کاهنی که هرگز نمی‌میرد

متن امروز ما برای این ایمانداران عبرانی که بین بازگشت به سیستم معبد در اورشلیم و ادامهٔ راه ایمان به عیسی مسیح در نوسان بودند، طنین خاصی داشت. این رساله با اشاره به شریعت موسی، که آنها کاملاً به الهام‌گرفته بودن آن از خدا اعتماد داشتند، و با اشاره به شهرهای پناهگاه که در اعداد ۳۵ یافت می‌شود، پاسخ کاملی برای آنها داشت.

روح‌القدس به تحقق آن اشاره می‌کند: «تا ما که به پناه بردن به او گریخته‌ایم، دلگرمی و تسلّی قوی داشته باشیم تا به امیدی که پیش روی ما نهاده شده است چنگ زنیم» (۶: ۱۸). خدا به آنها یادآوری می‌کند که «برای پناه بردن» به مسیح گریخته بودند. تحت شریعت، هنگامی که یک اسرائیلی کسی را ناخواسته می‌کشت و قاتل می‌شد، پناهگاهی داشت که می‌توانست برای فرار از انتقام و مرگ به آنجا بگریزد. این مسیحیان به عنوان یهودیان، به دلیل ارتباطشان با ملت، در مرگ مسیح مقصر بودند. آنها مسیح خود را عمداً به قتل نرسانده بودند؛ بنابراین آنها قاتل بودند. سال‌ها قبل از این رساله، پولس رسول به آنها در مورد مصلوب شدن مسیح گفت: «می‌دانم که شما این کار را از روی نادانی انجام دادید، همانطور که حاکمان شما نیز چنین کردند» (اعمال ۳: ۱۷).

در شهر پناهگاه، اسرائیلی گناهکار تا زمانی که کاهن اعظم زنده بود، محافظت می‌شد (اعداد ۳۵: ۲۵)؛ او می‌توانست تا زمان مرگ آن کاهن اعظم بماند. حقیقت شگفت‌انگیز عبرانیان این است که این کاهن اعظم بزرگ، عیسی مسیح، «همیشه زنده است» تا برای ما شفاعت کند (عبرانیان ۷: ۲۵). او کاهنی ابدی است بر حسب رتبهٔ مَلکیصِدِق. او هرگز نخواهد مرد: بنابراین ایمانداران یهودی در امان بودند. این برای ما نیز صادق است، کسانی که با ایمان به او روی آورده‌ایم. او امید و لنگر ماست!