پرسش: مسیحی کیست؟
پاسخ: برای برخی از مردم، اصطلاح «مسیحی» به سادگی به این معنی است که «من مسلمان نیستم.» استفاده از این اصطلاح ممکن است منعکس کننده دین، فرهنگ، سنت‌ها یا حتی سیاست فرد باشد. اما واقعاً مسیحی بودن به چه معناست؟
کلمه «مسیحی» تنها سه بار در کتاب مقدس یافت می‌شود: اعمال رسولان ۱۱:۲۶، ۲۶:۲۸ و اول پطرس ۴:۱۶. هر بار که ظاهر می‌شود، به نظر می‌رسد که معنای منفی دارد. به عنوان مثال، اعمال رسولان ۱۱:۲۶ به ما می‌گوید که پیروان مسیح مصلوب شده برای اولین بار در انطاکیه مسیحی نامیده شدند و به نظر می‌رسد که این اصطلاح توسط دنیای اطرافشان به آنها داده شده است. این کلمه در واقع به معنای «مسیح کوچک» یا «شبیه مسیح» است. برای یهودیان، ایده مسیح مصلوب شده یک مانع بود و برای یونانیان، حماقت بود (اول قرنتیان ۱:۲۳).
مسیحی بودن به معنای پیرو تمام و کمال مسیح بودن است. همانطور که خود خداوند در یوحنا ۱۰:۲۷ فرمود: «گوسفندان من صدای مرا می‌شنوند و من آنها را می‌شناسم و آنها از من پیروی می‌کنند» (NKJV). این امر وفاداری به مسیح را می‌طلبد، همانطور که در آیات زیر می‌خوانیم:
- «شما دوستان من هستید اگر آنچه را که به شما فرمان می‌دهم انجام دهید» (یوحنا ۱۵:۱۴).
- «آنگاه عیسی به آن یهودیانی که به او ایمان آورده بودند گفت: «اگر در کلام من بمانید، واقعاً شاگردان من هستید» (یوحنا ۸:۳۱).
- «آنگاه به همه آنها گفت: «اگر کسی می‌خواهد به دنبال من بیاید، باید خود را انکار کند و صلیب خود را هر روز بردارد و از من پیروی کند» (لوقا ۹:۲۳).
- «اگر کسی به من خدمت کند، باید از من پیروی کند؛ و هر جا که من هستم، خادم من نیز آنجا خواهد بود. اگر کسی به من خدمت کند، پدر من او را گرامی خواهد داشت» (یوحنا ۱۲:۲۶).
وقتی خود را مسیحی می‌نامیم، اعلام می‌کنیم که پیروان عیسی مسیح هستیم و اعلام می‌کنیم که «برای من زندگی مسیح است و مردن سود است» (فیلیپیان ۱:۲۱).
اما مسیحی کیست؟ کتاب مقدس از اصطلاحات دیگری برای توصیف ایمانداران استفاده می‌کند: غریبه‌ها، بیگانگان بر روی زمین، شهروندان آسمان و نورهای جهان. ما وارثان خدا، وارثان مشترک با مسیح، اعضای بدن او، گوسفندان در گله او و سفیران هستیم. ما با ورزشکاران، سربازان، شاخه‌ها و بسیاری چیزهای دیگر مقایسه می‌شویم. اما، یک کلمه وجود دارد که کتاب مقدس از آن استفاده می‌کند که ممکن است ما دوست نداشته باشیم برای توصیف خودمان از آن استفاده کنیم – آن کلمه «برده» است. با این حال، این اصطلاحی است که بسیاری از مسیحیان اولیه برای توصیف خودشان استفاده می‌کردند (رومیان ۱:۱؛ اول قرنتیان ۷:۲۲؛ غلاطیان ۱:۱۰؛ افسسیان ۶:۶؛ فیلیپیان ۱:۱؛ کولسیان ۴:۱۲؛ تیطس ۱:۱؛ یعقوب ۱:۱؛ اول پطرس ۲:۱۶؛ دوم پطرس ۱:۱؛ یهودا ۱؛ مکاشفه ۱:۱).
امروزه ما زیاد در مورد این مفهوم نمی‌شنویم، اما در تاریخ کلیسای اولیه، پیرو مسیح بودن را با برده مسیح بودن برابر می‌دانستند، و طبق اول قرنتیان ۶:۱۹-۲۰ این دقیقاً صحیح است. در آنجا پولس به ما یادآوری کرد: «آیا نمی‌دانید که بدن شما معبد روح‌القدس است که در شماست، که آن را از خدا دارید، و شما از آن خود نیستید؟ زیرا شما به قیمتی خریده شده‌اید؛ بنابراین خدا را در بدن و روح خود جلال دهید، که از آن خداست.»
در جامعه ما، کلمه «برده» از نظر سیاسی صحیح نیست. و در بسیاری از ترجمه‌های ما این کلمه به جای آن به «خادم» یا «خادم مقید» ترجمه شده است. گمان می‌کنم این کار از شدت کلمه می‌کاهد. اما کلمه واقعی برای برده (یونانی: doulos) ۱۲۴ بار در عهد جدید و حدود ۱۰ بار دیگر به صورت ترکیبی ظاهر می‌شود. تفاوت عمده‌ای بین خادم و برده وجود دارد. خادمان استخدام می‌شوند و عنصری از آزادی دارند. یک برده مالک دارد، او از آن خود نیست و هیچ حق و استقلالی ندارد.
طبق دوم پطرس ۲:۱، کسانی هستند که در واقع انکار می‌کنند که خریده شده‌اند. ما امروز به بسیاری چیزها افتخار می‌کنیم – موقعیت، دانش یا میراثمان. یعقوب، برادر ناتنی خداوند ما، می‌توانست به خویشاوندی با عیسی افتخار کند. اما به نحوه شناسایی خود گوش دهید: «یعقوب، خادم [برده] خدا و خداوند عیسی مسیح» (یعقوب ۱:۱). همچنین آنچه را که او بعداً در یعقوب ۴:۱۳-۱۵ می‌نویسد در نظر بگیرید: «حال ای کسانی که می‌گویید: «امروز یا فردا به فلان شهر می‌رویم، یک سال آنجا می‌مانیم، خرید و فروش می‌کنیم و سود می‌بریم»؛ در حالی که نمی‌دانید فردا چه اتفاقی خواهد افتاد. زیرا زندگی شما چیست؟ آن حتی بخاری است که برای مدت کوتاهی ظاهر می‌شود و سپس ناپدید می‌شود. به جای آن باید بگویید: «اگر خداوند بخواهد، زندگی خواهیم کرد و این یا آن را انجام خواهیم داد.» او به ما یادآوری می‌کند که به عنوان بردگان خدا و مسیح باید زندگی خود را در پی آنچه استادمان می‌خواهد بگذرانیم و نه آنچه ما می‌خواهیم!
این اصطلاح برده برای نوعی «مسیحی سطح پایین» نیست. این اصطلاحی است که مترادف [به معنای یکسان] با مسیحی بودن است. همراه با پولس و یعقوب، پطرس، یوحنا و یهودا همگی خود را برده نامیدند (دوم پطرس ۱:۱؛ مکاشفه ۱:۱؛ یهودا ۱). زندگی یک برده، زندگی تسلیم کامل، اطاعت و خدمت به استاد است. به آنچه استاد، خداوند عیسی، از کسانی که از او پیروی می‌کنند می‌خواهد گوش دهید:
- «و هر که صلیب خود را بر ندارد و از من پیروی نکند، لایق من نیست» (متی ۱۰:۳۸).
- «آنگاه عیسی به شاگردان خود گفت: «اگر کسی می‌خواهد به دنبال من بیاید، باید خود را انکار کند و صلیب خود را بردارد و از من پیروی کند» (متی ۱۶:۲۴).
خداوند عیسی باید مالکیت انحصاری بر هر جنبه‌ای از زندگی ما داشته باشد. کمی وقت بگذارید و این آیات را بررسی کنید:
- رومیان ۵:۱۸-۱۹، ۶:۱۴
- اول قرنتیان ۷:۲۳
- افسسیان ۲:۱-۳
- اول پطرس ۱:۱-۲:۳
حالا از خود بپرسید، «کدام بخش‌های زندگی من کاملاً از آن او نیست؟» «آیا بخشی وجود دارد که امروز باید تسلیم کنم؟»
«اما او که پر از روح‌القدس بود، چشمان خود را به آسمان دوخت، جلال خدا را دید و عیسی را که در دست راست خدا ایستاده بود» (اعمال رسولان ۷:۵۵ JND).این چه چالشی برای ماست! استفان می‌توانست در آرامش مطلق در برابر قاتلانش باشد، پر از روح‌القدس در حالی که اطرافیانش سنگ برمی‌داشتند تا به او پرتاب کنند. او نه تنها پر از روح‌القدس بود، بلکه می‌توانست چشمان خود را به آسمان بدوزد. چه دید؟ «او جلال خدا را دید و عیسی را که در دست راست خدا ایستاده بود!» چه چیزی یا چه کسی مانع ماست؟ من بزرگترین مانع برای پر شدن از روح‌القدس هستم. من راه و اراده خود را می‌خواهم. بیایید بیشتر شبیه استفان باشیم، آنگاه ما نیز می‌توانیم جلال خدا را ببینیم و نگاهی به خداوند عیسی مسیح خود داشته باشیم! چه الهامی خواهد بود! —گلن بالسیگر
