انجیل متی: عیسی مسیح، پادشاه موعود اسرائیل

انجیل پادشاه

در حالی که ما هیچ وسیله‌ای برای دانستن نداریم دقیقاً چه زمانی انجیل متی نوشته شده است، یا حتی اینکه آیا (همانطور که برخی فرض می‌کنند) ابتدا به زبان عبری ظاهر شده است، یا در اصل به زبان یونانی نوشته شده است، بسیار واضح است که به حق در ابتدای عهد جدید قرار گرفته است؛ زیرا قطعاً حلقه اتصال بین انبیای قدیم و دوران جدید فیض است.

نقل‌قول‌های فراوان در آن از کتب انبیا برای نشان دادن این است که چگونه خداوند ما عیسی مسیح به عنوان پادشاه موعود اسرائیل آمد، دقیقاً مطابق با پیشگویی‌های متعددی که خدا به خادمان خود الهام کرده بود تا از زمان ابراهیم تا زمان ملاکی، زمانی که شهادت نبوی متوقف شد، ارائه دهند. خدا به مدت 400 سال ساکت بود، تا اینکه یحیی تعمیددهنده، آخرین انبیا، آمد و اعلام کرد که «ملکوت آسمان نزدیک است» (متی 3:2 KJV).

متی به معنای واقعی کلمه انجیل یهودی است. این به معنای آن نیست که پیامی برای مسیحیان ندارد، بلکه به این معناست که روح‌القدس آن را طراحی کرده است تا برای جویندگان صادق یهودی روشن سازد که عیسی مسیح همان کسی است که موسی و انبیا درباره او سخن گفتند.

در متی 1:1-17 ما نسب‌نامه پادشاه را داریم، و در 1:18-25 تولد پادشاه را. در 2:1-12 غیریهودیان به پادشاه ادای احترام می‌کنند، و در 2:13-23 حفظ پادشاه را می‌بینیم. متی 3 تقدیس و مسح پادشاه را می‌دهد؛ در حالی که در فصل 4 آزمایش او را داریم. در فصل‌های 5 تا 7 – «موعظه بر کوه» – پادشاه اصول ملکوت خود را آشکار می‌کند. در فصل‌های 8-12 پادشاه را می‌بینیم که با کارهای قدرتمندانه تأیید می‌شود، اما با رد فزاینده‌ای روبرو می‌شود. در فصل‌های 13-20 شاهد وضعیت جدیدی هستیم که پس از بازگشت پادشاه رد شده به آسمان، و تا زمانی که او دوباره بیاید، حاکم خواهد بود. در فصل‌های 21-23، قوم زمینی خدا (اسرائیل) به دلیل امتناع از پذیرش پادشاه، زمانی که او دقیقاً مطابق با کتب خودشان به آنها آمد، کنار گذاشته می‌شوند. فصل‌های 24-25 به آمدن دوم پادشاه مربوط می‌شود. در فصل‌های 26-28 مرگ و رستاخیز او را داریم، که با مأموریت او به شاگردانش برای رفتن به سوی ملت‌ها با پیام ملکوت به پایان می‌رسد.

نسب‌نامه‌ای که در متی آمده است، نسب‌نامه یوسف، پدرخوانده عیسی، از نسل داوود و وارث تخت سلطنت است، که از طریق او حقوق سلطنت به خداوند ما منتقل شد. تولد او در بیت‌لحم در اواخر سال 5 پیش از میلاد یا اوایل سال 4 پیش از میلادرخ داد، در حالی که بازدید مردان دانا احتمالاً حدود دو ماه بعد اتفاق افتاد، و بلافاصله پس از آن فرار به مصر صورت گرفت.

ما نباید تعجب کنیم که هر چیزی در ارتباط با آمدن پادشاه دارای ماهیتی معجزه‌آسا بود، وقتی درک می‌کنیم که او واقعاً «عمانوئیل» – به معنای «خدا با ما» – بود، همانطور که در اشعیا 7:14 پیشگویی شده بود. وقتی خدا به زمین آمد، چگونه می‌توانست غیر از این باشد که برخی قوانین طبیعی به حالت تعلیق درآیند تا او بتواند به شیوه‌ای شایسته جلال و قدرت خود وارد دنیای ما شود.

بنابراین ما او را می‌بینیم که انسانیت ما را به عنوان متولد شده از مادری باکره می‌پذیرد، آمدن او به طریقی ماوراء طبیعی به مردان دانا از شرق اعلام می‌شود، و زندگی او با تدبیر الهی حفظ می‌شود تا بدخواهی هیرودیس نتواند به او برسد تا او را نابود کند. زیبایی و سادگی روایت ما را پر از تحسین می‌کند و قلب‌های ما را به پرستش و شکرگزاری برای هدیه ناگفتنی خدا سوق می‌دهد.

در حالی که بسیار مهم است که ما جایگاه خاص این انجیل را در نظر بگیریم و به آن توجه کنیم، اگر نتوانیم درک کنیم که این انجیل است، نه قانون، چیزهای زیادی را از دست خواهیم داد. زیرا انجیل پیام خدا درباره پسرش است، و در اینجا پسر در جنبه پادشاهی خود ارائه شده است تا ما یاد بگیریم که او را به این عنوان احترام بگذاریم و در اطاعت در پای او سر تعظیم فرود آوریم.

یادداشت پایانی
این مقاله از کتاب H. A. Ironside یادداشت‌هایی بر متی (Loizeaux Bros; نیویورک، 48)، صفحات 7-9. با اجازه استفاده شده است.