چهار نفر که گفتند «خداوند من» (۳) — توما که توأم نامیده شد

توما در اتاق نبود وقتی مسیح برای اولین بار بر شاگردان جمع شده ظاهر شد (یوحنا ۲۰:۲۴). انجیل‌های دیگر از این شاگرد جالب‌توجه یاد می‌کنند، اما تنها در یوحنا است که جزئیات شخصی او را می‌یابیم. اولین جزئیات قابل‌توجه، لقب اوست: «توأم». معلوم نیست که این لقب در کودکی به او داده شده یا از مسیح، که عادت داشت به شاگردانش نام بدهد (مرقس ۳:۱۷؛ یوحنا ۱:۴۲). توما به «ایور»، شخصیتی در داستان‌های کودکان وینی پو تشبیه شده است: هر خبری که باشد، او قادر است ابر تاریک را در آن بیابد.

توصیف بالا ممکن است کاملاً منصفانه نباشد، اما توما به نظر می‌رسید که با ایمان دست و پنجه نرم می‌کرد؛ او برای باور کردن نیاز به دیدن داشت. می‌توانیم او را مانند بسیاری دیگر قبل و بعد از او، یک مؤمن بی‌باور توصیف کنیم. او واقعاً باور داشت که عیسی مسیح است، اما در پذیرش اینکه او پس از مصلوب شدن از مردگان برخاسته بود، مشکل داشت.

چه فیضی در برخورد خداوند با شک‌های شاگرد دلسرد و در حال تقلا او می‌بینیم! در دومین ظهور مسیح بر شاگردان، توما حاضر بود (۲۰:۲۶-۲۷). او بلافاصله توسط خداوند که نمی‌خواست او (یا ما) در بی‌باوری در چنین مسئله مهمی باقی بماند، مورد توجه قرار گرفت: «انگشت خود را اینجا بیاور و دست‌های مرا ببین... بی‌باور مباش، بلکه مؤمن باش.» پاسخ توما هیجان‌انگیز است: «خداوند من و خدای من!» این یکی از واضح‌ترین اعترافات به الوهیت مسیح در تمام کتاب مقدس است. درس دیگری که در اینجا وجود دارد این است که توما، به عنوان نماینده همه شاگردان، نشان می‌دهد که آنها افراد ساده‌لوحی نبودند، مستعد یا آسیب‌پذیر در برابر افسانه‌ها؛ این واقعیت اعتبار شهادت کتاب مقدس به رستاخیز مسیح را افزایش می‌دهد. می‌توانیم از توما — شاگرد بی‌باور، اکنون مؤمن — برای این موضوع تشکر کنیم.