«همین که کاهنان... پای خود را در اردن گذاشتند، آبهای آن... قطع خواهد شد.» (یوشع ۳:۱۳)
بنیاسرائیل نباید در اردوگاه منتظر میماندند تا اردن باز شود، بلکه باید «با ایمان گام برمیداشتند» (۲ قرنتیان ۵:۷ KJV). آنها باید اردوگاه را برمیچیدند، وسایل خود را جمع میکردند، صف راهپیمایی تشکیل میدادند و قبل از باز شدن رودخانه، عملاً وارد آن میشدند.
اگر آنها به کنار رودخانه میآمدند و سپس متوقف میشدند و منتظر میماندند تا آب تقسیم شود قبل از اینکه وارد آن شوند، بیهوده منتظر میماندند. به آنها گفته شده بود که «پای خود را در اردن بگذارند» قبل از اینکه «آبهای آن... قطع شود.»
ما باید یاد بگیریم که کلام خدا را بپذیریم و در اطاعت مستقیم به جلو حرکت کنیم، حتی زمانی که هیچ راهی برای پیشروی نمیبینیم. دلیل اینکه ما اغلب توسط مشکلات منحرف میشویم این است که انتظار داریم موانع قبل از اینکه حتی سعی کنیم از آنها عبور کنیم، برداشته شوند.
اگر فقط با ایمان مستقیم به جلو حرکت میکردیم، راه برای ما باز میشد. اما ما بیحرکت میایستیم و منتظر برداشته شدن مانع هستیم، در حالی که باید به جلو حرکت کنیم انگار که هیچ مانعی وجود ندارد.
ایمانی که به جلو حرکت میکند، پیروز میشود.