. دیگران زحمت کشیدند و شما از نتایج کار آنها استفاده می برید.» ^۳۹ پس عده یی زیادی از سامریان آن شهر به خاطر شهادت آن زن که گفته بود: «آنچه را که تا به حال کرده بودم، به من گفت،» به عیسی ایمان آوردند. ^۴۰ وقتی سامریان نزد عیسی آمدند از او خواهش کردند که پیش آنها بماند. پس عیسی دو روز در آنجا ماند ^۴۱ و عده یی زیادی نیز به پیام او ایمان آورده ^۴۲ و به آن زن گفتند: «حالا دیگر به خاطر سخنان تو نیست که ما ایمان داریم، زیرا ما خود پیام او را شنیده ایم و می دانیم که در حقیقت او نجات دهندۀ جهان است.» ^۴۳ پس از دو روز، عیسی آنجا را ترک کرده و به طرف جلیل رفت. ^۴۴ عیسی خودش شهادت داده بود که هیچ پیامبر در منطقۀ خود احترام نمی شود. ^۴۵ وقتی او به جلیل وارد شد، مردم جلیل از وی استقبال کردند، زیرا معجزه هایی را که در اورشلیم انجام داده بود دیده بودند، چون آنها در ایام عید در اورشلیم بودند. ^۴۶ عیسی بار دیگر به منطقۀ قانای جلیل رفت، جایی که آب را به شراب تبدیل کرده بود. در آنجا یک کارمند دربار شاهی بود که پسرش در کپَرناحوم مریض بود. ^۴۷ وقتی شنید که عیسی از یهودیه به جلیل آمده است، نزد عیسی رفت و به او التماس کرد که بیاید و پسرش را که در حالت مرگ بود، شِفا بخشد. ^۴۸ عیسی به او گفت: «شما بدون دیدن نشانه ها و کارهای حیرت انگیز ایمان نخواهید آورد.» ^۴۹ آن کارمند دربار به عیسی گفت: «ای آقا، پیش از آن که پسرم بمیرد، با من بیا.» ^۵۰ آنگاه عیسی گفت: «برو، پسرت زنده می ماند.» آن مرد به سخنی که عیسی به او گفته بود، باور کرد و به طرف خانه رفت. ^۵۱ او هنوز در راه بود که غلامانش او را دیدند و به او گفتند: «پسرت زنده و تندرست است.» ^۵۲ او پرسید: «در چه ساعتی حالش خوب شد؟» گفتند: «دیروز ساعت یک بعد از ظهر تب او قطع شد.» ^۵۳ آنگاه او فهمید که این درست همان ساعتی است که عیسی به او گفته بود: «پسرت زنده می ماند.» پس او و تمام اعضای خانواده اش ایمان آوردند. ^۵۴ این دومین نشانه یی قدرت عیسی بود که پس از آمدن از یهودیه به جلیل انجام داد.

^۱ اگر به وسیلۀ مسیح دلگرم هستید، اگر محبت او مایۀ تسلی شماست، اگر با روح مقدس مشارکت دارید و اگر احساس مِهر و شفقت در بین شما وجود دارد، ^۲ پس تقاضا می کنم که با هم یک فکر بوده، محبت دو جانبه و هدف مشترک داشته باشید و به این ترتیب خوشی مرا به کمال برسانید. ^۳ هیچ عملی را از روی خودخواهی و غرور انجام ندهید بلکه با فروتنی، دیگران را از خود بهتر بدانید. ^۴ تنها در فکر خود نباشید بلکه به نفع دیگران هم فکر کنید. ^۵ همان طرز تفکر را داشته باشید که عیسای مسیح داشت: ^۶ او از ازل دارای ذات الهی بود، اما این را غنیمت نشمرد که برابری با خدا را به هر قیمتی حفظ کند. ^۷ بلکه خود را از تمام برتری های آن خالی نمود و به صورت یک غلام درآمد و شبیه انسان شد. ^۸ چون او به شکل انسان در میان ما ظاهر گشت، خود را تا سرحد مرگ حقیر ساخت و از روی اطاعت حاضر شد حتی مرگ بر روی صلیب را بپذیرد. ^۹ از این خاطر خدا او را بسیار سرافراز ساخت و نامی را که مافوق جمیع نامهاست، به او عطا فرمود، ^۱۰ تا این که همۀ موجودات در آسمان، روی زمین و زیر زمین، با شنیدن نام عیسی زانو بزنند. ^۱۱ و همه برای جلال خدای پدر، با زبان خود اعتراف کنند که عیسای مسیح، خداوند است. ^۱۲ بنابر این ای عزیزانم، همان گونه زمانی که نزد شما بودم و همیشه از من اطاعت می کردید، اکنون که از شما دورم، باید از من بیشتر اطاعت کنید و نجات خود را با ترس و لرز به کمال برسانید، ^۱۳ زیرا خداست که با لطف خود، اراده و قدرت هر کاری را در شما ایجاد می کند. ^۱۴ هر کاری را بدون مجادله و شکایت انجام دهید، ^۱۵ تا در این زمان که همه گمراه و سرکش هستند، شما بدون تقصیر و گناه، فرزندان بی عیب خدا باشید و مانند نور در دنیای تاریک بدرخشید. ^۱۶ پیام زندگی را همیشه در اختیار مردم بگذارید. اگر چنین کنید، من دلیلی خواهم داشت که در روز برگشت عیسای مسیح به شما افتخار کنم، زیرا این نشان خواهد داد که کار و زحمت من بی فایده نبوده است. ^۱۷ حتی اگر لازم باشد که خون من مانند قربانی برای ایمان شما ریخته شود، در انجام این کار خوشحالم و با شما خوشی می کنم. ^۱۸ پس شما هم خوشحال باشید و با من خوشی کنید. ^۱۹ به عیسای مسیح امید دارم که بتوانم به زودی تیموتاووس را نزد شما بفرستم تا از احوال شما با خبر شده و خاطرم جمع شود. ^۲۰ زیرا من کس دیگری را مانند او نمی شناسم که واقعاً در فکر شما باشد. ^۲۱ دیگران همه به فکر خود هستند و در فکر کار عیسای مسیح نمی باشند. ^۲۲ اما شما تیموتاووس را خوب می شناسید و می دانید که او مانند یک پسر که به پدر خود خدمت می کند، با من در انتشار خبر خوش خدمت کرده است. ^۲۳ امیدوارم هر چه زودتر وضعیت من معلوم شود تا او را نزد شما بفرستم. ^۲۴ به امید خداوند، می خواهم که خود نیز به زودی نزد شما بیایم. ^۲۵ لازم دانستم اپافرودیتوس را که شما برای کمک نزد من فرستاده بودید به شما برگردانم. او برادر ایماندار، همکار خوب و مانند یک سرباز همراه من خدمت کرد. ^۲۶ او را بر می گردانم زیرا پشت همۀ تان دق شده است و از این که از بیماری او با خبر گشته اید، بسیار ناراحت است. ^۲۷ او واقعاً مریض و حتی نزدیک به مُردن بود اما خدا بر او رحم کرد، نه تنها بر او بلکه بر من نیز رحم نمود تا مبادا غم او هم بر غمهای دیگر من افزوده شود. ^۲۸ پس بیشتر علاقمند شدم که او را نزد شما بفرستم تا شما با دیدن او یک بار دیگر خوشحال گردید و غم من هم کمتر گردد. ^۲۹ پس با خوشی او را به عنوان برادر خود در خداوند بپذیرید و به اشخاصی مانند او احترام بگذارید. ^۳۰ زیرا او نزدیک بود در راه خدمت به عیسای مسیح جان خود را از دست بدهد و برای خدمتی که شما از دور نمی توانستید به من انجام دهید، جان خود را به خطر انداخت.

^۱ بنابر این ای ایمانداران! به خاطر رحمتهای خدا، از شما درخواست می کنم که بدنهای خود را به عنوان قربانی زنده که مقدس و پسندیدۀ خداست، به او تقدیم کنید. خدمت معقول شما همین است. ^۲ همشکل این جهان نشوید بلکه بگذارید به وسیلۀ تجدید افکار، وجود شما تغییر شکل یابد. آنگاه قادر به تشخیص ارادۀ خدا خواهید بود، اراده یی که مفید، پسندیده و کامل است. ^۳ زیرا به واسطۀ فیضی که به من عطا شده است، به هر یک از شما می گویم که مغرور نباشید بلکه با عقل سالم فکر کنید و به اندازۀ ایمانی که خدا به هر یک از شما داده است، دربارۀ خود درست قضاوت کنید. ^۴ همان طور که در یک بدن اعضای مختلف هستند اما تمام اعضا یک وظیفه ندارند، ^۵ ما نیز اگر چه تعداد ما زیاد است، در پیوسته گی با مسیح همۀ ما یک بدن را تشکیل می دهیم و هر یک اعضای یکدیگر هستیم. ^۶ بنابر این ما باید تحفه های مختلفی را که خدا مطابق فیض خود به ما داده است، به کار ببریم. اگر تحفۀ ما رساندن پیام خداست، باید آن را مطابق با ایمانی که داریم انجام دهیم. ^۷ اگر خدمت کردن است، باید خدمت کنیم. اگر تعلیم دادن است، باید تعلیم بدهیم. ^۸ اگر تشویق کردن دیگران است، باید تشویق کنیم. اگر کمک به نیازمندان است، با سخاوتمندی کمک کنیم. آن که رهبر است با اشتیاق رهبری کند و شخص مهربان با خوشی خدمت خود را انجام دهد. ^۹ محبت شما باید حقیقی باشد. از بدی نفرت کنید و به نیکی بپیوندید. ^۱۰ یکدیگر را با محبت برادرانه دوست بدارید و هر کس به دیگری بیشتر از خود احترام نماید. ^۱۱ با کوشش خسته گی ناپذیر و با روحی مشتاق، خداوند را خدمت کنید. ^۱۲ امید تان مایۀ خوشی شما باشد، در سختی ها بردباری کنید و از دعا کردن خسته نشوید. ^۱۳ در رفع نیازمندی های ایمانداران شرکت نمایید و همیشه مهمان نواز باشید. ^۱۴ برای کسانی که به شما جفا می رسانند برکت خدا را طلب کنید، برای آنها برکت بخواهید، نه لعنت. ^۱۵ با کسانی که خوش هستند، خوشحالی کنید و با کسانی که گریه می کنند، غم شریکی نمایید. ^۱۶ برای یکدیگر ارزش برابر قائل باشید. مغرور نباشید و از معاشرت با حقیران خودداری نکنید و خود را برتر از دیگران نشمارید. ^۱۷ به هیچ کس به عوض بدی، بدی نکنید. متوجه باشید آنچه را که در نظر مردم پسندیده است، انجام دهید. ^۱۸ تا آنجا که امکان دارد و مربوط به شما می شود، با همه مردم در صلح زندگی کنید. ^۱۹ برادران و خواهران عزیز، هیچ وقت انتقام نگیرید بلکه آن را به غضب خدا واگذارید، زیرا در نوشته های پیامبران گفته شده است: «خداوند می فرماید: من از آنها انتقام می گیرم و من جزا خواهم داد.» ^۲۰ برعکس: «اگر دشمن تو گرسنه باشد، به او غذا بده و اگر تشنه باشد، به او آب بده، زیرا با این کار آتش بر سر او فرو خواهی ریخت که این باعث شرمنده گی او خواهد شد.» ^۲۱ مغلوب بدی نشوید بلکه بدی را با خوبی مغلوب سازید.

یوحنا ۴:۳۴ · فیلیپیان ۲:۱۳ · رومیان ۱۲:۲ · TDV