سلسله– مارچ ۲۰۲۴ –مجله فیض و حقیقت
شخصیتهای کتاب مقدس
برداشتهایی از عهد عتیق
قسمت ۱۲
ورود سموئیل به شیلو
او ... او را به خانه خداوند در شیلو آورد. — ۱ سموئیل ۱:۲۴ NKJV
والدین سموئیل
سه فصل اول کتاب اول سموئیل نشان میدهد که چگونه خدا در روزگار انحطاط و زوال روحانی و اخلاقی مداخله کرد. از نظر نبوتی، این زمان تصویری از روزهای آخر قبل از آمدن مسیح، پادشاه اسرائیل، را به ما ارائه میدهد. این همچنین موضوع سرود ستایش حنا در ۱ سموئیل ۲:۱-۱۰ است. بسیاری از افرادی که راههای خدا را ترک میکنند، که به عنوان مرتدان شناخته میشوند، مورد داوری قرار خواهند گرفت، اما باقیماندهای فقیر و کوچک از پیروان وفادار توسط قدرت خدا و ظهور پادشاه مسحشده او بالا برده خواهند شد. هنگامی که داوود به قدرت رسید، این انتظارات تحقق اولیه خود را یافتند. با این حال، تحقق نهایی تنها در زمان آخر و با آمدن مسیح رخ خواهد داد.
ما میتوانیم طرحهایی را که در اینجا ترسیم شدهاند، به خودمان نیز اعمال کنیم، زیرا ما در روزهای آخر (۲ تیموتائوس ۳:۱)، درست قبل از آمدن دوباره مسیح، زندگی میکنیم. زمان ما زمان انحطاط است. خدمت به خدا مورد بیاحترامی قرار میگیرد زیرا افرادی که نام خادمان و وزیران خدا را یدک میکشند، مانند پسران عیلی (۲:۱۲-۱۷، ۲۲-۲۵) رفتار نامناسبی دارند.
با این حال، حتی در زمانهای بد، خدا از کار دست نمیکشد. در ۱ سموئیل او پیامبری را برانگیخت که در مرحلهای بعدی، پادشاهی را مطابق با قلب خدا: داوود (اعمال رسولان ۱۳:۲۲ را در نظر بگیرید) به ارمغان آورد. خدا قوم خود را رها نمیکند حتی اگر آنها از او بسیار دور شده باشند. او شروع به سخن گفتن از طریق خادمی – سموئیل – کرد که آماده شنیدن صدای او بود: «سخن بگو، ای خداوند، زیرا بنده تو میشنود» (۳:۹). امروز ما خدمت نبوتی کلام خدا را داریم که آمدن خداوند ما را با قدرت و جلال اعلام میکند.
اول از همه، میتوانیم از مثال والدین سموئیل بیاموزیم. آنها به خدمت خدا وفادار بودند و سالانه به شیلو میرفتند تا خداوند لشکریان را پرستش کنند (۱:۳). در آن روزها تابوت عهد، که خدا بر آن تخت نشسته بود و حضور خود را با آن پیوند داده بود، در شیلو – «مکان استراحت» – باقی ماند. آنجا بود که خدا مکانی برای استراحت یافته بود و در میان قوم خود ساکن بود.
در روز فیض – امروز – مکانی که خدا در میان قوم خود ساکن است، یک مکان جغرافیایی خاص نیست. ما پدر را در روح و حقیقت پرستش میکنیم. این هر جا که ایمانداران، با شناخت مرکز حقیقی که خدا به ما داده است، به نام مسیح گرد هم میآیند (متی ۱۸:۲۰)، محقق میشود. تابوت عهد نمادی از مسیح بود که توسط روح خود در میان قوم خود ساکن بود و آنها را با حضور خود برکت میداد.
با وجود انحطاطی که در شیلو یافت میشد، والدین سموئیل هرگز از شناخت آن به عنوان مکان سکونت خدا دست نکشیدند. پسران عیلی کاهنی را به تمسخر گرفته بودند، و به دلیل رفتار آنها، قربانی خداوند مورد نفرت قرار گرفته بود. عیلی خود مسئول این امر شناخته شد. به او گفته شد که داوری بر خانهاش اجتنابناپذیر شده است و شیلو به عنوان مکانی برای پرستش کنار گذاشته خواهد شد (۱ سموئیل ۲:۲۷-۳۴؛ رجوع کنید به ارمیا ۷:۱۲).
با این حال، از آنجایی که این هنوز اتفاق نیفتاده بود، مهم بود که وفادار بمانیم و به پرستش و قربانی کردن برای خداوند لشکریان در شیلو ادامه دهیم. ما این وفاداری شخصی را در والدین سموئیل مییابیم، و همچنین آن را در پسرشان از همان لحظهای که او برای زندگی به شیلو آورده شد، میبینیم.
وقف سموئیل
دومین چیزی که میخواهیم در نظر بگیریم، نحوه وقف سموئیل به خدمت خداوند است. مادرش پسر کوچکش را به خانه خداوند در شیلو آورد و او را به خداوند قرض داد. در این کار، او قربانیهایی برای تقدیم به او آورد: سه گاو نر، یک ایفه آرد و یک مشک شراب (۱ سموئیل ۱:۲۴).
این را میتوان به ما نیز، از نظر روحانی، اعمال کرد، زیرا ما به واسطه قربانی مسیح به خدمت خدا وقف شدهایم. همانطور که سموئیل به واسطه قربانیهای ذکر شده در بالا در شیلو در برابر خدا ظاهر شد، ما نیز خدای خود را در قدس بر اساس قربانی پسر محبوب او خدمت و پرستش میکنیم. هرگاه در برابر خدا ظاهر میشویم، با هیچ چیز از خودمان نمیآییم، بلکه با قربانی ستایش، یعنی میوه لبهایمان (عبرانیان ۱۳:۱۵). هدف این قربانیهای روحانی مسیح است.
گاوهای نر ذکر شده در ۱ سموئیل ۱:۲۴ از ارزش قربانی گناه سخن میگویند، همانطور که در تقدیس کاهنان در خروج ۲۹ نشان داده شده است. طبق این فصل، یک گاو نر جوان به عنوان قربانی گناه تقدیم شد. علاوه بر این، به عنوان بخشی از قربانی که در خروج آموزش داده شده بود، دو قوچ وجود داشت، یکی برای قربانی سوختنی و دیگری برای مراسم تقدیس. در اینجا در کتاب اول سموئیل نیز سه حیوان قربانی مییابیم، و اگرچه تفاوتی بین آنها قائل نشده است، اما میخوانیم که حنا پسر جوان خود را پس از ذبح یک گاو نر به عیلی آورد. این در واقع یک قربانی گناه بود. به همین ترتیب، ما خدا را بر اساس قربانی مسیح برای گناه خدمت میکنیم. مسیح برای ما گناه شد، قربانی برای گناه، قربانیای که در آن گناه داوری شد و از حضور خدای قدوس و عادل دور شد تا ما در او عدالت خدا شویم. اکنون، ما میتوانیم به خدا نزدیک شویم.
حنا همچنین یک قربانی آردی متشکل از یک ایفه آرد تقدیم کرد. این یک قربانی بدون خون بود و به زندگی مسیح در اینجا بر روی زمین اشاره دارد که بدون لکه و عیب بود. در کتاب مقدس، قربانی آردی یا غله همیشه با قربانی سوختنی مرتبط است. مسیح پس از نشان دادن کمال خود در هر آزمایشی در طول راه رفتن خود در اینجا بر روی زمین، خود را بر صلیب جلجتا تقدیم کرد، قربانی و هدیهای به خدا برای بوی خوش. این یک قربانی بدون لکه بود؛ یک شخص کامل که کاری کامل را انجام میدهد. بنابراین، هنگامی که ما به عنوان پرستشکنندگان و کاهنان عهد جدید به خدا نزدیک میشویم، تنها به واسطه کار تمام شده مسیح است. خدا ما را در محبوب پذیرفته است، و ما به عنوان کاهنان در این کرامت جدید نزدیک میشویم.
سرانجام، حنا یک قربانی نوشیدنی نیز تقدیم کرد – یک مشک شراب که بر روی سایر قربانیها ریخته شد. در کلام خدا، شراب تصویری از شادی است. قربانی نوشیدنی با قربانی سوختنی و قربانی آردی مرتبط بود (رجوع کنید به خروج ۲۹؛ اعداد ۱۵). این از وقف به خدا حتی تا مرگ به عنوان یک موضوع شادی سخن میگوید. حنا با کمال میل پسر جوان خود سموئیل را به خداوند داد زیرا او دعاهای او را اجابت کرده بود و حق بر زندگی جوانی را که او با فیض داده بود، داشت.
رشد روحانی سموئیل
سومین نکتهای که میخواهیم در نظر بگیریم، رشد روحانی قابل توجه سموئیل پس از ورود او به شیلو است. او به خداوند به روشی که تازه بررسی کردیم، وقف شد – و این نشان میدهد که حتی در یک روز تاریک، وقف شخصی به خداوند همچنان ممکن است. خداوند این خادم جوان را برکت داد و شروع به استفاده از او کرد تا تغییری در زندگی مردمی که از او بسیار دور شده بودند، ایجاد کند.
«در این میان، کودک سموئیل در حضور خداوند رشد میکرد» (۱ سموئیل ۲:۲۱). بدون شک این راز رشد او بود: او در حضور خداوند بود و بنابراین از هر نظر برکت یافت. در ۱ سموئیل ۳:۳ میبینیم که محل استراحت او نزدیک تابوت خدا بود. این به زندگیای اشاره دارد که در حضور خداوند، که مرکز حقیقی پرستش قوم اوست، سپری میشود. ما باید محل استراحت خود را در او و در اراده او بیابیم. هنگامی که برنابا از ایمانداران در انطاکیه دیدن کرد، «او شاد شد و همه آنها را تشویق کرد که با قصد قلبی با خداوند بمانند» (اعمال رسولان ۱۱:۲۳). خدمت ما در قدس باید در حضور او انجام شود، اما اگر محل استراحت خود را نیز در او نیابیم، قادر به خدمت به او نخواهیم بود.
«و کودک سموئیل در قد و قامت و در فیض هم با خداوند و هم با مردم رشد میکرد» (۱ سموئیل ۲:۲۶). کلمات این آیه ما را به یاد آنچه در مورد کودک عیسی نوشته شده است میاندازد: «و عیسی در حکمت و قد و قامت و در فیض با خدا و مردم رشد میکرد» (لوقا ۲:۵۲). مانند مسیح، سموئیل یک پیامبر بود (۱ سموئیل ۳:۲۰). چون او آماده شنیدن صدای خداوند بود، قادر بود به نمایندگی از او با مردم سخن بگوید. سموئیل همچنین آخرین داور بود که به درخواست مردم پادشاهی را معرفی کرد (۱ سموئیل ۸-۹).
علاوه بر این، او به عنوان یک کاهن عمل میکرد، زیرا کاهنی عیلی و پسرانش به طرز فجیعی شکست خورده بود. در ارمیا ۱۵:۱ او در همان سطح با موسی به عنوان یک میانجی بین خدا و مردم قرار گرفته است. با این حال، نقطه شروع تمام این جنبههای مهم خدمت عمومی او، زندگی او در شیلو در حضور خدایی بود که او را برکت داد و او را برای دیگران برکت ساخت. GT
توسط هوگو بوتر (اقتباس شده)
شیلو در قلمرو افرایم بود،جایی که خیمه عبادت در پایان زندگی یوشع قرار داشت (یوشع ۱۸:۱). تابوت در شیلو باقی ماند تا زمانی که به اردوگاه برده شد و توسط فلسطینیان اسیر شد (۱ سموئیل ۴:۳-۱۱).—فرهنگ لغت مختصر کتاب مقدس (اقتباس شده)
ماه آینده منتظر قسمت ۱۳ این مجموعه باشید.