نمایش محبت خدا (۱) — مسیح توسط جهان رد شد

در آیه بالا برخی مفاهیم اساسی برای ما تکرار شده است: ۱) او در جهان بود؛ ۲) جهان به واسطه او آفریده شد؛ و ۳) جهان او را نشناخت.

ما شاهد حکمت، قدرت و عظمت او به عنوان خالق هستیم؛ به این ترتیب، او واقعاً شایسته ستایش است (مکاشفه ۴:۱۱؛ کولسیان ۱:۱۶). چقدر شگفت‌انگیز است که درک کنیم در تمام این وسعت، پیچیدگی و زیبایی، او تصمیم گرفته است که به سکونتگاه بشر توجه خاصی داشته باشد (امثال ۸:۳۱).

با این حال، حتی قبل از اینکه خدا وارد زمان شود، ما به عنوان انسان نتوانستیم او را آنگونه که هست بشناسیم. در اولین شکل خود، این شکست در نافرمانی آدم و حوا نشان داده شد، که با شک کردن به کلام خدا، او را رد کردند. آنها انتخاب کردند که به عقل خود تکیه کنند، به دلیل خودخواهی خود تسلیم شک‌های خود شوند و خدا را کنار بگذارند.

متأسفانه تاریخ ثابت کرده است که این الگوی تکراری حماقت بشر است. هر نسل به نوبه خود با این رد کردن خدا مشخص شده است. اشعیا به این حماقت اشاره می‌کند وقتی می‌نویسد: «آیا ساخته شده به سازنده خود می‌گوید: «او مرا نساخت»؟ یا آیا شکل گرفته به شکل‌دهنده خود می‌گوید: «او فهمی ندارد»؟» (اشعیا ۲۹:۱۶، مقایسه کنید با ۴۵:۹).

با این حال، در اوج ناامیدی و تاریکی، ما می‌بینیم که خدا وارد زمان می‌شود. او شکل مخلوق خود را به خود گرفت و با فروتنی به عنوان یک انسان وابسته آمد، کاملاً درک می‌کرد که جهان هیچ علاقه‌ای به او ندارد (یوحنا ۱:۵؛ ۳:۱۹). خدا را شکر برای محبت و فیض پایدارش که ما را رها نکرد، بلکه مسیح را به خاطر ما به صلیب کشاند. به واسطه فیض می‌توانیم از حماقت خود برگردیم و نور او را ببینیم (۲ قرنتیان ۴:۶). چقدر برای ما ارزشمند است که او را به عنوان خالق و نجات‌دهنده بشناسیم و درک کنیم.