نور روزانه, اپریل ۱۷: این است برۀ خدا (یوحنا ۱:۳۶)

هر که قربانی سپاسگزاری را بگذراند مرا احترام می نماید.

مزامیر ۵۰:۲۳

بگذارید تا کلام مسیح تمام وجود شما را فرا گیرد و همدیگر را با حکمت، آموزش و پند دهید. با ستایش و شکرگزاری در دلهای خود، برای خدا مزامیر و سرودهای روحانی بخوانید. هر چه می کنید، چه در گفتار و چه در کردار، همه را به نام عیسای مسیح انجام دهید و از طریق او، خدای پدر را سپاس گویید.

کولسیان ۳:۱۶–۱۷

پس بدنهای خود را برای جلال خدا به کار برید.

اول قرنتیان ۶:۲۰

اما شما قوم برگزیده ... خدا را خدمت می کنید تا صفات عالی او را اعلام کنید که شما را از تاریکی به نور درخشان خود دعوت کرده است.

اول پِطرُس ۲:۹

شما نیز مانند سنگهای زنده با هم خانه ای روحانی را می سازید و در آن خانه شما به عنوان کاهنان مقدس، قربانی های روحانی تان را که در نظر خدا پسندیده است، به وسیلۀ عیسای مسیح تقدیم می نمایید.

اول پِطرُس ۲:۵

بیایید به وسیلۀ عیسای مسیح، ستایش خود را مانند قربانی به خدا تقدیم کنیم که ثمرۀ همان زبانی است که نام او را اعتراف می کند.

عبرانیان ۱۳:۱۵

جان من در خداوند فخر می کند. مسکینان این را می شنوند و خوشحال می شوند. بیائید خداوند را تمجید کنیم و با هم نام او را ستایش کنیم.

مزامیر ۳۴:۲–۳

بیا با هم از اینجا برویم.

غزلِ غزلها ۱:۴

با محبت ازلی تو را دوست داشتم، بنابر این ترا با رحمت به سوی خود می کشانم.

ارمیا ۳۱:۳

رشتۀ دوستی را با افرایم قایم کردم و دست محبت را بسویش دراز نمودم.

هوشع ۱۱:۴

وقتی از روی زمین بلند کرده شوم، همه آدمها را به سوی خود خواهم کشید.

یوحنا ۱۲:۳۲

این است برۀ خدا.

یوحنا ۱:۳۶

همان گونه که موسی مار برنجی را در بیابان بلند کرد، پسر انسان هم باید بلند کرده شود، تا هر کسی که به او ایمان می آورد، زندگی ابدی یابد.

یوحنا ۳:۱۴–۱۵

کیست برای من در آسمان؟ غیر از تو هیچ چیزی را در زمین نیز نمی خواهم.

مزامیر ۷۳:۲۵

ما محبت می کنیم زیرا که خدا اول به ما محبت کرد.

اول یوحنا ۴:۱۹

محبوب من خطاب به من کرده می گوید. «ای معشوقۀ من، ای زیبای من، برخیز و بیا. زیرا زمستان گذشته است و موسم باران بپایان رسیده و رفته است. گلها از زمین سرزده اند و زمان نغمه سرائی رسیده است. آواز فاخته در کشتزار ما، گوشها را نوازش می دهد. درختان انجیر میوه بار آورده، تاکها شگوفان شده اند و رایحۀ آن ها مشام را عطر آگین ساخته است. ای محبوبۀ من، ای زیبای من، برخیز و بیا!»

غزلِ غزلها ۲:۱۰–۱۳