وسواس‌های وجدان (۱) — خوراکی‌ها

پولس رسول از رومیان ۱۴ به بعد، به مشکلاتی می‌پردازد که از پیشینه‌های فرهنگی و روحانی ایمانداران در روم ناشی می‌شد. بسیاری از ایمانداران جدید در آنجا یهودی بودند. شریعتی که خدا به قوم زمینی خود داده بود، به آنها گفته بود که کدام غذاها پاک هستند و می‌توانند خورده شوند و کدام ناپاک هستند و نباید خورده شوند. ایمانداران غیریهودی هرگز تحت شریعت نبودند و بنابراین از خوردن بسیاری از چیزهایی که یک یهودی آن را منزجرکننده می‌دانست، لذت می‌بردند. ایمانداران یهودی دیگر تحت شریعت نبودند، اما بسیاری از آنها بدون شک هنوز احساس ناپاکی می‌کردند اگر چیزهایی را می‌خوردند که خدا آنها را ناپاک خوانده بود.

چنین ایماندارانی احتمالاً خود را روحانی‌تر از ایمانداران غیریهودی می‌دانستند که در خوردن هر نوع گوشتی آزاد بودند و بنابراین برای آن از خدا شکرگزاری می‌کردند و سپس با لذت آن را می‌خوردند. آنها ممکن بود فکر کنند: «چگونه می‌توانند برای آن گوشت ناپاک از خدا شکرگزاری کنند و از خوردن آن لذت ببرند؟» آنها احساس می‌کردند که مسیحیان قوی هستند.

اما خدا آنها را ضعیف می‌خواند. ایماندار قوی از آزادی‌ای که در مسیح داریم لذت می‌برد. او می‌داند که «هر مخلوق خدا نیکوست و هیچ چیز نباید رد شود، اگر با شکرگزاری پذیرفته شود؛ زیرا با کلام خدا و دعا تقدیس می‌شود» (۱ تیموتائوس ۴: ۴-۵). اما به او گفته شده است که وسواس‌های برادر ضعیف را برای خیریّت او تحمل کند، زیرا «برای کسی که چیزی را ناپاک می‌داند، برای او ناپاک است» (رومیان ۱۴: ۱۴). به برادر ضعیف هرگز گفته نشده است که اعتقادات خود را بر دیگران تحمیل کند – با نامیدن ارادۀ آنها «وجدان من» و خواستن اینکه دیگران به آن احترام بگذارند. اما اگر ما در فیضی که در خداوند عیسی ما بود قوی هستیم، بیایید وسواس‌هایی را که می‌دانیم برادرانمان دارند تحمل کنیم و بر آزادی خود به گونه‌ای که به آنها آسیب برساند اصرار نورزیم.