تفکر سال نو—فرشتهٔ من

بنی‌اسرائیل با رویدادهای معجزه‌آسا و قدرتمندی که در عید فصح و عبور از دریای سرخ رخ داد، از بندگی مصر آزاد شده بودند. خدا به نفع آنها عمل کرده بود و آنها نجات خداوند را دیده بودند. خدا وعده داده بود که آنها را به سرزمینی «شیر و عسل»، سرزمینی موعود، بیاورد. با این حال، به دلیل نافرمانی‌شان، چهل سال را در بیابان سپری کردند تا به آنجا برسند. آنچه باید تنها یک سفر یازده روزه می‌بود، یک نسل طول کشید تا به انجام برسد (تثنیه ۱:۲-۳). با این وجود، خدا فرشتهٔ خود را پیش روی آنها فرستاد تا آنها را به سرزمین موعود بیاورد—او در جای دیگری «فرشتهٔ حضور او» نامیده شده است (اشعیا ۶۳:۹).

این فرشته در آیه ۲۳ نیز «فرشتهٔ من» نامیده شده است. خدا به موسی یا هیچ فرشتهٔ عادی دیگری اشاره نمی‌کرد، بلکه به فرشتهٔ یهوه، یک ظهور مسیح، یک ظهور پسر خدا در عهد عتیق اشاره می‌کرد (رجوع کنید به خروج ۳:۲؛ یوشع ۵:۱۳-۱۵). این فرشته آنها را نگاه می‌داشت و به «مکانی که من آماده کرده‌ام» می‌آورد.

اینها تنها سایه‌هایی از حقیقتی هستند که ما به عنوان مسیحیان داریم. خداوند عیسی مسیح پیش روی ما رفته است، پیشرویی که به درون پرده وارد شده است. او گفت: «می‌روم تا مکانی برای شما آماده کنم» (یوحنا ۱۴:۳). او وعده داد که بازگردد و ما را شخصاً به آنجا ببرد؛ نه به یک قطعه ملک موعود بر روی زمین، بلکه به «خانه‌های بسیار» آسمان. او ما را در راه نگاه خواهد داشت و سپس ما را به مکانی که او آماده کرده است، خواهد آورد.

همانطور که به سال نو می‌اندیشیم، به یاد داشته باشیم که خدا فرشتهٔ حضور خود را فرستاده است تا تمام راه با ما باشد، و شاید این سالی باشد که او خود ما را به مکانی که آماده کرده است، بیاورد!