جولای/آگوست ۲۰۲۲ –مجلهٔ فیض و حقیقت
پرسش: ریاکاری چیست؟
پاسخ: فرهنگ لغت رندوم هاوس زبان انگلیسی«ریاکاری» را چنین تعریف می‌کند:
- ۱. تظاهر به داشتن شخصیتی با فضیلت، باورها یا اصول اخلاقی یا مذهبی و غیره که فرد فاقد آن است.
- ۲. تظاهر به داشتن نگرشی مطلوب یا مورد تأیید عمومی.
فرهنگ لغت ریشهٔ این کلمه را به یونانیان باستان بازمی‌گرداند. در زبان آنها یک hypokrites«بازیگر صحنه بود، از این رو کسی که تظاهر می‌کند چیزی است که نیست.» به اندازهٔ کافی واضح است؛ از این صریح‌تر نمی‌توانست باشد.
خداوند ما عیسی آشکارا فریسیان، اعضای یک فرقهٔ نخبه از یهودیان را «ریاکار» نامید و دلایلی را ذکر کرد که چرا او بر آنها وای‌ها را اعلام می‌کرد (برای چندین مثال به متی ۲۳ NKJV مراجعه کنید). مردم عادی معمولاً به فریسیان نگاه می‌کردند تا آنها را در مورد درست و غلط زندگی روزمره آموزش دهند. در انجیل‌ها، فریسیان اغلب با کاتبان، مردانی که قرن‌ها قبل از اختراع چاپ، کتب مقدس را با دست کپی می‌کردند، پیوند خورده‌اند. آنها در کپی کردن دقیق کلام خدا بسیار دقیق بودند، اما کسی را که کتب مقدس از او سخن می‌گفت، رد کردند.
خداوند در آیات آغازین متی ۲۳ به آنچه فریسیان بودند، اشاره کرد. او گفت که آنها «بر کرسی موسی نشسته‌اند» (آیهٔ ۲ JND). آنها جای موسی را گرفته بودند، کسی که مردم برای قضاوت و آموزش احکام خدا و قوانین او نزدش می‌آمدند (خروج ۱۸:۱۳-۱۶). با توجه به آن کرسی، خداوند در متی به مردم گفت: «پس هر آنچه به شما می‌گویند که رعایت کنید، آن را رعایت کرده و انجام دهید، اما مطابق اعمال آنها عمل نکنید؛ زیرا آنها می‌گویند و عمل نمی‌کنند» (آیهٔ ۳). سپس او به برخی از نمونه‌های آشکار اعمال آنها اشاره کرد که ریاکاری آنها را نشان می‌داد (آیات ۴-۷). کاتبان و فریسیان می‌توانستند سرد و دقیق حرف قانون را آموزش دهند، اما زندگی و اعمال آنها نگرش‌هایی کاملاً متضاد با آنچه خدا می‌خواست مردمش زندگی کنند، نشان می‌داد.
در متی ۱۵:۱-۲۰ خداوند نشان داد که چگونه با تکیه بر سنت‌ها و استدلال‌های خود، آنها آموزش صریح کتاب مقدس را باطل می‌کردند. سنت‌های آنها برایشان مهم‌تر از کلام خدا بود. متأسفانه، این یک ویژگی بسیار رایج در مسیحیت – کلیسای مدعی – امروز است. بسیاری از آنچه کتاب مقدس به وضوح آموزش می‌دهد، ابتدا تحریف شد و سپس به طور کامل توسط رهبران در قرون اولیهٔ اعتراف مسیحی کنار گذاشته شد. این به ویژه در مورد حقیقت دربارهٔ کلیسا، که دقیق‌تر «جماعت» نامیده می‌شود، صادق است. عروسی که مسیح دوست داشت، که برای او خود را داد، که او را تقدیس می‌کند و به خود تقدیم خواهد کرد (افسسیان ۵:۲۳-۳۲)، به حق در ذهن اکثر مردم یک موجود زنده یا ارگانیسم با مسیح به عنوان سر و هر شخص واقعاً نجات‌یافته به عنوان عضو بود. متأسفانه، کلیسا اغلب اکنون خود را به عنوان یک جامعه یا سازمان انسانی نشان می‌دهد که توسط افراد به روش‌های مختلف اداره می‌شود، با عضویتی که عموماً شامل افراد نجات‌یافته و نجات‌نیافته به طور یکسان است.
در متی ۶ خداوند به برخی از آداب و رسوم فریسیان اشاره کرد و آنها را «ریاکار» نامید (آیات ۲، ۵، ۱۶). آنها به جای دعا کردن برای شنیده شدن توسط خدا، در مکان‌های عمومی دعا می‌کردند تا توسط انسان‌ها دیده و شنیده شوند. وقتی روزه می‌گرفتند، با ظاهر غمگین چهره‌هایشان مطمئن می‌شدند که مردان متوجه روزه گرفتن آنها می‌شوند. وقتی صدقه می‌دادند، قبل از خود شیپور می‌نواختند تا مطمئن شوند که مردم آنچه را که انجام می‌دهند، می‌بینند. در متی ۲۳:۵ خداوند در مورد اینکه چگونه آنها به جای داشتن یک حاشیه یا منگولهٔ آبی کوچک در گوشهٔ لباس‌هایشان، همانطور که خدا به اسرائیلیان در اعداد ۱۵:۳۷-۴۱ فرمان داده بود، نوارهای آبی پهن می‌ساختند، اظهار نظر کرد. آنچه آنها انجام می‌دادند برای جلب تأیید خدا نبود، بلکه برای تحت تأثیر قرار دادن مردم با تقوای خود بود. آنها سعی می‌کردند راه‌های بی‌وجدان یا بی‌اصول خود را با دعاهای عمومی طولانی و اصرارشان بر صحت در جزئیات کوچک مانند عشر دادن برگ‌های گیاهانی که در آشپزی استفاده می‌کردند، بپوشانند. با وجدان بودن حتی در کوچک‌ترین جزئیات زندگی قابل ستایش است، اما نه به قیمت نادیده گرفتن «مسائل سنگین‌تر... عدالت و رحمت و ایمان» (متی ۲۳:۲۳).
امروز ما چطور؟آیا ما سخت تلاش می‌کنیم تا مردم را با مذهبی بودن یا خوب بودن خود تحت تأثیر قرار دهیم، در حالی که در واقع بی‌قانون، خودخواه و فقط سعی در نشان دادن یک ظاهر خوب داریم؟ این ریاکاری است که خدا آن را محکوم می‌کند. او خدای دل‌دان است. هیچ چیز در عمیق‌ترین زوایای قلب ما پنهان نیست که او نبیند و نداند و نتواند آن را آشکار کند. انجیل‌ها را بخوانید. به فریسیانی نگاه کنید که عیسی را برای صرف غذا به خانه‌های خود دعوت کردند، ظاهراً برای نشان دادن مهمان‌نوازی خود؛ اما دعوت‌ها واقعاً برای یافتن دلایلی برای انتقاد از او بود. او در حکمت خود با آنها برخورد کرد و همیشه آنها را گیج می‌کرد.
دیدیم که اکثر فریسیان ریاکار بودند، اما کتاب مقدس حداقل از دو نفر به ما می‌گوید که صادق بودند و روزی در بهشت با آنها ملاقات خواهیم کرد. نیکودیموس یک جوینده بود که در یوحنا ۳:۱-۲۱ شبانه با سؤالات خود نزد عیسی آمد. بعدها او را می‌بینیم که با احتیاط از عیسی دفاع می‌کند (۷:۵۰-۵۱)، و در یوحنا ۱۹ او کاملاً متعهد بود و به یوسف رامی با دفن جسد خداوند، که از صلیب پایین آورده شده بود، کمک می‌کرد (آیات ۳۸-۴۲).
شائول طرسوسی، که بیشتر به عنوان پولس رسول شناخته می‌شود، به اعتراف خودش در فیلیپیان ۳:۵ «یک فریسی» بود. در اعمال ۲۶ او گفت که چگونه هر کاری را که می‌توانست علیه نام و پیروان خداوند عیسی انجام داده بود. پس از اینکه خداوند به او ظاهر شد و او نجات یافت، او غیرت عظیم خود را برای سال‌ها در خدمت به خداوند به کار گرفت و سرانجام خدمت خود را با شهادت خود مهر و موم کرد. فریسیان دیگر نیز ایماندار شدند، اما برای آنها کنار گذاشتن تفکر فریسی‌شان دشوار بود (۱۵:۵). با این حال، فراموش نکنید، خدا مایل است ریاکاران را نیز نجات دهد و از آنها قدیسان فوق‌العاده‌ای بسازد!
باشد که خداوند به ما کمک کند که به او اعتماد کرده‌ایم، ریاکار نباشیم، بلکه در راه‌های خود صادق و صریح باشیم و زندگی‌هایی را بگذرانیم که به جلال و ستایش او باشد!
پاسخ توسط یوجین پی. ودر، جونیور.
